บทที่ 392 เต็มใจติดเบ็ด

สิ้นเสียงของเสิ่นหว่าน ดวงตาหมาป่าทั้งสี่ข้างของเสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวชีก็จ้องเขม็งมาที่เธอด้วยความกังขา สายตาของพวกมันฟ้องชัดราวกับเธอเพิ่งก่อเรื่องทรยศหักหลังครั้งใหญ่หลวงลงไป

เธอแตะจมูกตัวเองแก้เก้อ เอาเถอะ คราวนี้ให้สองตัวน้อยแบกรับความผิดไปก่อน ไว้กลับห้องพักตอนค่ำ เธอจะเพิ่มอาหารมื้อดึกให้พวกมันอย่างงามแน่นอน!

พี่ใหญ่โหยวปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก พลางหัวเราะแห้งๆ แล้วถอยหลังไปสองก้าว นี่มันหมาป่าเชียวนะ! ตัวโตขนาดนี้ แค่คำเดียวก็กัดขาเขาขาดได้สบายๆ แล้ว!