บทที่ 99 สายเลือดผูกพัน

พูดถึงครอบครัวลุงของเสิ่นหว่าน แม้จะไม่ได้สูบเลือดสูบเนื้อจากหลานสาวสมใจ แต่การมีที่ซุกหัวนอนพวกเขาก็ไม่ปฏิเสธ เพราะบ้านของตัวเองถูกน้ำท่วมมิดไปแล้ว

“แม่ ผมหิวแล้ว ยังมีอะไรกินอีกไหม” หลินชง ลูกพี่ลูกน้องของเสิ่นหว่านสนใจแค่ให้ตัวเองอิ่มท้อง พูดจบก็รื้อค้นกระเป๋าใบเล็กที่แม่พกติดตัว พอเจอมันเทศเหี่ยวๆ หัวหนึ่งก็เริ่มแทะทั้งเปลือกทันที

ฟางฉินผู้เป็นป้าสะใภ้ห้ามไม่ทัน ก็เห็นเสบียงก้นถุงของบ้านถูกลูกชายตัวดีกลืนลงท้องไปในไม่กี่คำ คิดจะด่าว่าสักสองคำแต่ก็ต้องยอมถอยอย่างไม่สบอารมณ์ อย่างไรเสีย นี่ก็คือลูกชายที่อุ้มท้องมาเก้าเดือนสิบเดือน ประคบประหงมตามใจจนโต วันหน้ายังต้องสืบสกุลให้ตระกูลหลินอีกนะ!

หลินหลานที่นั่งอยู่ข้างๆ แววตาเปี่ยมด้วยความอิจฉาและโหยหา เธอก็หิวมากเหมือนกัน อยากกินอะไรบ้าง แต่พ่อกับแม่กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับความต้องการของเธอมาตลอด

ครั้งนี้เธอไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว เด็กที่ร้องไห้เป็นเท่านั้นถึงจะมีนมกิน

เธอคว้าแขนฟางฉินแล้วตัดพ้อ “แม่ ทำไมให้เขากินหมดเลยล่ะ หนูก็ยังไม่ได้กินสักคำเลยนะ!”

ฟางฉินมองเข้าไปในกระเป๋าอย่างกระอักกระอ่วน ด้านในนอกจากเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนก็เหลือแค่ข้าวโพดบดห่อเล็กๆ เท่านั้น จึงทำได้เพียงปลอบใจลูกสาว “น้องยังเด็ก อย่าไปถือสามันเลย รอเราหาเชื้อเพลิงได้ก่อน เดี๋ยวแม่ต้มโจ๊กข้าวโพดให้แกกินนะ”

แน่นอนว่าหลินหลานไม่ยอม พ่อแม่ลำเอียงเข้าข้างน้องชายมาตลอด ยิ่งไปกว่านั้น ของกินพวกนี้เธอเป็นคนเอาตัวเข้าแลกมาทั้งนั้น

เธอแย่งกระเป๋าของฟางฉินมารื้อค้นยกใหญ่ แต่กลับพบแค่มันเทศหัวเล็กขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือตรงก้นกระเป๋า จากนั้นก็ยัดเข้าปากอย่างไม่ลังเล หากเธอไม่กิน ไม่ช้าก็เร็วคงตกไปอยู่ในท้องของหลินชงอยู่ดี

หลินชงพุ่งเข้ามาจะแย่ง แต่ถูกเธอผลักออกเต็มแรง “แกไสหัวไปเลยนะ ไอ้อกตัญญู นี่มันของที่ฉันเอาตัวเข้าแลกมา แกมีสิทธิ์อะไรมาแย่ง!”

ในฐานะลูกชายคนเดียวที่สืบทอดกันมาสามรุ่นของตระกูลหลิน หลินชงเคยชินกับการชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ จะยอมทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจแบบนี้ได้อย่างไร พริบตานั้นก็โถมเข้าใส่แล้วเปิดศึกตะลุมบอนกับพี่สาวแท้ๆ ของตัวเองทันที

แม้หลินชงจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่ก็อายุน้อยกว่าหลินหลานตั้งสี่ห้าปี จึงทำได้แค่ถูกพี่สาวกดลงกับพื้นแล้วซ้อมไปยกใหญ่

หลินต้าฝูที่ยืนอยู่ข้างๆ โกรธจนควันออกหู ใจหนึ่งก็โมโหที่ลูกสาวไม่เชื่อฟัง อีกใจก็ปวดใจที่ลูกชายโดนซ้อมจนไร้ทางสู้

แต่เขากลับไม่อาจออกตัวเข้าข้างอย่างโจ่งแจ้งได้ เพราะยังต้องหวังพึ่งให้ลูกสาวหาเลี้ยงพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกอยู่!

หลินต้าฝูก้าวเข้าไปดึงตัวหลินหลานที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงออกมา "หลานหลานเอ๊ย ครั้งนี้น้องมันผิดจริงๆ แต่แกดูสิ ซ้อมเสียจนหน้าบวมเขียวช้ำไปหมดแล้ว แกใจเย็นลงหน่อยเถอะ พวกเรามาคิดหาที่ลงหลักปักฐานกันก่อนดีกว่า อากาศนับวันยิ่งร้อนจัด ขืนอยู่แบบนี้ต่อไปมีหวังได้เป็นลมแดดตายกันพอดี"

พูดจบเขาก็ดึงหลินชงให้ลุกขึ้นมา แล้วเตะเข้าที่ก้นไปทีหนึ่ง "ขอโทษพี่สาวแกซะ เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

หลินชงจำใจกล่าวขอโทษอย่างไม่เต็มใจภายใต้แรงกดดันของหลินต้าฝู หลินหลานจึงไม่เอาเรื่องอีก

นับว่าโชคดีที่ทุกครั้งเธอมักจะกินจนอิ่มจากข้างนอกก่อนแล้วค่อยเอาของที่เหลือกลับมา ไม่อย่างนั้นคงสู้แรงน้องชายที่ได้รับการประคบประหงมอย่างดีไม่ไหวแน่

ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เทียนยังต้องใช้แรงงานจากสองพ่อลูกคู่นี้ เธอคงหนีไปจากครอบครัวนี้ให้พ้นตั้งนานแล้ว

ฟางฉินเห็นบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง ก็รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “พี่น้องทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดา ยังไงก็สายเลือดเดียวกัน มีแรงก็ต้องช่วยกัน ตอนนี้เรื่องด่วนที่สุดคือต้องหาที่พักให้ได้ ฉันว่านะ ต้องโทษลูกพี่ลูกน้องของแกนั่นแหละ ดันซื้อห้องไว้แค่ชั้น 8 ทำเอาครอบครัวเราต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้”

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลินหลานก็ของขึ้นทันที “นั่นน่ะสิ! พ่อ พ่อเป็นลุงแท้ๆ ของมันนะ มันไม่บอกกล่าวสักคำก็แอบขายบ้านทิ้งไปเฉยเลย ถือเงินตั้งมากมายขนาดนั้น ตอนนี้คงสุขสบายกว่าพวกเราแน่ๆ พวกเราน่าจะไปตามหามัน!”

หลินต้าฝูกลอกตาใส่เธอ “แกคิดว่าฉันไม่อยากตามหรือไง ฉันสืบหามาตั้งนานแต่ไม่มีข่าวคราวเลย อีนังเด็กเวรนั่นต้องแอบซ่อนตัวอยู่แน่ ขอให้ไปนอนตายอยู่ข้างนอกซะเถอะ!”

หลินหลานยังไม่อยากยอมแพ้ “พ่อ พ่อลองคิดดูดีๆ สิ ป้ายังมีอสังหาฯ ที่อื่นอีกไหม รอน้ำลดแล้วพวกเราค่อยไปตามหากัน”

หลินต้าฝูนึกย้อนความหลัง "ยังมีอีกที่หนึ่งก็คือห้องที่ป้ากับลุงเขยของแกเคยอยู่ก่อนหน้านี้ แต่นั่นอยู่ชั้นต่ำกว่า ตอนนี้คงจมน้ำมิดไปแล้วล่ะ! นอกนั้นก็ไม่น่าจะมีอีกแล้ว"

หลินหลานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ตั้งแต่เล็กจนโต ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เป็นเป้าหมายที่เธอเอาตัวเองไปเปรียบเทียบมาตลอด แค่คิดว่าอีกฝ่ายอยู่คนเดียวอย่างสุขสบาย เธอก็รู้สึกอึดอัดไม่สบอารมณ์ไปทั้งตัว บางทีเธออาจจะคิดมากไป ยัยสารเลวนั่นอาจจะตายไปนานแล้วก็ได้ เพราะตัวคนเดียวแถมยังกระเตงลูกติดอีกหนึ่งคน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลินหลานก็ไม่มัวมานั่งคิดมากเรื่องลูกพี่ลูกน้องที่เป็นหนามยอกอกคนนั้นอีก เธอเอ่ยปากว่า “พวกเราไปหาพี่เทียนกันเถอะ ดูว่าเขาจะช่วยจัดหาที่พักให้เราได้ไหม!”

พูดจบก็เชิดหน้าเดินขึ้นชั้นบนอย่างยโสโอหัง ลุงหลินกับป้าสะใภ้ทำได้เพียงหอบข้าวของเดินตามหลัง พลางฉีกยิ้มประจบประแจงเอาใจลูกสาว

หลินชงไม่พอใจอยู่ในอกแต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเดินตามไป เพราะเขายังต้องหวังพึ่งพี่เทียนโยนข้าวปลาอาหารให้กิน รอวันหน้าพ่อแม่เอ่ยปากเมื่อไหร่ มีหรือที่หลินหลานจะไม่ต้องยอมเขา!

แต่กลับคาดไม่ถึงว่า การที่พวกเขาทะเลาะกันเองอยู่ตรงนี้ ทำให้ห้องว่างชั้นบนถูกคนอื่นแย่งชิงไปหมดแล้ว ผู้รอดชีวิตในตึกนี้ล้วนเป็นคนสนิทของพี่เทียน หากจะนับความใกล้ชิดสนิทสนม พวกเขาสองสามคนยังเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ!

หลินหลานส่งสัญญาณให้พวกเขารอสักครู่ ก่อนจะพูดกับลูกน้องที่เฝ้าประตูว่า “ฉันเป็นผู้หญิงของลูกพี่พวกนาย ให้ฉันเข้าไป ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา”

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นเสียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาของลูกน้องคนนั้น “ลูกพี่กำลังยุ่ง ไม่มีเวลาพบเธอหรอก!”

หลินหลานโมโหจนเลือดขึ้นหน้า แต่เพราะไม่อาจเสียหน้าต่อหน้าคนในครอบครัวได้ เธอจึงแสร้งวางท่าสงวนทีท่าแล้วเดินตรงไปที่ประตู “ช่วยเปิดทางให้ฉันเข้าไปหน่อยเถอะ วันข้างหน้าฉันไม่ลืมบุญคุณนายแน่ รับรองว่าได้ผลประโยชน์กันถ้วนหน้า”

ลูกน้องคนนั้นเห็นเธอเป็นฝ่ายยอมลดตัวลงมา ก็เลิกทำทีขวางเอาไว้ อีกอย่างลูกพี่ก็ไม่ได้สั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าอยู่แล้ว

ทว่าก่อนที่หลินหลานจะเดินเข้าไป มันกลับเอื้อมมือไปลูบไล้เนินอกขาวผ่องของเธอทีหนึ่ง พลางหัวเราะหยอกเย้า “งั้นฉันยอมปล่อยให้เธอเข้าไปแล้วกัน วันหลังถ้ามีเรื่องให้ช่วย ก็อย่าลืมนึกถึงพี่ชายคนนี้บ้างล่ะ!”

หลินหลานเปลี่ยนมาใส่ชุดสำหรับฤดูร้อนตั้งแต่ก่อนจะขึ้นมาบนนี้แล้ว ทั้งกางเกงขาสั้นกุดที่จับคู่กับเสื้อสายเดี่ยวสีขาวบริสุทธิ์ แถมยังจงใจแต้มน้ำหอมไว้ที่ซอกคออีกต่างหาก คอเสื้อถูกเธอดึงรั้งลงมาจนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เดิมทีตั้งใจจะมายั่วยวนพี่เทียน แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาโดนลูกกระจ๊อกที่มองคนแค่เปลือกนอกอย่างมันฉวยโอกาสเอาเสียก่อน

นางทำได้เพียงเก็บความโกรธแค้นไว้ในใจ ไม่กล้าปริปากบ่น ทำได้เพียงแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไป

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องรับแขก เธอถึงได้เข้าใจความหมายที่ลูกน้องเฝ้าประตูคนนั้นพูด

ตอนอยู่หน้าประตูเธอมัวแต่โวยวายเลยไม่ได้สังเกตให้ดี พอเข้ามาข้างใน เสียงครางกระเส่าชวนคลื่นไส้นั่นก็ดังทะลุเข้ามาในโสตประสาทของเธอทันที

ในห้องนอนด้านในนั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังมีคนมีเซ็กซ์กันอยู่ ทว่าห้องนั้นมันเป็นห้องของพี่เทียนไม่ใช่หรือ! พี่เทียนมีคนใหม่แล้ว และนั่นหมายความว่าเธอกำลังจะถูกเขี่ยทิ้ง!

ในวินาทีนั้นเธอรู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นศีรษะ ตำแหน่งผู้หญิงของหัวหน้าที่เธออุตส่าห์ครองมาได้แค่สองเดือน กลับมีคนรีบร้อนอยากจะเข้ามาแทนที่เสียแล้ว เธออยากรู้นักว่านังจิ้งจอกหน้าไหนที่บังอาจมาแย่งตำแหน่งของเธอ!

หลินหลานผลักประตูห้องนอนเปิดออกด้วยความโกรธจัด ทันทีที่มองเข้าไป ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นคนสองคนที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน

เตียงหลังนี้เมื่อไม่นานมานี้นางเพิ่งจะใช้ร่วมกับเขามาหยกๆ ทว่าเพียงไม่กี่วัน ผู้หญิงที่อยู่บนเตียงกลับเปลี่ยนหน้าไปเสียแล้ว ส่วนตัวนางกลับกลายเป็นได้เพียงผู้ชมคนหนึ่งเท่านั้น