บทที่ 417 ผู้เคราะห์ร้าย

“ต้องขอบคุณที่เขากับหมาป่าขาวสองตัวสื่อสารกันรู้เรื่อง ประสิทธิภาพถึงได้พุ่งสูงขนาดนี้ ลูกชายนายนี่มีแววไม่เบาเลยนะ!” ลู่หยวนลูบหัวกลมๆ ของเสิ่นโม่โม่ด้วยแววตาอิจฉาอย่างเปิดเผย

จวงเยี่ยนเลิกคิ้ว “นายไม่ดูบ้างว่าเขาเป็นลูกใคร อิจฉาไปก็เท่านั้น แต่ในเมื่อพูดมาขนาดนี้แล้ว นายจะไม่คิดค่าแรงให้เด็กบ้านเราหน่อยเหรอ”

เสิ่นโม่โม่ได้ยินดังนั้นตาก็เป็นประกาย สีหน้าหงุดหงิดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มหวานประจบขึ้นมาทันตา