บทที่ 434 เจ็บหรือไม่เจ็บตัวเองไม่รู้หรือไง

เสิ่นหว่านมองลอดผ่านรอยแยกของเศษผ้าขาดที่แง้มออก ด้านในห้องมีผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงสองคน ทั้งหมดถูกมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา มิน่าล่ะถึงไม่ต้องมีคนเฝ้า

เมื่อรอบข้างปลอดคน เสิ่นหว่านจึงพาจวงเยี่ยนออกมาจากมิติ ทั้งสองช่วยกันประเมินสถานการณ์โดยรอบ แล้วยังคงเห็นตรงกันว่าการใช้มิติช่วยคนเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

เสิ่นหว่านแอบอยู่หลังบ้านดิน คอยจับตาดูคนที่เดินผ่านไปมาไม่ไกลจากตรงนั้น