บทที่ 98 ครอบครัวของลุง

พออุณหภูมิในห้องเริ่มคงที่ เสิ่นหว่านถึงสังเกตเห็นเสิ่นโม่โม่ที่นั่งเหม่ออยู่บนเตียง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

เจ้าตัวเล็กเพิ่งจะชินกับสภาพอากาศหนาวสุดขั้ว พอเปลี่ยนสลับมาเป็นร้อนสุดขั้วอย่างกะทันหัน จึงยังปรับตัวไม่ค่อยทัน

เสิ่นหว่านกวักมือเรียก เด็กน้อยเดินเข้ามาหาอย่างว่าง่าย "มะม้า ร้อนจัง ทำไมคับ"

เธอหยิบพัดลมมือถือขนาดเล็กออกมาจากมิติ ยื่นส่งให้ถึงมือเจ้าตัวเล็ก "เข้าหน้าร้อนแล้วจ้ะ แม่ให้พัดลมจิ๋วไว้คลายร้อนนะ ดีไหมลูก"

เธอจงใจเลือกพัดลมลายเจ้าอ้วนสีฟ้าโดราเอมอน ช่วงนี้เจ้าตัวเล็กกำลังติดการ์ตูนโดราเอมอนงอมแงม พอได้ไปก็ดีใจจนลืมความหงุดหงิดไปหมด

เธอก้มมองเวลาเพิ่งจะ 9 โมงเช้า ไม่รู้ว่าจวงเยี่ยนจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่เวลานี้น่าจะถึงค่ายแล้ว ถึงแม้จะต้องออกไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ เขาก็คงเตรียมการป้องกันตนเองไว้อย่างดี

เสียงของหานลู่ดังมาจากวิทยุสื่อสาร "เสิ่นหว่าน อุณหภูมิพุ่งสูงเร็วจนน่าวิตกเลยค่ะ! ก่อนหน้านี้ทางการคาดการณ์ว่าอุณหภูมิจะสูงขึ้นอย่างมาก ฉันนึกว่าจะได้กลับไปใช้ชีวิตตามปกติเสียอีก ใครจะไปคิดว่าจะเปิดโหมดเตาย่างกันแบบนี้! ฉันแทบจะละลายอยู่แล้วค่ะ!"

แม่สาวคนนี้ยังพูดเล่นได้ แสดงว่าสภาพจิตใจยังดีอยู่

เสิ่นหว่าน "ตอนฉันช่วยเธอย้ายบ้านคราวก่อน จำได้ว่าเหมือนมีดอกสายน้ำผึ้งอยู่ พวกเธอลองเอามาชงน้ำดื่มสิ ต้มน้ำถั่วเขียวไว้จิบบ้างเป็นประจำก็ได้ จะได้ช่วยป้องกันโรคลมแดด"

หานลู่ "รับทราบค่ะ คุณอยากได้แบ่งไปบ้างไหมคะ"

เสิ่นหว่านปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอก ทางนี้ฉันมีอย่างอื่นอยู่ กลางวันพวกเธออย่าเพิ่งออกไปข้างนอกล่ะ สภาพอากาศเปลี่ยนเร็วจนน่าใจหาย ร่างกายยังต้องปรับให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม ให้เวลามันตั้งตัวสักหน่อย"

มีงานวิจัยระบุไว้ว่า ร่างกายมนุษย์ทนต่อความหนาวเย็นได้ดีกว่าความร้อน ในสภาพแวดล้อมที่ร้อนจัด ต่อมเหงื่อที่ผิวหนังจะระบายความร้อนออกมาไม่ทัน นำไปสู่อาการขาดน้ำอย่างรุนแรงและโรคลมแดดได้

ยิ่งเป็นการเปลี่ยนผ่านอย่างรวดเร็วโดยไม่มีช่วงคั่นแบบนี้ ระบบการทำงานของร่างกายยิ่งต้องใช้เวลาปรับตัว

คิดไปคิดมา เธอจึงถามต่อว่า "ตอนทางการออกประกาศแจ้งเตือนเมื่อช่วงก่อน ฉันบอกให้เธอกักตุนน้ำใช้ไว้ เธอตุนไว้เยอะแค่ไหน"

หานลู่เริ่มตระหนักถึงวิกฤตครั้งใหม่ขึ้นมาเช่นกัน "ภาชนะทุกอย่างที่ใส่น้ำได้ในบ้านเติมจนเต็มหมดแล้วค่ะ ยังหาพวกสระว่ายน้ำเป่าลมกับอ่างอาบน้ำมาเติมน้ำไว้อีกไม่น้อย น้ำดื่มบรรจุขวดในบ้านก็ยังมีอยู่อีกเพียบ ฉันไม่กล้าเอามาใช้เลย เก็บไว้หมดเลยค่ะ!"

เสิ่นหว่านอธิบาย "ก่อนหน้านี้จวงเยี่ยนเคยเตือนฉันไว้ว่า สภาพอากาศสุดขั้วไม่ได้มีแค่ความหนาวเหน็บ ทุกสิ่งเมื่อถึงจุดสิ้นสุดก็จะตีกลับ มีโอกาสสูงมากที่จะเกิดความร้อนสุดขั้วตามมา ตอนนี้ดูท่าว่าจะเป็นจริงตามนั้น ในอนาคตแหล่งน้ำสะอาดจะยิ่งหายากขึ้น ใช้สอยกันอย่างประหยัดเถอะ"

หานลู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา "คุณหมายความว่า มันจะเกิดความร้อนสุดขั้วลากยาวเหมือนกับตอนหนาวสุดขั้วอย่างนั้นเหรอคะ"

คำถามนี้เสิ่นหว่านไม่ได้ตอบ เธอเชื่อว่าในใจหานลู่คงมีคำตอบของตัวเองอยู่แล้ว

หานลู่ "พวกเราจะยังมีชีวิตรอดต่อไปได้จริงๆ ใช่ไหมคะ แล้วต่อจากความร้อนสุดขั้ว มันจะเกิดอะไรขึ้นมาอีก"

"อาจจะมีโรคระบาด อาจจะเกิดการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลก หรือไม่ทุกอย่างก็อาจจะกลับมาเป็นปกติ" แม้ความจริงจะโหดร้าย แต่เรื่องที่ควรเตือนเธอก็จำเป็นต้องพูด

การเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด จะทำให้เตรียมการได้อย่างรอบคอบที่สุด โอกาสมักจะอยู่กับคนที่เตรียมตัวพร้อมเสมอ

หลังจากวางสายวิทยุสื่อสาร เสิ่นหว่านก็เดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น เทอร์โมมิเตอร์บนผนังแสดงอุณหภูมิค้างอยู่ที่ 42 องศา

นอกห้องมีแดดแผดเผาเพิ่มเข้าไปด้วย อุณหภูมิน่าจะพุ่งไปถึงประมาณ 50 องศา แถมยังมีรังสีอัลตราไวโอเลตเข้มข้นส่องลงมาอีก

จากประสบการณ์ชีวิตในชาติก่อน อุณหภูมิจะยังคงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เพียงแค่อยู่ในห้องนั่งเล่นไม่กี่นาที เสื้อผ้าบนตัวเสิ่นหว่านก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอจึงรีบเก็บข้าวของในห้องนั่งเล่นเข้าไปไว้ในมิติ เหลือทิ้งไว้เพียงของที่จำเป็นต้องใช้เป็นประจำเท่านั้น

พอกลับเข้ามาในห้องนอน อุณหภูมิเย็นสบายทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที จึงหยิบน้ำแข็งไสเกล็ดหิมะใส่ผลไม้จากมิติออกมากินดับร้อนช้าๆ

พอเสิ่นโม่โม่เห็นหม่าม้ากำลังกินของอร่อย ก็รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเตาะแตะเข้ามาหาทันที

เธอจำต้องหยิบช้อนคันใหม่มาป้อนเจ้าตัวเล็กไปสองสามคำ ช่วยกันคลายร้อน

ก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์ในห้องละลายไปรอบหนึ่งแล้ว ดูจากอัตราความเร็วนี้ วันหนึ่งคงต้องใช้น้ำแข็งประมาณสองถึงสามก้อนใหญ่

แน่นอนว่าต้องเป็นก้อนน้ำแข็งยักษ์ขนาด 1,000 ลิตร หากเป็นก้อนเล็กคงจะละลายเร็วกว่านี้มาก

ยังดีที่ในมิติของเธอมีก้อนน้ำแข็งตุนไว้มากพอ เรื่องการลดอุณหภูมิคลายร้อนและน้ำใช้ในชีวิตประจำวันจึงไม่ต้องกังวลเท่าไรนัก

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังสามารถเข้าไปพักผ่อนในมิติได้เป็นครั้งคราว อุณหภูมิภายในนั้นสบายและคงที่ เป็นสถานที่หลบร้อนที่วิเศษที่สุด

มื้อเที่ยงสองแม่ลูกกินบะหมี่เย็นกันง่ายๆ แตงกวาซอยและมะเขือเทศกรอบอร่อย เข้ากันได้ดีกับเส้นบะหมี่เย็นเจี๊ยบชื่นใจ พ่วงด้วยเนื้อวัวตุ๋นรสกลมกล่อมหอมละมุน พอหมดไปหนึ่งชาม ความหงุดหงิดจากไอร้อนก็มลายหายไปเกินครึ่ง

เพราะกลัวว่าเสิ่นโม่โม่กินของเย็นจัดเกินไปแล้วจะไม่สบายท้อง เสิ่นหว่านจึงเตรียมบะหมี่เย็นอุณหภูมิห้องให้เขา ส่วนของตัวเองเป็นแบบใส่น้ำแข็งเพิ่มความเผ็ด

พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ เธอก็สวมใส่อุปกรณ์ป้องกันเตรียมส่องดูสถานการณ์ภายนอก

ผ่านช่องว่างระหว่างรอยผ้าม่าน โลกภายนอกที่เคยขาวโพลนไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นผืนน้ำเวิ้งว้างไปแล้ว

บนผิวน้ำมีขยะลอยระเกะระกะ สิ่งปฏิกูลสกปรกทั้งหลายที่เคยถูกฝังอยู่ใต้ผืนน้ำแข็ง ต่างลอยผุดขึ้นมาสู่ผิวน้ำจนหมดสิ้น

ทำเลของไห่ฝูย่วนค่อนข้างสูง ปัจจุบันระดับน้ำท่วมถึงประมาณชั้น 5 เสิ่นหว่านอดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ที่ตัดสินใจย้ายบ้าน หากยังอยู่ที่ห้องเดิม ป่านนี้คงต้องเผชิญกับคลื่นน้ำท่วมเข้าให้อีกระลอก

นอกหน้าต่างแดดแผดเผาอย่างบ้าคลั่ง อุณหภูมิพุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีผนังหนากั้นไว้ แต่เธอยังสามารถสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุจากภายนอก

สิ่งที่เสิ่นหว่านไม่เคยรู้ก็คือ ภายในห้องชุดหลังเดิมที่เธอขายไปนั้น มีครอบครัวหนึ่งกำลังเผชิญกับการรุกรานของมวลน้ำท่วมอย่างสิ้นหวัง

สามีภรรยาผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกพาลูกชายหญิงปีนขึ้นบันไดมาด้วยสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว พวกเขาทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอยู่บนขั้นบันไดไม่หยุด

แต่เดิมคิดว่าพออุณหภูมิสูงขึ้น น้ำแข็งและหิมะละลาย ทั้งสี่คนก็ดีใจกันยกใหญ่ ฉลองที่โลกกลับคืนสู่สภาวะปกติได้เสียที ทว่ากลับไม่ได้สังเกตเลยว่าระดับน้ำในชุมชนกำลังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายทำได้เพียงมองดูขยะที่ลอยมากับกระแสน้ำพุ่งชนหน้าต่างแตกทะลุเข้ามาต่อหน้าต่อตา ในช่วงเวลาที่ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก พวกเขาคว้าเสบียงหนีเอาตัวรอดมาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น ข้าวของที่เหลือทั้งหมดถูกกลืนหายไปใต้กระแสน้ำ

หากไม่ใช่เพราะพวกเขาวิ่งหนีได้เร็ว ป่านนี้คงกลายเป็นศพลอยน้ำไปนานแล้ว

ชายที่เป็นหัวหน้าครอบครัวมีเค้าโครงใบหน้าคล้ายคลึงกับเสิ่นหว่านอยู่สามส่วน ครอบครัวนี้ก็คือครอบครัวคุณลุงใจคดของเธอนั่นเอง หากเสิ่นหว่านรู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตรอดอยู่ ก็คงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า "ดวงแข็งจริงๆ"

ตั้งแต่ช่วงพายุฝนตกหนัก คุณลุง คุณป้า และลูกพี่ลูกน้องอีกสองคน ต่างก็หอบหิ้วทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมาหวังจะพึ่งพาเสิ่นหว่าน

ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าเคาะประตูอยู่นานสองนานก็ไม่มีคนตอบ เพื่อนบ้านแถวนั้นบอกว่าเจ้าของบ้านย้ายออกไปตั้งนานแล้ว

พวกเขาไม่เชื่อ คิดว่านังเด็กเหลือขอคนนี้ไม่อยากรับพวกเขาไว้ จึงร่วมมือกับเพื่อนบ้านจัดฉากเล่นละครตบตา

แต่พอพวกเขางัดเอาเครื่องไม้เครื่องมือมาพังประตูเข้าไป สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงห้องอันว่างเปล่า

พวกเขาพลิกค้นทั่วทุกห้อง นอกจากโต๊ะกินข้าวตัวหนึ่งกับเตียงหลังหนึ่งแล้ว ข้าวสารแม้แต่เม็ดเดียวก็ยังหาไม่เจอ

ทว่าหากเสิ่นหว่านรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาจะกล้าบุกรุกเข้ามาในบ้านแบบนี้ เธอคงไม่ยอมเหลือแม้แต่เส้นผมไว้ให้สักเส้นเดียว และเธอก็คิดไม่ถึงเลยว่า คนที่ซื้อบ้านต่อจากเธอไปจะปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ถามไถ่เลยสักคำ ช่างกระเป๋าหนักเสียจริง