บทที่ 181 มิติหายไป

เสิ่นหว่านกินเสร็จแต่ละอย่างก็ต้องแวบออกไปดูนอกมิติสักครั้ง เพราะกลัวว่าจะมีเหตุฉุกเฉินอะไรเกิดขึ้น แต่ก็มีจวงเยี่ยนคอยลวกชาบูให้ ในชามของเธอจึงมีของกินเติมเข้ามาไม่เคยขาด

เสิ่นโม่โม่เลียนแบบคุณแม่ ยกนิ้วโป้งให้คุณอาจวงเยี่ยน “อร่อยจังเยย อร่อยกว่าหม่าม้าทำอีกคับ!”

เนื้อขาปูในปากของเสิ่นหว่านหมดความอร่อยไปในพริบตา เสื้อกันลมตัวน้อยรั่วลมเข้าแล้ว ทำยังไงดีล่ะเนี่ย!