บทที่ 52 เมล็ดพันธุ์

พูดจบ เธอก็ไม่อยากอยู่ร่วมการประชุมกับคนพวกนี้อีกต่อไป จึงหมุนตัวเดินขึ้นบันได ส่วนใครจะสูญเสียเสบียงไปมากแค่ไหน มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย!

พอเจอคนที่แข็งแกร่งกว่ากลับไม่กล้าแม้แต่จะหือ เอาแต่โยนความผิดให้คนอื่น ก็แค่เห็นว่าเธอไม่มีทางสู้ นึกว่าเธอเป็นมะพลับนิ่มที่ใครจะมาบีบเล่นยังไงก็ได้ แต่น่าเสียดายที่คนพวกนี้เลือกผิดคน

หนทางยังอีกยาวไกล เธออยากจะรู้นักว่าพวกคนขี้ขลาดกลุ่มนี้จะเอาชีวิตรอดไปได้สักกี่น้ำ!

ขณะกำลังเดินขึ้นบันได ด้านหลังพลันมีเสียงฝีเท้าดังตามมา พอหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นหานลู่ เธอเร่งฝีเท้าไม่กี่ก้าวก็ขึ้นมาเดินเคียงข้าง

พอถึงชั้น 12 หญิงสาวข้างกายก็เอ่ยขึ้น "ที่บ้านฉันยังมีตัวล็อกนิรภัยอยู่อีกสองสามอัน ถ้าคุณต้องการ ฉันแบ่งให้สองอันค่ะ"

เสิ่นหว่านไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของเธอ เธอยืนรออยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก็เห็นอีกฝ่ายถือชิ้นงานโลหะสองชิ้นออกมา และยืนฟังเธออธิบายวิธีใช้งานอย่างละเอียดก่อนจะเดินขึ้นบันไดกลับห้อง

พอกลับถึงห้อง 1502 ประตูบานนอกยังคงเปิดอ้าอยู่ แม่กุญแจพังไปแล้ว จึงต้องเปลี่ยนไส้กุญแจใหม่เสียก่อน เธอหยิบชุดกุญแจประตูอันใหม่กับเครื่องมือออกมาจากห้องเก็บเครื่องมือ แล้วจัดการเปลี่ยนแทนที่อันเก่าที่พังได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นก็นำตัวล็อกนิรภัยตรงที่จับประตูที่เพิ่งได้มาออกมาดู มันคือบานพับโลหะแบบหนาพิเศษ หลังจากยึดติดไว้ใต้ที่จับประตูแล้ว แค่กางบานพับออกเป็นมุม 90 องศา ก็จะค้ำไม่ให้ที่จับประตูกดลงได้ หากคิดจะเปิดประตูจากด้านนอก เว้นแต่ว่าจะตัดทำลายตัวล็อกทั้งชุดทิ้ง ดูตอนนี้แล้วถือว่าค่อนข้างปลอดภัยทีเดียว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าหานลู่ไปหาของชิ้นนี้มาจากไหน ปกติเธอเคยเห็นแต่แบบพลาสติกที่มีขายในอินเทอร์เน็ต แบบที่ทำจากโลหะนับว่าหายากมากจริงๆ

ประตูนิรภัยมีระบบล็อกในตัวอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องใช้ อีกอันที่เหลือเธอตั้งใจว่าจะติดไว้ที่ประตูห้องนอน

หลังจากติดตัวล็อกนิรภัยเสร็จก็ยังไม่รีบร้อนเข้าบ้าน เธอหยิบวิทยุสื่อสารสองเครื่องกับกระบองไฟฟ้าหนึ่งอันออกมาจากมิติแล้วเดินลงไปชั้นล่าง การอยู่ร่วมกันระหว่างคนเราต้องมีน้ำใจตอบแทนกัน การเอาแต่ให้หรือเอาแต่รับฝ่ายเดียวล้วนทำลายสมดุลนี้

เธอเคาะประตูห้อง 1202 ผ่านไปครู่หนึ่งด้านในก็มีเสียงความเคลื่อนไหว รู้สึกได้ว่ามีคนมองผ่านตาแมวออกมา แล้วประตูจึงค่อยเปิดออก

นึกไม่ถึงว่าความระแวดระวังของเธอจะสูงขนาดนี้ มิน่าล่ะถึงปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมในวันสิ้นโลกได้อย่างรวดเร็ว

เสิ่นหว่านยื่นวิทยุสื่อสารหนึ่งเครื่องกับกระบองไฟฟ้าให้เธอ จากนั้นปรับจูนช่องสัญญาณของทั้งสองเครื่องให้ตรงกัน พลางบอกว่าหากมีเรื่องด่วนสามารถติดต่อผ่านวิทยุสื่อสารได้ ส่วนกระบองไฟฟ้าเป็นของตอบแทนที่มอบให้

เสิ่นหว่านไม่ได้เข้าไปในบ้านของเธอ และกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจของคนอื่น ทั้งสองจึงยืนคุยกันเสียงเบาตรงช่องประตู รีบคุยแล้วรีบแยกย้าย

พอกลับขึ้นมาข้างบนแล้วเปิดประตูนิรภัยเข้าบ้าน เนื่องจากตอนตื่นนอนเมื่อเช้าเธอเปิดระบบทำความร้อนใต้พื้นเอาไว้แล้ว ทั้งห้องนั่งเล่นและห้องนอนจึงอบอุ่นสบาย

เธอถอดเสื้อโค้ตและผ้าพันคอออก แล้วลองทดสอบตัวล็อกนิรภัยของประตูหน้าบ้านดูอีกครั้ง ในสภาพที่กางออกเต็มที่ ที่จับประตูก็นิ่งสนิทไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย โครงสร้างค้ำยันรูปสามเหลี่ยมมั่นคงสุดๆ

เธอเดินเข้าห้องนอนไปดึงผ้าห่มคลุมตัวให้โม่โม่ ตอนนี้แปดโมงครึ่งแล้ว เจ้าตัวเล็กน่าจะใกล้ตื่น จากนั้นก็นำตัวล็อกนิรภัยอีกอันไปติดตั้งไว้หลังประตูห้องนอนเพื่อความปลอดภัย

เพิ่งจะติดเสร็จ เสิ่นโม่โม่ก็ตื่นพอดี วันนี้ไม่งอแงนอนขี้เซา เอาแต่มองตาแป๋วด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่ามะม้ากำลังทำอะไรอยู่

พอสวมเสื้อผ้าและล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อย เขาก็นั่งรอทานข้าวอย่างว่าง่าย

ตอนตื่นนอนเมื่อเช้าเดิมทีไม่ค่อยหิวเท่าไร แต่พอออกไปเดินรอบหนึ่งกลับรู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย เธอจึงหยิบบะหมี่ราดหน้าเนื้อแกะผัดต้นหอมออกมาจากมิติหนึ่งชาม แบ่งใส่ชามเล็กให้โม่โม่ แล้วหยิบไข่ดาวน้ำมันออกมาอีกสองฟอง

อากาศหนาวจัดขนาดนี้ กินเนื้อแกะสักหน่อยย่อมดีต่อร่างกาย

หลังจากทั้งสองกินเสร็จ เสิ่นหว่านก็จัดคอร์สเรียนเสริมพัฒนาการให้โม่โม่กับเสี่ยวไอ้ ส่วนตัวเธอก็เริ่มฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวและการฝังเข็มตามจุดชีพจร

ขอบเขตของแพทย์แผนจีนนั้นกว้างขวางเกินไป คิดจะเรียนให้เชี่ยวชาญทุกด้านคงเป็นไปไม่ได้ เธอจึงตั้งใจจะเน้นหนักไปที่สองวิชาหลัก คือเภสัชวิทยาแพทย์แผนจีนกับการฝังเข็มนวดกดจุด

อย่างไรเสียในมิติก็ยังมีสมุนไพรจีนแปรรูปอยู่อีกมาก ต้องนำพวกมันมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ส่วนเรื่องการฝังเข็มนวดกดจุด เป็นเพราะตำราที่เก็บมาจากแผนกแพทย์แผนจีนตอนนั้นส่วนใหญ่เป็นเรื่องพวกนี้ อีกทั้งยังใช้ได้ผลดีทั้งกับผู้ใหญ่และเด็ก นับเป็นทักษะที่จำเป็นและมีประโยชน์กับพวกเธอมากที่สุดในเวลานี้

พอเธอเรียนจบไปหนึ่งบท ทั้งสองคนก็ดูคลิปบทเรียนจบไปสองคาบแล้ว ตอนนี้กำลังเล่นตู้คีบตุ๊กตาอยู่ในห้องนั่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

เธอเปิดวิทยุฟังข่าวสารอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงไม่มีความคืบหน้าอะไร พลันเหลือบไปเห็นวิทยุสื่อสารที่วางอยู่ข้างๆ จึงปรับช่องสัญญาณแล้วกดเรียกหานลู่

ไม่นานนักก็มีเสียงใสเย็นชาของหญิงสาวดังตอบกลับมา "เสิ่นหว่าน ฉันอยู่ มีอะไรเหรอ"

ความจริงพวกเธอสองคนอายุพอๆ กัน เพียงแต่เสิ่นหว่านอาศัยว่าตัวเองเคยผ่านชีวิตมาชาติหนึ่งแล้ว เลยอดมองว่าอีกฝ่ายยังเป็นแค่เด็กสาวไม่ได้

เธอกดปุ่มพูด "ฉันคิดว่าคืนนี้คนพวกนั้นน่าจะมาอีกแน่ ถ้ายังกวาดของไปไม่หมด พวกมันคงไม่ยอมรามือหรอก"

หานลู่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "เมื่อคืนนอกจากประตูห้องเราสองคนที่ไม่ถูกพังแล้ว ได้ยินว่าข้างล่างยังมีอีกสามห้องที่กันไว้ได้ คืนนี้พวกมันน่าจะพุ่งเป้ามาที่พวกเราแน่!"

เสิ่นหว่านคาดการณ์เรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว "คืนนี้ตอนนอนก็ระวังตัวให้ดีด้วยนะ มีอะไรให้ติดต่อทางวิทยุสื่อสารทันที"

เพิ่งคิดจะวางสาย เสียงของหานลู่ก็ดังขึ้นมาอีก "กระบองไฟฟ้าที่คุณให้มาฉันดัดแปลงนิดหน่อย ปรับกระแสไฟให้แรงขึ้นแล้ว ช็อตผู้ชายตัวโตหนักร้อยกว่ากิโลให้สลบเหมือดได้สบายๆ ถ้าคุณต้องการ ฉันช่วยดัดแปลงให้ได้นะ"

เสิ่นหว่านตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอผงกศีรษะรัวๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น จึงรีบตอบ "ต้องการสิคะ ต้องการเลย! เดี๋ยวฉันเอาลงไปให้นะ ว่าแต่ก่อนหน้านี้คุณทำงานอะไรเหรอคะ"

หานลู่คงเพิ่งเคยเจอคนถามตรงไปตรงมาขนาดนี้เป็นครั้งแรก เธอชะงักคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ "ฉันยังเรียนปริญญาโทอยู่ค่ะ สาขาที่เรียนค่อนข้างครอบคลุม เรื่องดัดแปลงวงจรไฟฟ้าเลยถือว่าง่ายมาก ตัวล็อกนิรภัยที่ให้คุณไปคราวก่อนก็เป็นของที่ฉันทำขึ้นมาเองในห้องแล็บน่ะค่ะ…"

เมื่อปิดวิทยุสื่อสาร เสิ่นหว่านรู้สึกเหมือนมีโชคหล่นทับ วิทยุสื่อสารเครื่องเดียวกลับแลกมาได้คนเก่งสายเทคนิคเฉพาะทาง คนระดับหัวกะทิแบบนี้ทำอะไรเป็นตั้งหลายอย่าง พอดีช่วยอุดจุดอ่อนของเธอได้เป๊ะเลย

เธอหยิบกระบองไฟฟ้าอันใหม่ออกมาจากมิติห้าอัน สวมเสื้อผ้าหนาแน่นแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ครั้งนี้ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เธอยังคงไม่ได้ก้าวเข้าไปข้างใน เพียงแค่ยื่นของส่งผ่านประตูไป

หานลู่เห็นกระบองไฟฟ้ากองโตขนาดนี้ถึงกับเบิกตากว้าง "คุณคิดจะไปปล้นใครเหรอคะเนี่ย"

เสิ่นหว่านยิ้มบางๆ พลางบอกแค่ว่าหนึ่งในนั้นเป็นค่าตอบแทนสำหรับการดัดแปลง จากนั้นนัดแนะกันว่าจะมารับก่อนมื้อเย็น แล้วจึงเดินขึ้นบันไดกลับห้อง

ในห้องนั่งเล่น โม่โม่กับเสี่ยวไอ้กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน ตู้คีบตุ๊กตาตกกระป๋องไปแล้ว ตอนนี้ของโปรดกลายเป็นตู้หมุนไข่กาชาปอง เปลือกไข่ที่เปิดออกมามีตุ๊กตาสัตว์ตัวเล็กหลากสีสัน ข้อต่อแขนขายังขยับได้อีกด้วย

เสิ่นโม่โม่ไม่เคยเล่นของเล่นแบบนี้มาก่อน จึงตื่นเต้นดีใจยกใหญ่

มื้อเที่ยงทั้งสองคนกินข้าวกล่องแบบสุ่มเมนู มีทั้งเนื้อตุ๋นมันฝรั่ง ไข่ตุ๋น ผัดผักกวางตุ้ง และน้ำแกงซี่โครงหมูใส่หัวไชเท้า พุงน้อยๆ ของเสิ่นโม่โม่กินจนป่องกลม เธอจึงปล่อยให้เขาเดินเล่นย่อยอาหารกับเสี่ยวไอ้อยู่ในห้องนั่งเล่น

ส่วนตัวเธอเองลากเก้าอี้เอนหลังตัวหนึ่งมาวางนอนรับแดดในห้องนั่งเล่น แล้วส่งจิตดำดิ่งเข้าสู่มิติ มองดูผืนดินอันอุดมสมบูรณ์รอบลานบ้าน การปล่อยทิ้งไว้ว่างเปล่าช่างน่าเสียดายและเป็นการสิ้นเปลืองของดีโดยแท้

ดินดำในลานบ้านมีพื้นที่ไม่ใหญ่นัก แผนเดิมตอนแรกตั้งใจจะใช้ปลูกผักและผลไม้เท่านั้น ตอนกักตุนเสบียงเธอจึงไม่ได้ซื้อเมล็ดพันธุ์พวกธัญพืชไว้เลย แต่เธอก็ตุนข้าวสาร แป้ง น้ำมัน มาเยอะมาก ชาตินี้ทั้งเธอและโม่โม่กินอย่างไรก็ไม่มีวันหมด

ถึงกระนั้น เธอก็ยังอยากใช้ประโยชน์จากที่ดินว่างเปล่าให้คุ้มค่าที่สุด แม้ตนเองจะกินไม่หมด แต่อย่างน้อยก็ถือว่ามีไพ่ตายเพิ่มขึ้นมาอีกใบ

สำหรับเรื่องเมล็ดพันธุ์ ข้าวสารที่สีเปลือกออกแล้วคงงอกยาก แต่ในโกดังยังมีพวกธัญพืชไม่ขัดสีอยู่ไม่น้อย น่าจะลองคัดออกมาปลูกดูสักหน่อย ขอแค่ปลูกขึ้นมาได้ ต่อไปก็เก็บเมล็ดพันธุ์ขยายต่อ ผลผลิตก็จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นมาเอง