บทที่ 492 น่านน้ำที่ไม่คุ้นเคย

เสิ่นโม่โม่ชินกับการนอนแยกห้องมานานแล้ว ยิ่งมีเสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวชีอยู่เป็นเพื่อนด้วย พอขออนุญาตพ่อกับแม่เสร็จ เจ้าตัวเล็กก็วิ่งแจ้นไปเล่นที่ห้องข้างๆ ทันที

“เมื่อเช้าเราตื่นกันแต่เช้า คุณพักผ่อนต่ออีกหน่อยเถอะนะ ตอนเที่ยงผมจะหาเวลาแวบกลับมากินข้าวด้วย” หลังจากจวงเยี่ยนจัดการที่ทางให้สองแม่ลูกเรียบร้อย ก็รีบร้อนออกไปสะสางภารกิจทหารต่อ

เสิ่นหว่านหยิบผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวมที่เตรียมไว้ในกระเป๋าเดินทางออกมา ก่อนจะดึงผ้านวมผืนใหม่จากมิติ ปูเตียงง่ายๆ เสร็จสรรพก็ตั้งใจจะงีบเอาแรงสักครู่