บทที่ 297 ค้างคาวข่วน

เสิ่นหว่านกวาดสายตามองรอบด้าน ตั้งใจว่าเมื่อมีเวลาว่างจะย้ายเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ออกไปให้หมด การวางทิ้งไว้ตรงนี้ช่างน่าเสียดายของจริงๆ ไว้ตอนที่ต่อเติมพื้นที่พักผ่อนและห้องนอนข้างตู้คอนเทนเนอร์เสร็จ มีเฟอร์นิเจอร์มากแค่ไหนก็ขนไปใส่ได้หมด

จวงเยี่ยนต้องยินดีช่วยทำเรื่องนี้แน่นอน เสิ่นโม่โม่เองก็โตขึ้นแล้ว ถึงเวลาต้องแยกห้องนอนเสียที

เมื่อผลักหน้าต่างชั้นสองออกไปก็จะเห็นสวนหย่อมเล็กๆ ด้านหลัง ระเบียงทางเดินทั้งสองฝั่งยังคงมีฟืนที่ใช้ไม่หมดกองอยู่ ตรงกลางเป็นสระน้ำสีเขียวขจี สาหร่ายและพืชน้ำเจริญเติบโตอย่างหนาทึบ บางครั้งยังเห็นร่องรอยของกุ้งและปลาแหวกว่ายอยู่บ้าง แต่จำนวนไม่มากนัก เป็นของที่เธอเลี้ยงไว้เล่นๆ ตั้งแต่ช่วงแรกๆ