บทที่ 299 เนินเขาอำพราง

ในร่างกายของเธอมีมิติที่เป็นเอกเทศเกื้อหนุนอยู่ ส่งผลให้สมรรถภาพทางกายดีเยี่ยมมาโดยตลอด ไวรัสและสารพิษทั่วไปจึงไม่อาจทำลายระบบภูมิคุ้มกันของเธอได้

เมื่อเสิ่นหว่านยืนกราน จวงเยี่ยนจึงจำใจยอมอยู่ห้องเดียวกับเธอ แต่การสวมชุดป้องกันคือขีดจำกัดที่เขายืนยันเด็ดขาด

หลังจากพูดคุยกันได้ครู่หนึ่ง จวงเยี่ยนก็อ่อนเพลียและผล็อยหลับลึกไปอีกครั้ง เสิ่นหว่านไม่กล้าชะล่าใจ คอยเปลี่ยนผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดตัวลดไข้ให้เขาทุกๆ ไม่กี่นาที