บทที่ 385 เครื่องบินรบ

สมาธิของจวงเยี่ยนจดจ่ออยู่กับเครื่องตรวจจับในมือทั้งหมด จึงไม่ได้สังเกตเห็นสภาพรอบข้าง จนกระทั่งเสิ่นหว่านดึงแขนเขาแล้วเขย่าแรงๆ สองที เขาถึงมองตามสายตาของเธอไป

ท่ามกลางโลกใต้ทะเลอันราบเรียบ ปลายด้านหนึ่งของโซ่เส้นหนาใหญ่ปักเฉียงลงไปในโคลนทราย ส่วนปลายอีกด้านทอดยาวไปทางขวาจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

นั่นคือสมอเรือที่เรือรบใช้ทอดตรึงลำเรือเอาไว้