บทที่ 476 ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาก็ดีเหมือนกัน

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หยางเสวี่ยก็หันไปมองโจวจวินหลี่กับหวงไป่ชวนที่นั่งอยู่ข้างๆ หวังจะให้พวกเขาช่วยเกลี้ยกล่อมสักหน่อย

"เอาละ คนเขาก็โดนแกโมโหจนเดินหนีไปแล้ว แกยังไม่ลุกขึ้นมาอีกเหรอ? คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไรก็หัดใช้สมองบ้าง ไม่ใช่ได้ยินอะไรเข้าหน่อยก็เต้นตามน้ำไปหมด!" หวงไป่ชวนดุใส่ด้วยความหงุดหงิด

เจียงเหมิ่งยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากลุกขึ้นมา แต่เป็นเพราะคุกเข่านานเกินไปจนขาชาต่างหาก!