บทที่ 225 รุ่งตะวันแรกฉาย

ส่วนหานลู่นั้น ตราบใดที่สายการผลิตยังไม่หยุด เธอก็เหมือนมีชามข้าวเหล็กอยู่ในมือ ไม่ต้องกังวลเรื่องการหาเลี้ยงชีพเลยสักนิด

ตอนหกโมงสิบนาทีช่วงเย็น เสิ่นหว่านได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวหน้าห้อง จึงเปิดประตูออกไปดู และพบว่าเป็นหานลู่ที่เลิกงานกลับมาแล้ว ในมือของเธอยังถือชิ้นส่วนเครื่องกลที่ยังประกอบไม่เสร็จอยู่อีกจำนวนหนึ่ง

“เสิ่นหว่าน ฉันประดิษฐ์เครื่องปั่นไฟจากจักรยานขึ้นมาเองน่ะ หลักการเหมือนกับระบบผลิตไฟฟ้าในฐานเลย แค่ขนาดเล็กกว่า เดี๋ยวพอฉันประกอบเสร็จ พวกเราก็มาปั่นจักรยานผลิตไฟฟ้ากันได้แล้ว”