บทที่ 53 ตลบหลังสังหาร

ก่อนหน้านี้ในเสบียงที่ทางการแจกจ่ายมีธัญพืชรวมอยู่ด้วย น่าจะเบิกออกมาจากคลังสำรองฉุกเฉิน อัตราการงอกน่าจะสูงกว่าแบบบรรจุสุญญากาศตามซูเปอร์มาร์เก็ต

เธอไปรื้อถุงธัญพืชนั้นออกมาจากคลังสินค้า แล้วหาภาชนะใบใหญ่มาปูดินดำจากลานบ้านลงไป จากนั้นโรยเมล็ดลงไปอย่างสม่ำเสมอ เกลี่ยดินกลบทับอีกชั้น ทั้งยังรดน้ำให้อีกนิดหน่อยอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทีนี้ก็แค่รอให้มันค่อยๆ งอกออกมา

ก่อนหน้านี้เธอยังซื้อเมล็ดข้าวโพดจากมินิมาร์ทมาอีกเพียบ ชนิดนี้ไม่ต้องเพาะต้นกล้า สามารถหยอดลงดินได้โดยตรง แต่เพราะไม่แน่ใจว่าจะงอกไหมจึงยังไม่กล้าปลูกเยอะ แค่ล้อมแปลงขนาด 2 ตารางเมตรเอาไว้แปลงหนึ่งแล้วหยอดเมล็ดข้าวโพดลงไป

พอลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนหลัง โม่โม่กับเสี่ยวไอ้ก็กลับเข้าห้องนอนไปแล้ว หุ่นยนต์อัจฉริยะนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงเวลาก็พาเด็กเข้านอนเองโดยอัตโนมัติ ช่างเป็นตัวช่วยชั้นยอดของคนเป็นแม่แท้ๆ

เมื่อว่างไม่มีอะไรทำ เสิ่นหว่านจึงเตรียมจะเคลียร์ของในมิติสักหน่อย เอาพวกอาหารแช่แข็งสำเร็จรูปออกมาจัดการก่อน จะได้ประหยัดเนื้อที่ไปได้อีกเยอะ

เธอเข้ามาในมิติ ตั้งเตาตรงจุดเดิม เติมน้ำแล้วเริ่มต้ม พอน้ำเดือดก็ยกซึ้งนึ่งใบใหญ่สามชั้นออกมา แกะห่อซาลาเปา เกี๊ยวนึ่ง ขนมถ้วยฟู ขนมจีบ เสี่ยวหลงเปา และของกินอื่นๆ ทั้งหมดใส่ลงไปนึ่ง

พอสุกแล้วก็แบ่งใส่กล่องนำไปวางบนชั้น วนทำอยู่หลายรอบกว่าจะนึ่งจนหมด

จากนั้นเทน้ำทิ้งแล้วใส่น้ำมันลงไป เริ่มทอดเกี๊ยว เกี๊ยวซ่า พายเนื้อ โรตี และโรตีไข่ ซึ่งล้วนเป็นของกึ่งสำเร็จรูปที่ตุนมาจากตู้แช่แข็งก่อนหน้านี้

ยังมีหมูกรอบชิ้นเล็ก พายเผือก และปาท่องโก๋จิ๋วกลิ่นยี่หร่าที่กวาดมาจากร้านชาบู ปีกไก่ น่องไก่ เฟรนช์ฟรายส์ หัวหอมทอด และปลาหมึกวงที่ได้มาจากร้านอาหารตะวันตก ก็นำลงกระทะทอดจนสุกกรอบแล้วแพ็กลงกล่อง

โชคดีที่เธอนึกขึ้นได้ว่าทำอาหารในลานบ้านมิตินี้ได้ ขืนไปทำข้างนอก กลิ่นหอมฟุ้งลอยออกไปคงยั่วจนคนแทบคลั่งตายแน่…

เธอใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายกว่าจะเปลี่ยนอาหารแช่แข็งสำเร็จรูปในมิติให้กลายเป็นของปรุงสุกทั้งหมด และยังดีที่มีกล่องใส่อาหารมากพอจนบรรจุได้ครบ

ข้างแปลงผักมีกองซองบรรจุภัณฑ์สุมกันเป็นเนินขนาดย่อม เธอหาถุงขยะใบใหญ่มากวาดใส่จนเรียบร้อย รวมทั้งถังแก๊สที่ใช้หมดไปสองถัง แล้วใช้ความคิดย้ายพวกมันไปไว้ตรงจุดทิ้งขยะทันที

พอออกจากมิติมาก็เกือบ 17:00 น. แล้ว โม่โม่ตื่นตั้งนานแล้ว กำลังนั่งเล่นของเล่นชิ้นใหม่กับเสี่ยวไอ้อยู่พอดี!

เสิ่นหว่านสวมเสื้อผ้าให้มิดชิดแล้วเดินลงไปเคาะประตูห้องของหานลู่ ครู่เดียว เด็กสาวผมสั้นท่าทางทะมัดทะแมงก็ชะโงกหน้าออกมา ยื่นถุงใบหนึ่งให้เธอ ข้างในเป็นกระบองไฟฟ้าสี่อันที่ดัดแปลงเสร็จแล้ว

กำลังจะเอ่ยปาก เสียงความเคลื่อนไหวก็ดังแว่วมาจากบันได มีคนกำลังเดินขึ้นมา ทั้งสองส่งสายตาให้กันอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะทำมือเป็นรูปวิทยุสื่อสาร เสิ่นหว่านจึงย่องเบาๆ กลับขึ้นไปที่ชั้น 15

ฟังจากเสียงแล้วอยู่ตรงชั้น 13 น่าจะเป็นจางผิงเฮ่าที่กลับมา ไม่รู้ว่าเขามีส่วนรู้เห็นกับเรื่องของพวกคนหนุ่มห้อง 1102 หรือเปล่า ได้ยินว่าเมื่อคืนห้องเขาก็โดนงัดเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าเป็นแค่ละครตบตาหรือเปล่า

ยังไงเขาก็อยู่ชั้นล่างของเธอ หากคิดจะลงมือทำอะไรขึ้นมาจริงๆ เธอก็ยากจะระวังได้รอบด้าน ยิ่งยังมีพวกคนนอกตึกนั่นอีก โบราณว่ากันขโมยได้พันวัน แต่ใครจะมาระแวงระวังขโมยได้ทุกวี่วันกัน

เธอเปิดประตูเข้าบ้าน คืนนี้ไม่คิดจะเข้าไปนอนในมิติ ขอนอนในห้องนอนนี่แหละ พอล็อกประตูกันขโมยเสร็จ ก็เรียกหินยักษ์ก้อนนั้นออกจากมิติมาขวางหลังประตูไว้ เธอมีลางสังหรณ์อย่างแรงกล้าว่า คืนนี้พวกมันต้องพุ่งเป้ามาที่บ้านเธอเป็นหลักแน่

ในเมื่อมีสายคอยส่งข่าวอยู่ข้างใน ไม่มีทางที่พวกมันจะไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เมื่อวานงัดประตูกันขโมยไม่สำเร็จ ยิ่งไปกระตุ้นความอยากเอาชนะของพวกมันมากกว่าเดิม

เธอปิดระบบทำความร้อนใต้พื้นในห้องรับแขก แล้วยกเตาถ่านที่ไฟยังไม่มอดกลับเข้าไปในห้องนอน

มื้อเย็นตั้งใจจะกินปูอบหม้อดินผัดซอส เพิ่มซี่โครงหมูกับกุ้งเข้าไปเป็นพิเศษ และใส่ผักอีกนิดหน่อย ปริมาณมากพอสำหรับพวกเขาสองคนแม่ลูก คืนนี้ต้องใช้แรง คงต้องกินให้เยอะเข้าไว้

เธอคีบเนื้อปูที่แกะเสร็จแล้วกับกุ้งใส่ลงในชามใบเล็กของโม่โม่ เติมซี่โครงหมูกับผักให้อีกสองสามชิ้น หนูน้อยถือช้อนเล็กๆ ค่อยๆ ตักกินอย่างเชื่องช้า พอช้อนไม่ทันใจก็ใช้มือหยิบเข้าปากเองเสียเลย…

ปูอบหม้อดินส่วนที่เหลือ เสิ่นหว่านเหยาะน้ำมันพริกลงไปหน่อย อาหารแบบนี้มันต้องเผ็ดนิดๆ ถึงจะอร่อย แถมยังต้องกินคู่กับน้ำอัดลมซ่าๆ เย็นสดชื่น หนนี้นายอ้วนตัวน้อยไม่มองตาละห้อยแล้ว คงยังไม่ลืมบทเรียนจากคราวที่แล้วแน่นอน!

พอกินอิ่ม สองแม่ลูกก็นั่งดูการ์ตูนด้วยกันบนเตียงน้ำอุ่น โดยให้เสี่ยวไอ้ฉายเรื่องทอมแอนด์เจอร์รี่ขึ้นจอ

ถึงปกติเสิ่นโม่โม่จะเป็นเด็กไม่ค่อยพูด แต่หลายเรื่องเขาก็เข้าใจดี เสิ่นหว่านพูดอะไรด้วยก็รู้เรื่อง เธอจึงคิดว่าเรื่องนี้น่าจะดูรู้เรื่องเหมือนกัน

ดูจากท่านั่งตาไม่กะพริบ ของเล่นก็ไม่แตะแล้ว ก็รู้ว่าตั้งใจดูขนาดไหน

สองทุ่มกว่า เสิ่นโม่โม่ที่ง่วงจนทนไม่ไหวก็พิงตัวเธอแล้วผล็อยหลับไป พออุ้มลูกสอดเข้าไปในผ้าห่มอุ่นๆ วิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น

เธอกดปุ่มรับสาย เสียงของหานลู่ก็ดังลอดออกมา “เสิ่นหว่าน ข้างล่างมีคนมา ทั้งหมดห้าคน เป็นผู้ชาย กำลังจะเข้ามาในตึกของเราแล้ว”

เธออดขมวดคิ้วไม่ได้ ตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มกว่า พวกมันไม่รอให้ดึกสงัดก่อนแล้วค่อยลงมือหรือไง ดูท่าคงจะใจร้อนจนทนไม่ไหวแล้วสิ!

เสิ่นหว่าน “คราวนี้พวกมันเตรียมตัวมา น่าจะกะบุกพังประตู คุณเตรียมตัวให้พร้อม ดูแลตัวเองให้ดีนะ”

พูดจบก็พาโม่โม่เข้าไปนอนในมิติ ตอนนี้ยังไม่รู้ฝีมือของพวกมันแน่ชัด ประมาทไม่ได้เป็นอันขาด ในมิตินี่แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว

จากนั้นเธอก็เริ่มแต่งตัว สวมเสื้อเกราะรปภ.ทับไว้ข้างในเสื้อขนเป็ด แม้จะกันกระสุนไม่ได้ แต่เรื่องกันฟันกันแทงไม่มีปัญหาแน่นอน

อีกอย่างเธอไม่คิดว่าพวกมันจะมีปืนหรอก ถ้ามีปืน เมื่อคืนคงไม่ยอมถอยกลับไปมือเปล่า

พอแต่งตัวสวมหมวกเสร็จ เธอก็หยิบหมวกเหล็กปราบจลาจลจากในมิติมาสวม ผูกวิทยุสื่อสารไว้ที่แขน มือซ้ายถือกระบองไฟฟ้า มือขวาถือมีดสั้น แล้วยืนรออยู่ในห้องรับแขก

เธอเก็บหินก้อนยักษ์ที่ขวางประตูไว้กลับเข้ามิติก่อน ไม่นานนัก เสียงกระซิบก็ดังมาจากวิทยุสื่อสาร “เสิ่นหว่าน มีคนเดินขึ้นมาจากชั้น 12 แล้ว น่าจะพุ่งเป้าไปที่คุณ ระวังตัวด้วย!”

เธอยังไม่ทันได้ตอบ ก็ได้ยินเสียงถีบประตูดังสนั่นลอดผ่านวิทยุสื่อสาร ดูท่าพวกมันคงไม่คิดจะปล่อยใครรอดไปสักคน

เสิ่นหว่านได้ยินความเคลื่อนไหวหน้าห้อง แต่ยังไม่แน่ใจว่ามีกี่คน คนที่มาดูเหมือนจะรู้ว่าเธอเปลี่ยนแม่กุญแจใหม่ เลยโมโหจนถีบเข้าที่ประตูใหญ่เต็มแรง

เธออาศัยจังหวะเสียงถีบประตูกลบ ปลดล็อกสลักนิรภัยของประตูกันขโมยดัง “แกร๊ก” คนข้างนอกยังคงถีบต่อ เธอก็ไขปลดล็อกต่อไปเรื่อยๆ โชคดีที่ประตูบานนอกเปิดออกด้านนอก จึงไม่ต้องห่วงว่าจะโดนถีบพังเข้ามา

พอมองผ่านตาแมว เห็นยืนอยู่หน้าห้องแค่คนเดียว แต่พอย้ายมุมดูก็เห็นอีกคน บริเวณหน้าประตูน่าจะมีแค่สองคน ถ้าเธอลงมือเร็ว สองคนนี้ก็น่าจะรับมือได้ไม่ยาก

เธอซักซ้อมภาพในหัวรอบหนึ่ง แล้วรีบผลักประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว มือขวาแทงมีดออกไป เสียบเข้ากลางหัวใจของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ

อีกคนพุ่งเข้ามาประชิดข้างตัวเธอแล้ว แต่กลับโดนกระบองไฟฟ้าในมือซ้ายช็อตจนยืนตัวตรงทื่อแข็งค้างอยู่กับที่ เสิ่นหว่านออกแรงผลักเบาๆ ร่างที่แข็งทื่อก็หงายหลังล้มตึงลงไป

จัดการรวดเดียวไปสองคน เธอเตรียมจะลงไปดูข้างล่าง แต่พอเดินไปใกล้บันไดก็รู้สึกถึงความผิดปกติ แสงจันทร์นอกหน้าต่างส่องผ่านช่องทางเดิน ทอดเงาคนร่างหนึ่งลงมา ที่หัวบันไดมีคนดักซุ่มอยู่จริงๆ

เธอหยิบถังแก๊สออกมาจากมิติแล้วขว้างไปที่มุมนั้น ไม่ผิดจากที่คิด ร่างนั้นถูกกระแทกจนล้มลงไปกองกับพื้น

เสิ่นหว่านแทงมีดใส่หน้าอกของมันทันที ทว่าคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยกขวานขึ้นมากันไว้ได้

เมื่อเห็นมันกอดถังแก๊สไว้แน่นจนปล่อยมือไม่ทัน เธอจึงเปิดสวิตช์กระบองไฟฟ้า จี้ปลายเข้ากับถังเหล็ก ช็อตจนคนตรงหน้าสลบเหมือดไปในพริบตา และด้วยความกลัวว่ามันจะยังไม่หมดสติจริง เธอจึงกดช็อตซ้ำให้อีกทีหนึ่ง