บทที่ 445 คุมจนอยู่หมัด

เสิ่นหว่านกับจวงเยี่ยนถอยหลังไปสองก้าวอย่างแนบเนียนตั้งแต่ตอนที่คนจากเขตทหารมาถึง ไม่อยากยืนอยู่ข้างหน้าให้สะดุดตาใคร

พอเห็นว่าคนที่มาหยิบยกเรื่องเดิมขึ้นมาพูดอีกครั้ง หวังจะเกลี้ยกล่อมให้ลุงโจวกลับไปทำงานสร้างประโยชน์ให้ฐาน ทั้งสองคนก็สบตากันอย่างจนใจ

อันที่จริงในสายตาของพวกเขาทั้งคู่ ลุงโจวถึงวัยที่ควรจะได้พักผ่อนใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปทำงานอีกเลย ทว่าพวกเขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ฐานกำลังขาดแคลนคน ด้วยนิสัยของลุงโจวแล้ว คงทำใจเพิกเฉยไม่สนใจไม่ได้จริงๆ