บทที่ 96 การฝึกซ้อมประลองฝีมือ

ช่วงนี้เธอไม่ได้คิดจะออกไปข้างนอกอีกแล้ว บ้านคนแถวนั้นที่มีของเก่าหรือหยกโบราณต่างก็ถูกเธอกวาดซื้อจนเกลี้ยง คงยากที่จะหาของมีค่าได้อีก

อีกทั้งภัยร้อนสุดขั้วจะมาเยือนเมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ หากจู่ๆ อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นมากะทันหันโดยไร้สัญญาณเตือน การเดินเพ่นพ่านอยู่ข้างนอกคงอันตรายเกินไป

เสิ่นหว่านเก็บปิงซูที่ทำเสร็จแล้วเข้ามิติทั้งหมด เสิ่นโม่โม่แรงงานตัวน้อยยืนมองตาละห้อยอยู่ข้างๆ แววตาคู่นั้นฟ้องชัดเจนว่า ‘อยากกินจังเลย อยากกินที่สุด!’

เธอได้แต่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เพราะปิงซูเย็นจัดเกินไป อุณหภูมิในบ้านไม่ได้อุ่นสบายเหมือนมีระบบฮีตเตอร์รวมแบบทางเหนือ จึงไม่กล้าให้ลูกกินตามใจชอบ

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหยิบเค้กชิ้นเล็กออกมาจากมิติ พร้อมกับหั่นผลไม้สดโปะเพิ่มให้อีกหน่อย ทำเอาเจ้าตัวเล็กดีใจจนเนื้อเต้น

เทียบกับปิงซูแล้ว เขาชอบกินเค้กครีมรสหวานมากกว่า ถึงความจริงแล้วเจ้าตัวจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปิงซูรสชาติเป็นอย่างไร แต่ก็คงไม่อร่อยเท่าเค้กหรอกมั้ง!

เสิ่นโม่โม่แอบคิดในใจ พลางกินจนครีมเลอะเปรอะเปื้อนเต็มหน้า ยิ้มร่าเหมือนลูกแมวขโมยปลาก็ไม่ปาน

เสิ่นหว่านทนดูสภาพมอมแมมไม่ไหว เลยโยนหน้าที่ให้เพื่อนเสี่ยวไอ้ช่วยดูแล ตัดปัญหาไม่เห็นก็ไม่ขัดหูขัดตา

ตั้งแต่เสิ่นโม่โม่อายุครบสามขวบ เธอก็ไม่บังคับให้เขานอนกลางวันอีกแล้ว ถ้าง่วงค่อยนอน ไม่ง่วงก็ไม่ต้องนอน

ตามคำพูดของเจ้าตัวเล็กเอง เขาบอกว่าตอนนี้เป็นเด็กโตแล้ว ไม่ต้องให้มะม้าคอยห่วงหรอก! เสิ่นหว่านจึงปล่อยตามสบาย อย่างไรเสียก็มีอุปกรณ์เลี้ยงเด็กชั้นยอดคอยช่วยดูแลอยู่แล้ว

แน่นอนว่าถ้าไม่นอนกลางวัน ตกกลางคืนก็จะผล็อยหลับค่อนข้างเร็ว ถึงอย่างไรก็ยังเป็นแค่เด็ก พลังงานย่อมมีขีดจำกัด

ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสองโมง ยังพอมีเวลาใช้ชีวิตเอื่อยเฉื่อยอย่างสบายอารมณ์ได้อีกพักใหญ่

ธรรมเนียมเดิมคือ ดูซีรีส์ไปพลางกินของว่างไปพลาง

ช่วงนี้เธอกำลังดูเรื่อง ‘บทเพลงแห่งความสุข’ ซีรีส์ที่เล่าเรื่องราวของหญิงสาวห้าคนที่อาศัยอยู่ชั้นเดียวกัน และคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันท่ามกลางมรสุมชีวิต

บนโต๊ะวางจานเป็ดพะโล้กับชานมไข่มุกสตรอว์เบอร์รีไว้หนึ่งแก้ว ทั้งยังมีมันฝรั่งทอดกรอบรสบาร์บีคิวเข้มข้นที่ขาดไม่ได้สำหรับการดูซีรีส์ แถมด้วยทุเรียนมูซานคิงสุกคาต้นอีกหนึ่งลูก ได้บรรยากาศการพักผ่อนแบบเต็มพิกัด

แม้เธอจะมีลูกชายวัยสามขวบคนหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนนิสัยชอบหมกตัวอยู่แต่ในบ้านได้เลย พอนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นต้องใช้ความกล้าหาญขนาดไหนกันนะถึงตัดสินใจทำเด็กหลอดแก้วได้!

แต่ถ้ามองอีกมุม แม้ชีวิตโสดจะมีความสุขดี ทว่าการต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวในวันสิ้นโลกคงโดดเดี่ยวอ้างว้างน่าดู นานวันเข้าเผลอๆ อาจจะลืมวิธีพูดคุยสื่อสารกับคนอื่นไปเลยก็ได้

ชีวิตที่เป็นอยู่นับว่าไม่เลว ได้ทั้งความสงบและความอบอุ่นพร้อมกัน เป็นสิ่งที่ผู้คนมากมายต่างปรารถนาแต่ไม่มีวันได้ครอบครอง

กินๆ ดื่มๆ เพลินจนดูซีรีส์ไปได้สามสี่ตอน นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ล่วงหน้าก็แผดเสียงเตือน ถึงเวลาห้าโมงเย็นแล้ว

ปกติจวงเยี่ยนจะกลับมาราวห้าโมงกว่า จากนั้นก็จะแวะมาสอนบทเรียนให้พวกเธอก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนหน้านั้น เธอต้องเก็บข้าวของทุกอย่างที่ไม่สมเหตุสมผลในบ้านให้เรียบร้อยเสียก่อน

เธอจึงตั้งนาฬิกาปลุกไว้เป็นพิเศษ เพื่อเตือนตัวเองทุกวันในเวลาห้าโมงเย็น

หญิงสาวรีบเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตรวจเช็กอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พอเปิดประตูให้จวงเยี่ยนเดินเข้ามา ถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองลืมอะไรไป

คิ้วคมคายของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน เสิ่นหว่านรีบแก้ตัวทันที "เมื่อกี้ฉันเพิ่งกินลูกอมรสทุเรียนไปน่ะค่ะ เดี๋ยวฉันไปแง้มหน้าต่างระบายอากาศหน่อยนะ"

เธอดันลืมไปสนิทเลยว่ากลิ่นทุเรียนมันรุนแรงขนาดไหน!

พูดจบกำลังจะหันหลังไปเปิดหน้าต่าง จวงเยี่ยนกลับคว้าแขนเธอไว้ "ไม่ต้องหรอก ข้างนอกหนาวมาก ผมไม่ได้รังเกียจกลิ่นนี้ แค่รู้สึกว่ามันแปลกดีเฉยๆ"

เขาถอดเสื้อโค้ตที่เกาะพราวไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งออก แล้วดึงเสิ่นหว่านเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกเบาๆ "ขอกอดหน่อยนะ เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กมาเห็นเข้าก็มากวนอีก"

เสิ่นหว่านหัวเราะเบาๆ "คุณสั่งเพิ่มรอบฝึกให้เขาไม่ได้หรือไง เขายังกล้ามากวนอีกเหรอคะ"

เสิ่นโม่โม่ในวัยนี้อยู่ในช่วงซนจนหมายังส่ายหน้า มีแค่ครูฝึกอย่างจวงเยี่ยนนี่แหละที่ปราบอยู่

"ถ้าผมจัดการเขา คุณก็ปวดใจอีกน่ะสิ อีกอย่าง ถ้าเขาผูกใจเจ็บขึ้นมาแล้วยิ่งมากวนหนักกว่าเดิม ผมก็ไม่คุ้มกันพอดี! คุณคิดให้ผมเจอเรื่องดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง" จวงเยี่ยนรู้สึกว่าแฟนสาวของตนเริ่มจะมีเจตนาแอบแฝงชอบกล

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา เสิ่นโม่โม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงวิ่งต้วมเตี้ยมตรงเข้ามา จวงเยี่ยนจำต้องปล่อยร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นในอ้อมอกอย่างไม่ค่อยเต็มใจ

"อาเยี่ยน กอดหน่อย!" เจ้าตัวเล็กพุ่งถลาเข้ามา เสิ่นหว่านเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว รอดพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด

จวงเยี่ยนก็เอี้ยวตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว แขนยาวตวัดคว้าเพียงครั้งเดียวก็ล็อกตัวเจ้าตัวเล็กไว้แน่น

วินาทีถัดมา เสิ่นโม่โม่ก็ถูกชายหนุ่มหิ้วปีกเหมือนลูกเจี๊ยบพาเข้าไปในห้องรับแขก

"ยืนม้า ครึ่งชั่วโมง" จวงเยี่ยนวางเขาลงแล้วออกคำสั่ง แถมยังไม่ลืมเอาถุงทรายถ่วงน้ำหนักสองถุงวางลงบนบ่าของเด็กน้อยด้วย

เสิ่นโม่โม่ยอมจำนนต่อความน่าเกรงขาม จึงได้แต่เชื่อฟังแต่โดยดี

เสิ่นหว่านมองออกทะลุปรุโปร่งแต่ไม่ได้เอ่ยปาก ชายคนนี้เจ้าเล่ห์เงียบ จงใจให้โม่โม่ยืนม้าหันหน้าเข้ามุมห้องชัดๆ

เมื่อเห็นเสิ่นหว่านยืนดูอยู่ข้างๆ จวงเยี่ยนจึงเดินเข้ามา หยิบถุงทรายถ่วงน้ำหนักสองคู่ออกมาจากถุง แล้วนำไปผูกไว้ที่ข้อมือและข้อเท้าของเธออย่างละคู่

หลังจากปรับสายรัดให้กระชับแล้ว เขาก็เอ่ยขึ้นว่า "นี่เป็นถุงทรายชุดใหม่ที่ผมดัดแปลง หนักกว่าอันเดิมข้างละครึ่งกิโล ใช้ทุกท่าที่คุณเป็น โจมตีผมเข้ามาเลย!"

เมื่อถึงเวลาเริ่มประลองซ้อมมือ เสิ่นหว่านก็สลัดท่าทีผ่อนคลายทิ้งไป บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนไปในพริบตา ราวกับกระบี่คมกริบที่เพิ่งชักออกจากฝัก ทอประกายเย็นเยียบ

เธอลองขยับแขนขาดู น้ำหนักถ่วงที่เพิ่มขึ้นมาทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงไปบ้าง แต่พอปรับตัวสักพักก็เริ่มคุ้นชิน

พอจับจังหวะได้ เสิ่นหว่านก็ปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ไหล่ซ้ายของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ทว่าเขากลับเอี้ยวตัวหลบได้ฉิวเฉียด

เธอชักหมัดกลับพร้อมย่อตัว กวาดขาเตะตัดล่างเข้าใส่ช่วงล่างของเขาทันที ทุกท่วงท่าเฉียบขาดดุดัน จนจวงเยี่ยนต้องรวบรวมสมาธิรับมืออย่างเต็มกำลัง

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เสิ่นหว่านทิ้งตัวนอนแผ่หลาอยู่บนเบาะซับแรงกระแทก หมดเรี่ยวแรงจนเหงื่อไหลโทรมกาย

ทั้งมวยทหาร ศิลปะป้องกันตัว และการต่อสู้แบบฟรีไฟต์ เธองัดออกมาใช้จนหมด แต่กลับแตะไม่โดนแม้แต่ปลายขนของจวงเยี่ยน ผู้ชายคนนี้เก่งกาจเกินไปแล้วจริงๆ

"คุณเก่งมากแล้ว แค่ครึ่งปีก็ตามทันผลการฝึกหนึ่งปีของผมได้" จวงเยี่ยนยื่นมือมาดึงเธอให้ลุกขึ้น

เสิ่นหว่านรู้แก่ใจดี นี่คงเป็นผลมาจากการกินผักและผลไม้จากมิติเป็นประจำ ควบคู่ไปกับการออกกำลังกายสม่ำเสมอ ความก้าวหน้าถึงได้รวดเร็วอย่างน่าทึ่ง

เธอรู้สึกมีแรงฮึดขึ้นมาทันที จึงยื่นนิ้วไปจิ้มกล้ามแขนแน่นตึงของชายหนุ่ม "ถ้างั้นคุณว่า ถ้าผ่านไปอีกสักสองสามปี ฉันจะล้มคุณได้ไหมคะ"

จวงเยี่ยนยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ก็ลองดูสิครับ!"

เสิ่นหว่านไม่ยอมแพ้ "ลองก็ลอง คอยดูเถอะ! โม่โม่ หม่าม้าขอน้ำหน่อยลูก!"

จวงเยี่ยนนั่งลงข้างๆ แล้วใช้ผ้าขนหนูช่วยซับเหงื่อให้เธอ เสิ่นโม่โม่ที่ยืนม้าเสร็จเรียบร้อยก็ถือกระติกน้ำประจำตัวของเธอเข้ามายื่นส่งให้ เสิ่นหว่านรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ช่างอบอุ่นและมีชีวิตชีวาเหลือเกิน

จวงเยี่ยนพอกลับมาถึงก็จับพวกเธอฝึกซ้อมแบบสายฟ้าแลบ จนป่านนี้ทั้งสามคนยังไม่ได้กินข้าวเย็นกันเลย!

นับตั้งแต่ตกลงคบกันอย่างเป็นทางการ จวงเยี่ยนก็ไม่ยอมกินข้าวเย็นที่ค่ายทหารอีก โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนแฟนสาว แล้วก็เบิกเสบียงปันส่วนประจำเดือนทั้งหมดกลับมามอบให้เสิ่นหว่าน

ผู้การโจวทั้งโมโหทั้งเอ็นดู จนแทบจะปาใบเบิกใส่หน้าแล้วไล่ให้เขาไสหัวไปไกลๆ!

"มื้อเย็นพวกเรากินเกี๊ยวต้มกันเถอะค่ะ จะได้เสร็จเร็วๆ เกี๊ยววางอยู่บนชั้นในครัว คุณไปหยิบมาหน่อยสิคะ" เสิ่นหว่านนั่งเอนหลังสบายอารมณ์บนโซฟา พลางชี้นิ้วสั่งแฟนหนุ่มให้ไปทำงาน

เกี๊ยวนี้เธอห่อไว้เมื่อหลายวันก่อน เป็นไส้ผักกวางตุ้งกับเนื้อหมักเค็ม เตรียมไว้สำหรับมื้อเย็นที่เร่งรีบโดยเฉพาะ พอห่อเสร็จก็นำไปวางแช่แข็งข้างนอกทันที จากนั้นก็จุ่มน้ำเย็นรอบหนึ่งเพื่อให้มีชั้นน้ำแข็งเคลือบผิว จะได้เก็บรักษาไว้ได้นานยิ่งขึ้น

เรื่องต้มเกี๊ยวนี่จวงเยี่ยนยังพอทำได้อยู่ แต่ถ้าเป็นเรื่องผัดกับข้าว รสมือของเขายังห่างชั้นจากเสิ่นหว่านมากนัก

เกี๊ยวหม้อใหญ่ จวงเยี่ยนเหมาคนเดียวไปครึ่งหม้อ ส่วนอีกครึ่งที่เหลือเสิ่นหว่านกับเสิ่นโม่โม่แบ่งกัน เกี๊ยวร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น อร่อยอบอวลไปทั่วทั้งปาก

พอกินข้าวเสร็จก็นั่งพักผ่อนกันสักครู่ หลังจากนี้ยังมีเวลาฝึกซ้อมอย่างเป็นทางการอีกชั่วโมงกว่าๆ

เสิ่นโม่โม่ที่ไม่ได้นอนกลางวันเหนื่อยจนหมดแรง พอสองทุ่มกว่าๆ ก็ปีนขึ้นเตียงหลับปุ๋ยไปแล้ว