บทที่ 435 จะค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ

จวงเยี่ยนถูกสายตาหยาดเยิ้มคู่นั้นมองจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาพยายามทนอยู่สองวินาที แต่ก็พบว่าตัวเองทนไม่ไหวแม้แต่นิดเดียว จึงตัดสินใจเลิกม่านก้าวขาเดินออกไปทันที

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้หลินอวี่อยู่ในสภาพที่ทนมือทนเท้าไม่ไหว เขาคงต้องซัดหมัดใส่ไปสักสองทีแน่

"เป็นยังไงบ้าง" เสิ่นหว่านที่เฝ้าอยู่หน้าประตูมาตลอด พอเห็นจวงเยี่ยนออกมาก็เอ่ยปากถามขึ้นทันที