บทที่ 389 ความริษยาและความเวทนา

“พวกแกต้องการอะไรกันแน่ ถึงจะยอมปล่อยฉันไป?”

สวี่ซิงซิงหวาดกลัวจนถึงขีดสุด แต่ก็รู้ดีว่าในเวลานี้ความกลัวไร้ประโยชน์ที่สุด ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้มีแต่ต้องหาทางช่วยตัวเองเท่านั้น

พี่ใหญ่โหยวเหลือบมองหลิวอวี้เจียวที่ยืนอยู่หลังประตู ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ดูท่าพี่อวี้เจียวของเธอคงจะยังไม่ได้อธิบายเรื่องความร่วมมือให้เคลียร์สินะ! วางใจเถอะ ถ้าเรื่องของเธอทำให้แผนร่วมมือของพวกเราต้องล่าช้า ฉันจะลงโทษหล่อนอย่างสาสมแน่นอน!”