บทที่ 444 แม่ฉันรักษาเขาได้

ตอนที่เสิ่นหว่านช่วยหานลู่จัดข้าวของ จวงเยี่ยนก็ออกไปคืนรถสามล้อ พอกลับมาเขาก็ซื้อข้าวสาร แป้ง ผัก และเนื้อสัตว์ติดมือมาด้วยไม่น้อย พอให้คู่สามีภรรยากินได้นานถึงหนึ่งสัปดาห์

เมื่อเห็นเขาหอบข้าวของพะรุงพะรังเปิดประตูเข้ามา หลินอวี่ก็ยิ้มอย่างรู้กันโดยไม่เอ่ยปากปฏิเสธ สำหรับพี่น้องของตัวเองแล้ว เขายินดีรับน้ำใจนี้ไว้ วันหน้ามีโอกาสค่อยตอบแทนคืนให้เป็นเท่าทวีคูณ

สองสามวันถัดมา ชีวิตของทุกคนก็ค่อยๆ เข้าที่เข้าทาง