บทที่ 97 ร้อนสุดขั้วมาเยือนแล้ว

เสิ่นหว่านกับจวงเยี่ยนถึงเพิ่งมีเวลาได้นั่งคุยกัน

กลัวว่าถ้าดื่มชาเข้มไปตอนกลางคืนจะนอนไม่หลับ เธอเลยใส่ผลไม้อบแห้งลงไปนิดหน่อย แล้วชงชาผลไม้มาหนึ่งกา

เสิ่นหว่านจิบชาพลางเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ "ช่วงนี้ยังต้องออกไปทำภารกิจอีกไหม"

"ไม่ออกไปแล้วครับ ช่วงนี้แถวนี้ค่อนข้างสงบ ผมเลยให้พวกเขาหยุดพักกันสักสองสามวัน" จวงเยี่ยนตอบ

เสิ่นหว่านเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณใจดีขนาดนี้เชียว?"

จวงเยี่ยนทั้งฉุนทั้งขำกับคำพูดของเธอ จึงยื่นมือไปเคาะหน้าผากเธอเบาๆ ทีหนึ่ง "นี่ผู้บัญชาการอนุมัติแล้วต่างหาก ก่อนหน้านี้ผมเขียนจดหมายเตือนเรื่องภัยร้อนสุดขั้ว ส่งแบบนิรนามเสียบไว้ในห้องทำงานเขา ดูจากคำสั่งที่เขาประกาศออกมาก็น่าจะเชื่ออยู่นะ"

เสิ่นหว่านลูบหน้าผากตรงที่โดนเคาะจนเจ็บพลางว่าอย่างไม่จริงจังนัก "เชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อ ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย ฉันว่าผู้นำของคุณคงคิดแบบนี้แหละ"

จวงเยี่ยนพูดต่อ "เรื่องนี้รายงานไปถึงกองบัญชาการใหญ่แล้ว อีกวันสองวันทางสถานีวิทยุก็น่าจะออกประกาศเตือนให้ทุกคนหลีกเลี่ยงการออกนอกบ้าน คุณเองก็ด้วย อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกล่ะ!"

เสิ่นหว่านหมดคำจะพูด ได้แต่แอบกลอกตาในใจ "รู้แล้วน่า ไม่ออกไปหรอก"

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยปากถามต่อ "ถ้าภัยร้อนสุดขั้วมาถึงจริงๆ คุณยังคิดจะอยู่ในเขตทหารต่อไปไหม"

จวงเยี่ยนรู้ดีว่าเธอกังวลเรื่องอะไร อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความฝันที่ตามหลอกหลอนเขามาเนิ่นนาน ในฝันนั้นเขาตายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของอาคารในเมืองอันรกร้าง

ส่วนสาเหตุการตาย เขาไม่เคยกล้าบอกเสิ่นหว่านเลยสักครั้ง

ตอนนั้นเขาเดินทางผ่านซากเมืองร้างระหว่างทางกลับจากการปฏิบัติภารกิจ ได้พบกับผู้รอดชีวิตสามคน เดิมทีตั้งใจจะพาพวกเขากลับไปยังค่ายพัก แต่คาดไม่ถึงว่าจะถูกพวกนั้นแอบใส่ยานอนหลับลงในอาหาร

พอเขาตื่นขึ้นมา เสบียงและยานพาหนะทั้งหมดก็ถูกขโมยไปเสียแล้ว ตัวเขาเองต้องนอนตากแดดแผดเผาจนเป็นโรคลมแดด ไร้ทั้งน้ำและยารักษา ทำได้เพียงทนทุกข์ทรมานจนสิ้นใจไป

ความสิ้นหวังที่กรีดลึกเจ็บปวดเจียนตายนั้น เขายังคงจำฝังใจจนถึงตอนนี้ "คุณวางใจเถอะ ผมรู้ลิมิตตัวเองดี ทรัพยากรของเขตทหารมีค่ามาก ไว้ผมพาพวกคุณไปยังกองบัญชาการใหญ่ได้เมื่อไหร่ ก็ตั้งใจจะทำเรื่องปลดประจำการทันที"

"มีข่าวอะไรมางั้นเหรอ" เสิ่นหว่านถาม

จวงเยี่ยนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผู้บัญชาการเคยแย้มเรื่องหน้าที่ภารกิจของแต่ละกองทัพใหญ่ให้ผมฟัง ภารกิจหลักของกองทัพภาคตะวันตกคือการสร้างศูนย์พักพิงของประเทศจีน ผมเดาว่าพวกเขาน่าจะเริ่มเลือกสถานที่และลงมือก่อสร้างกันแล้ว"

เรื่องนี้เสิ่นหว่านไม่เคยรู้มาก่อน ชาติก่อนเธอเป็นแค่ผู้รอดชีวิตระดับล่างสุด จะไปสืบรู้ข่าวลับระดับนี้ได้อย่างไร

แต่หากมองในระยะยาว ภาคตะวันตกของประเทศจีนเหมาะที่จะสร้างศูนย์พักพิงจริงๆ ทั้งระดับความสูงเหนือน้ำทะเลที่มากกว่า อยู่ห่างไกลจากมหาสมุทร มีความหลากหลายทางชีวภาพและทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ปลอดภัยกว่าเมืองซูมากนัก

ต่อให้ไม่มีจวงเยี่ยน เธอก็วางแผนไว้ว่าจะอพยพไปยังแถบที่ราบตอนในก่อนที่แผ่นดินไหวจะเกิดขึ้นอยู่แล้ว

ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือภัยร้อนสุดขั้วที่กำลังจะมาถึง แม้เขาจะไม่ต้องออกไปทำภารกิจข้างนอก แต่ก็ยังต้องไปจัดการธุระบางอย่างที่ค่ายพักทุกวัน

เธอจำได้ว่าชาติก่อนภัยร้อนสุดขั้วมาเยือนกะทันหันยิ่งนัก ช่วงหนาวสุดขั้วอุณหภูมิลดฮวบเร็วแค่ไหน พอถึงช่วงร้อนสุดขั้วอุณหภูมิก็พุ่งสูงขึ้นเร็วไม่แพ้กัน

ยิ่งไปกว่านั้น แสงแดดในยามร้อนสุดขั้วช่างแผดเผารุนแรง เพียงแค่ส่องกระทบผิวหนังก็ทำให้บวมแดงและพุพองอย่างรวดเร็ว มีผู้คนที่กำลังทำกิจกรรมกลางแจ้งไม่น้อยต้องจบชีวิตลงโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง

เสิ่นหว่านจึงกำชับ "ช่วงนี้เวลาไปค่ายพักคุณต้องระวังตัวให้ดี อย่าชะล่าใจล่ะ รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเอาของมาให้"

พูดจบเธอก็ลุกเดินเข้าห้องนอน นำชุดกันแดดไซส์ใหญ่สองชุดออกมาจากมิติ พร้อมด้วยยาฮั่วเซียงเจิ้งชี่และยาอู๋จี๋ตัน ซึ่งของพวกนี้ล้วนเป็นเสบียงของตัวจวงเยี่ยนเองทั้งสิ้น

จากนั้นเธอก็หาถุงกันน้ำแบบบางพิเศษมาใส่ของทั้งหมดรวมไว้ด้วยกัน "เวลาออกไปข้างนอกพกติดตัวเอาไว้นะ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน"

เธอกลัวว่าสภาพอากาศจะเปลี่ยนแปลงรุนแรงฉับพลันจนป้องกันตัวไม่ทันตอนอยู่ข้างนอก แต่ก็ยังดีที่ของมีไม่มาก และเสื้อผ้าก็บางเฉียบ การพกติดตัวจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

หลายวันถัดมา ในช่วงที่จวงเยี่ยนออกไปค่ายพัก เสิ่นหว่านก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำขนมหวานอยู่ที่บ้านอย่างเอาเป็นเอาตาย กระทั่งเสิ่นโม่โม่ยังโดนเธอเกณฑ์ช่วยงานจนผอมลงไปรอบหนึ่ง

หลังกินมื้อเช้าง่ายๆ เสร็จ เธอก็กำลังถือลาเต้แก้วหนึ่ง จิบไปพลางทอดสายตามองความเคลื่อนไหวนอกหน้าต่าง

วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส ในบ้านไม่มีลมพัด แสงแดดที่สาดส่องลงบนตัวจึงให้ความรู้สึกค่อนข้างอบอุ่น

แม้ทางการจะแจ้งเตือนความเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศผ่านทางวิทยุแล้ว แต่ทุกคนรออยู่หลายวันก็พบว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ด้วยแรงบีบคั้นของการเอาชีวิตรอด หลายคนจึงเริ่มลองเสี่ยงออกไปค้นหาเสบียงกันอีกครั้ง

พอดื่มกาแฟหมดแก้ว เธอก็รู้สึกร้อนขึ้นมานิดๆ ซึ่งนับเป็นเรื่องผิดปกติมากในสภาพอากาศหนาวสุดขั้วเช่นนี้

เธอหันไปมองเสิ่นโม่โม่ที่กำลังนั่งต่อบล็อกไม้อยู่ข้างๆ เจ้าตัวเล็กไม่ได้ขยับตัวทำกิจกรรมอะไรหนักหนา แต่เส้นผมกลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

พอมองไปยังหิมะที่ทับถมอยู่ตรงขอบหน้าต่าง ก็พบว่ามันกำลังละลายกลายเป็นน้ำด้วยความเร็วอันน่าตกใจ

ความผิดปกติทั้งหมดนี้กำลังบ่งบอกว่า ภัยร้อนสุดขั้วมาถึงแล้ว

เสิ่นหว่านรีบรูดม่านปิดทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้แสงแดดส่องเข้ามาตรงๆ จากนั้นก็เก็บอุปกรณ์ทำความร้อนทั้งหมดในห้องนั่งเล่นและห้องนอนเข้าไปไว้ในมิติ

แม้จะไม่มีอุปกรณ์ทำความร้อนแล้ว แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับไม่ได้ลดลงอย่างรวดเร็ว ซ้ำร้ายยังมีทีท่าว่าจะค่อยๆ พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ตัวเลขบนเทอร์โมมิเตอร์ที่ติดอยู่บนผนังไต่ระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็แตะระดับ 20 องศาแล้ว

เธอรีบถอดชุดนอนผ้าขนนุ่มออกจากตัวเธอและโม่โม่อย่างรวดเร็ว

อุณหภูมิในห้อง 25 องศา

ถอดต่อ เสื้อไหมพรม เสื้อกันหนาว กางเกงกันหนาว จนกระทั่งเหลือเพียงชุดชั้นในติดตัว

อุณหภูมิในห้อง 32 องศา

จากนั้นเธอก็พาเสิ่นโม่โม่กลับเข้าไปในห้องนอน แล้วนำพัดลมไอเย็นออกมาจากมิติเพื่อช่วยลดอุณหภูมิ ขนาดห้องนอนค่อนข้างเล็ก อุณหภูมิจึงลดลงได้เร็วกว่า

เธอหยิบเสื้อกันแดดออกมาสวมคลุมตัวเองไว้มิดชิด ก่อนจะแง้มม่านออกเป็นช่องแคบๆ เพื่อสังเกตการณ์ด้านนอก

หิมะบนดาดฟ้าตึกพักอาศัยละลายลงอย่างรวดเร็ว ก้อนน้ำแข็งปะปนกับน้ำหิมะร่วงกราวลงสู่เบื้องล่างเป็นวงกว้าง คนที่หลบไม่ทันถูกฝังจมหายไปในพริบตา

แผ่นน้ำแข็งส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ปริแตกออกราวกับผืนดินที่แห้งผาก ผู้รอดชีวิตที่หนีไม่ทันต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ในใจนึกเสียใจจนแทบกระอักที่ไม่ได้เชื่อฟังคำเตือนของทางการ

เมื่อทุกคนได้สติก็พากันวิ่งเตลิดไปยังสิ่งปลูกสร้างที่ใกล้ที่สุด ทว่าคาดไม่ถึงว่าเพียงแค่ก้าวเท้าลงไป แผ่นน้ำแข็งหนากลับแตกกระจายออกเป็นแท่งน้ำแข็งแหลมคมจนไม่มีจุดให้หยั่งเท้าได้เลย

คนที่โชคดีหน่อยก็แค่ตกลงไปในน้ำ ส่วนคนที่โชคร้ายก็ถูกแท่งน้ำแข็งแหลมคมแทงทะลุร่างจนเสียชีวิตคาที่

คนที่พลัดตกลงไปในน้ำยังคงสวมเสื้อนวมหนาเตอะ เสื้อนวมที่อุ้มน้ำไว้จนหนักหน่วงขัดขวางการเอาชีวิตรอด ได้แต่ดิ้นรนทุรนทุราย ก่อนจะค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นน้ำไปอย่างช้าๆ

เสิ่นหว่านรู้สึกราวกับได้เห็นภาพนรกบนดินเมื่อหนึ่งปีก่อนย้อนกลับมาฉายซ้ำอีกครา

บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าสวรรค์ช่างเหมือนเด็กซุกซน โลกใบนี้ก็เป็นเพียงลูกแก้วลูกหนึ่งในมือของเขา ที่จะบงการเปลวเพลิงหรือน้ำแข็ง ความเป็นหรือความตาย ได้ตามแต่อำเภอใจ

เธอรูดม่านปิดลงตามเดิม เพียงแค่ไม่กี่วินาที หลังมือก็เริ่มส่งความรู้สึกแสบร้อนจี๊ดๆ ขึ้นมาเสียแล้ว

เธอมัวแต่นึกถึงการสวมเสื้อกันแดดให้มิดชิด จนลืมไปว่าหลังมือทั้งสองข้างยังคงเปิดโล่งสัมผัสกับอากาศ

เธอหยิบแผ่นมาสก์หน้าสูตรเติมน้ำให้ผิวออกมาจากมิติ นำไปวางประคบบนก้อนน้ำแข็งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนำมาแปะลงบนใบหน้าและท่อนแขน

พัดลมไอเย็นในห้องกำลังเร่งปล่อยลมเย็นออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าก็ยังไม่อาจต้านทานความเร็วของอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นได้

เธอจึงนำถังเก็บน้ำแช่แข็งขนาด 1,000 ลิตรออกมาอีกหนึ่งใบ วางไว้ในห้องเพื่อช่วยลดความร้อน ด้วยความเป็นห่วงเรื่องการรับน้ำหนักของพื้นห้อง จึงเจาะจงวางไว้ชิดกับผนังรับน้ำหนักเป็นพิเศษ

เมื่อน้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำแล้ว ก็ยังสามารถนำไปใช้เป็นน้ำสำหรับอุปโภคได้ ไม่ต้องเสียของไปแม้แต่น้อย