บทที่ 54 กล้าไหม

เมื่อแน่ใจว่าคนพวกนั้นจะไม่ฟื้นขึ้นมาในเร็วๆ นี้ เธอจึงรีบลงไปชั้นล่าง ประตูห้อง 1202 เปิดอ้าอยู่ หานลู่กำลังยืนเหม่ออยู่กลางห้องนั่งเล่น บนพื้นมีชายนอนหมดสติอยู่สองคน ดูท่าน่าจะโดนไฟฟ้าช็อตจนสลบไปเหมือนกัน

นึกไม่ถึงว่าจะให้เกียรติผู้หญิงสองคนขนาดนี้ ถึงกับส่งคนมาตั้งห้าคน

พอเห็นว่าหานลู่ดูขวัญเสียอยู่บ้าง เสิ่นหว่านจึงดึงเธอเข้ามากอด ปลอบจนเธอค่อยๆ ได้สติกลับมา เสิ่นหว่านจึงเอ่ยถาม "ต้องกำจัดพวกมันทิ้ง เธอใจถึงพอไหม"

และก็ไม่ผิดคาดเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เสิ่นหว่านรู้สึกว่าไม่เสียแรงที่ตนมองคนไม่ผิด ทั้งกล้าหาญและปรับตัวได้ยอดเยี่ยม เพราะคนธรรมดาทั่วไปยากนักที่จะก้าวข้ามกำแพงในใจตรงนี้ไปได้

เมื่อชาติก่อน ตอนที่เธอฆ่าคนเป็นครั้งแรก ยังต้องใช้เวลาปรับความรู้สึกตั้งสองวันเต็มๆ ถึงจะกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ

เธอเปิดหน้าต่างห้องนั่งเล่น ถอดเสื้อกันหนาวตัวนอกของพวกผู้ชายออก แล้วช่วยกันสองคนยกโยนลงไปข้างล่างทีละคน ถึงตกลงไปแล้วไม่ตาย ความหนาวเหน็บก็คงแช่แข็งพวกมันจนตายอยู่ดี

พอนึกขึ้นได้ว่าชั้นบนยังมีอีกสามคน ทั้งสองจึงร่วมมือกันต่อ ถอดเสื้อผ้าออกแล้วโยนทิ้งลงมาจากหน้าต่างเหมือนเดิม

เมื่อจัดการคนเหล่านั้นเสร็จ หานลู่ก็เดินลงบันไดกลับเข้าห้องตัวเอง โถงทางเดินเงียบสงัด ราวกับทั้งตึกนี้เหลือเพียงเสียงลมหายใจของพวกเธอแค่สองคน

คนชั้นล่างต่างปิดประตูเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าขึ้นมาดูสถานการณ์เลยสักคน แต่เธอรู้ดีว่าทุกคนต้องเห็นศพหน้าตึกแล้วแน่ๆ ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะกำลังหลบตัวสั่นงันงกอยู่ในห้องกันหมดแล้วก็ได้

หน้าห้อง 1502 ยังมีกองเลือดที่จับตัวเป็นน้ำแข็งอยู่ เธอไปหาพลั่วมาโกยก้อนเลือดพวกนั้นโยนลงไปข้างล่าง ก่อนจะใช้ไม้ม็อบถูพื้นซ้ำอีกรอบจนหน้าห้องกลับมาสะอาดเอี่ยม

ส่วนคราบเลือดบนผนังก็ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น ใครที่คิดจะขึ้นมารนหาที่ตายจะได้ชั่งใจดูให้ดี ถือเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูไปในตัว

หน้าประตูยังมีอุปกรณ์งัดแงะที่คนพวกนั้นทิ้งไว้ ทั้งเลื่อยไฟฟ้าและแบตเตอรี่สำรองขนาดใหญ่ ในเมื่อกล้าบุกมาหาเรื่องถึงที่ เธอก็ขอเก็บดอกเบี้ยสักหน่อย เสิ่นหว่านจัดการเก็บของพวกนั้นเข้ามิติทั้งหมด

แต่พวกมันก็ประเมินประตูนิรภัยของเธอต่ำเกินไป อย่าว่าแต่เลื่อยไฟฟ้าเลย ต่อให้เป็นเครื่องตัดเหล็กขนาดเล็กก็ตัดประตูเหล็กกล้าทั้งบานนี้ไม่เข้า มีปัญญาแค่ของพรรค์นี้แต่คิดจะบุกเข้ามาในบ้านเธอ ฝันไปเถอะ

เธอกลับเข้าห้องนอน อุ้มโม่โม่สอดเข้าไปในผ้าห่ม ไม่รู้ว่าคืนนี้จะมีพวกโจรระลอกสองโผล่มาอีกไหม เธอจึงตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปนอนในมิติ

แม้ว่าอุณหภูมิในห้องจะสบายสู้ในมิติไม่ได้ แต่บนเตียงน้ำอุ่นก็ยังอุ่นสบายดี เสิ่นโม่โม่หลับปุ๋ยจนแก้มแดงปลั่ง เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบเบาๆ

แก้มนุ่มนิ่มลื่นมือ สัมผัสดีจริงๆ พอเห็นว่าลูกทำท่าเหมือนจะตื่น เธอก็รีบชักมือกลับทันที

คืนนั้นเธอนอนหลับสนิทจนถึงเช้า โชคดีที่ไม่มีใครมารบกวนอีก ไฟในเตาผิงใกล้จะมอดแล้ว เคราะห์ดีที่เมื่อคืนก่อนนอนเธอเติมถ่านจนเต็ม ไม่อย่างนั้นคงถูกความหนาวปลุกให้ตื่นตั้งแต่กลางดึกไปแล้ว

เธอปีนลงจากเตียง สวมชุดนอนหนาๆ แล้วเติมถ่านก้อนใหม่ลงในเตา ก่อนจะใช้น้ำอุ่นในกาต้มน้ำล้างหน้าแปรงฟัน โม่โม่ยังคงหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง

เธอยังไม่รีบกินมื้อเช้า แต่แวะเข้ามิติไปดูก่อนว่าข้าวโพดกับธัญพืชที่หว่านไว้เมื่อวานเป็นอย่างไรบ้าง

แม้จะมีดินดำคอยช่วย แต่อัตราการงอกก็ยังไม่สูงนัก อยู่ที่ราวๆ 30 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ทว่าเมื่อเทียบกันแล้ว ต้นกล้าข้าวโพดดูจะงอกออกมาได้มากกว่า

ต้นกล้าที่เพิ่งผุดขึ้นมาหน้าตาคล้ายกันไปหมดจนเธอแยกไม่ออก เลยปลูกรวมกันไว้ในแปลงเดียว

เธอใช้พลังจิตควบคุมให้เมล็ดพันธุ์ร่วงลงสู่พื้นดินนอกลานบ้านอย่างสม่ำเสมอ แล้วพรวนดินกลบโดยไม่ต้องรดน้ำหรือใส่ปุ๋ย เพราะอยากลองดูว่าดินทั้งสองแบบจะให้ผลลัพธ์ต่างกันแค่ไหน

ส่วนต้นกล้าข้าวโพดนั้นยุ่งยากกว่าหน่อย ต้องขุดหลุมเล็กๆ ทีละหลุมเพื่อนำต้นกล้าลงปลูกแล้วกลบดิน กว่าจะจัดการเสร็จเรียบร้อยเวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง สรุปแล้วปลูกธัญพืชไปหนึ่งแปลงและข้าวโพดอีกหนึ่งแปลง แต่พื้นที่ว่างนอกลานบ้านก็ยังเหลืออยู่อีกมาก

เมื่อออกจากมิติมา เสิ่นโม่โม่ก็ตื่นแล้ว เจ้าตัวเล็กกำลังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ใต้ผ้าห่ม โดยมีเสี่ยวไอ้ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงคอยกันไม่ให้ตก

เธอช่วยลูกชายสวมเสื้อผ้า พับเก็บผ้าห่ม แล้วกางโต๊ะกินข้าวตัวเล็กเพื่อเตรียมมื้อเช้า วันนี้เกิดอยากกินติ่มซำกวางตุ้งขึ้นมา เลยหยิบฮะเก๋ากุ้งลูกโต ตีนไก่ตุ๋นซอส ก๋วยเตี๋ยวหลอดไข่ข้าวโพด และบะหมี่เกี๊ยวร้อนๆ ออกมาอีกหนึ่งชาม

เปิดซีรีส์เพลินๆ ดูไปกินไปอย่างสบายอารมณ์ ซึมซับช่วงเวลาอันแสนสงบ นับเป็นอีกวันที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต!

พอกินอิ่มแล้วเปิดผ้าม่านออกดู ถึงได้เห็นว่าข้างนอกหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอีกระลอก เกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าปกคลุมเมืองที่ถูกแช่แข็งแห่งนี้จนกลายเป็นสีเงินยะเยือก

ร่างทั้งห้าศพที่โยนลงไปเมื่อวานมองไม่เห็นแล้ว ร่องรอยทุกอย่างถูกหิมะกลบฝังจนขาวโพลนสะอาดยิ่ง

หลังจากจัดตารางการเรียนให้เสิ่นโม่โม่โดยมีเสี่ยวไอ้ช่วยดูแล เสิ่นหว่านก็เริ่มฝึกทักษะการต่อสู้ป้องกันตัว เธอไม่เคยผ่านการฝึกฝนแบบมืออาชีพ จึงทำได้เพียงเปิดดูวิดีโอแล้วขยันซ้อมท่าทางต่างๆ ซ้ำไปซ้ำมา เพื่อให้กล้ามเนื้อจดจำและเกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับได้เองยามตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน

พอตั้งการ์ดและออกท่าทางได้คล่องแคล่ว เธอก็เพิ่มดาบสั้นเข้ามาในบทฝึก ฝึกทั้งฟัน แทง และป้องกันอย่างต่อเนื่องจนลื่นไหล การต่อสู้ระยะประชิดคงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ทว่าเมื่อคำนึงถึงข้อจำกัดเรื่องพละกำลังระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย การโจมตีจากระยะไกลย่อมปลอดภัยกว่า

แต่ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ เธอก็ไม่อยากนำปืนพกออกมาใช้ เพราะหากไม่มีอุปกรณ์เก็บเสียง เสียงปืนจะดึงดูดความสนใจมากเกินไป เธอจำได้ว่าเคยเก็บหน้าไม้ขนาดเล็กมาจากคลับแห่งหนึ่ง หากลองฝึกยิงให้แม่นยำ ไม่แน่อาจจะได้ใช้ประโยชน์จริง

เธอเข้าไปค้นในโกดังจนเจอหน้าไม้หนึ่งคันพร้อมลูกดอกอีกจำนวนหนึ่ง ทว่าหัวลูกดอกค่อนข้างทู่และยังไม่ได้ลับคม ภายในห้องนอนแคบเกินไปจนขยับตัวไม่สะดวก เธอจึงสวมเสื้อคลุมหนาๆ แล้วออกไปลองยิงดูที่ห้องนั่งเล่น

เธอหยิบเป้าไม้ทรงกลมมาแขวนไว้ที่ผนัง ถอยไปยืนห่างออกไป 10 เมตรแล้วเหนี่ยวไก ลูกดอกร่วงหล่นลงพื้นอย่างแผ่วเบา เธอลดระยะลงมาเหลือ 7-8 เมตรแล้วยิงอีกครั้ง คราวนี้เข้าเป้า ทว่าน่าเสียดายที่หัวลูกศรทื่อเกินไปจนแทบไม่มีอานุภาพสังหาร

พอนึกขึ้นได้ว่าชั้นล่างมีผู้เชี่ยวชาญระดับมืออาชีพอยู่ ไม่รู้ว่าจะช่วยจัดการเรื่องนี้ได้ไหม เธอจึงเปิดวิทยุสื่อสารเรียกหานลู่ รออยู่พักใหญ่กว่าจะได้ยินเสียงเนือยๆ ตอบกลับมา

“ขอโทษทีนะ พอดีเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย เพิ่งจะตื่นเนี่ย”

เสิ่นหว่านเดาว่าอีกฝ่ายคงนอนไม่หลับ ยังไงเสียก็เติบโตมาในสังคมที่มีขื่อมีแปตั้ง 20 กว่าปี พอต้องลงมือฆ่าคนเป็นครั้งแรก จิตใจย่อมแบกรับความกดดันมหาศาล หากหาทางระบายไม่ถูกวิธีก็อาจกลายเป็นปัญหาสุขภาพจิตที่รุนแรงได้

แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากปลอบใจ จากที่ได้รู้จักกันช่วงสองสามวันนี้ หานลู่เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและมีความคิดรอบคอบมากคนหนึ่ง คงคิดได้เองในไม่ช้า

เสิ่นหว่านเอ่ยขึ้น “ฉันมีหน้าไม้ขนาดเล็กอยู่สองสามอัน แต่ระยะยิงกับความแม่นยำยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเธอพอจะมีวิธีปรับปรุงมันบ้างไหม”

หานลู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าระยะยิงไม่พอ อาจต้องปรับปรุงเรื่องวัสดุ เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ”

เสิ่นหว่านหยิบหน้าไม้และลูกดอกที่เหลือออกมาจากมิติใส่ถุงใบใหญ่ แล้วหยิบพวกวัสดุไฮเทคที่เคยเก็บรวบรวมมาได้ติดไปด้วย ถึงอย่างไรเธอก็ใช้ไม่เป็น มอบให้คนที่เชี่ยวชาญนำไปใช้น่าจะเกิดประโยชน์มากกว่า

จากนั้นก็หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อกับเนื้อกระป๋องอีกสองกระป๋องใส่ลงไปในถุง ก่อนจะเปิดประตูลงไปชั้นล่าง

พอส่งของให้หานลู่เสร็จเธอก็รีบกลับขึ้นมาทันที ข้างนอกหนาวเหน็บเกินทน แม้จะสวมเสื้อผ้าหนาเตอะมิดชิดเพียงใดก็ยังแทบต้านทานไม่ไหว

รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอสองคนถือว่ากำลังดี ไม่มีการเกรงใจแบบเสแสร้ง และรักษาระยะห่างได้อย่างพอเหมาะพอดี การคบหากับผู้อื่น การรู้จักเว้นระยะห่างที่เหมาะสมจะช่วยให้สบายใจและอยู่ร่วมกันได้อย่างราบรื่นยิ่งขึ้น

พอกลับมาถึงบ้านเห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือ เธอจึงเตรียมจัดชุดยาสมุนไพรจีน สมุนไพรที่เก็บเข้ามิติไว้ก่อนหน้านี้ล้วนผ่านการแปรรูปมาหมดแล้ว สามารถหยิบออกมาใช้ได้ทันที

เธอเทียบอัตราส่วนตามตำราแพทย์แล้วจัดยาออกมาได้หลายห่อ มีทั้งตำรับขับไล่ความเย็น สลายความชื้น และบำรุงร่างกาย กะว่าพอมีเวลาว่างค่อยเข้าไปต้มในมิติ หรือจะนำไปตุ๋นเป็นอาหารบำรุงกำลังไว้ทยอยกินก็ได้เช่นกัน