บทที่ 55 ได้เจอของล้ำค่า

มื้อเช้ากินไปเยอะ ตอนนี้เลยรู้สึกเลี่ยนนิดหน่อย เสิ่นหว่านหยิบกาแฟสกัดเข้มข้นออกมาจากมิติ ผสมน้ำร้อนหนึ่งแก้วแล้วใส่ส้มสดฝานลงไปหนึ่งชิ้น ดื่มแก้เลี่ยนได้ดีทีเดียว

ก่อนหน้านี้ในห้องทำงานชั้นบนสุด เธอเจอเครื่องชงกาแฟเอสเปรสโซกับเมล็ดกาแฟในถุงสุญญากาศเยอะมาก ช่วงว่างๆ เธอจึงชงลาเต้กับเอสเปรสโซเก็บไว้เพียบ วางเรียงบนชั้นวางของข้างห้องนอน เวลาอยากดื่มแต่ขี้เกียจลงมือทำเองก็หยิบได้สะดวกมาก

เธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง หิมะข้างนอกเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เกล็ดหิมะหนาทึบโปรยปรายจนบดบังทัศนวิสัยไปหมด

ท่ามกลางม่านหิมะอันเลือนราง เธอสังเกตเห็นจุดดำเล็กๆ กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนลานหิมะ จึงหยิบกล้องส่องทางไกลออกมาจากมิติเพื่อมองดูชัดๆ ปรากฏว่าเป็นคนจริงๆ ดูท่าทางกำลังมุ่งหน้ามาทางอะพาร์ตเมนต์ของพวกเธอ

เสิ่นหว่านตื่นตัวขึ้นมาทันที พวกนั้นยังไม่ยอมตัดใจอีกเหรอเนี่ย! จัดการไปกลุ่มหนึ่งยังมีอีกกลุ่มโผล่มา หิมะตกหนักขนาดนี้ยังหยุดความโลภของพวกมันไม่ได้เลย

เธอยืนเฝ้ามองคนกลุ่มนี้จากหน้าต่างอย่างละเอียด ทั้งหมดมี 5 คน ทั้งอ้วนและผอมคละกัน พอเดินเข้ามาใกล้ถึงได้เห็นว่าท่าทางของคนนำหน้าดูคุ้นตา เหมือนจะเป็นจางผิงเฮ่า หิมะตกหนักขนาดนี้ยังพากันออกไปข้างนอกทำไมอีก

แต่พอลองคิดดูอีกทีก็เข้าใจได้ หลังจากผ่านเหตุการณ์ลักขโมยและปล้นชิงมา ข้าวของในบ้านหลายๆ คนก็ร่อยหรอไปเกือบหมดแล้ว อยู่บ้านเฉยๆ ก็มีแต่จะหนาวตายหรือไม่ก็อดตาย สู้กัดฟันออกไปเสี่ยงข้างนอกยังดีเสียกว่า

ขอแค่ไม่ใช่คนพวกนั้นมาแก้แค้นก็พอ แม้เธอจะไม่รังเกียจที่จะต้องลงมือฆ่าคนเพิ่ม แต่การเข่นฆ่ากันมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ

ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังยังไม่พร้อม เธอก็อยากจะบุกไปถึงรังของพวกมันแล้วกวาดล้างให้สิ้นซากไปเลย จะได้จบปัญหาไปตลอดกาล

เธอเดินกลับมานั่งข้างเตา เสิ่นโม่โม่ก็เลิกเล่นกับเสี่ยวไอ้แล้ว วิ่งมาเกาะแกะอยู่ข้างตัวแม่พลางร้องบอกว่าหิว เสิ่นหว่านพูดไม่ออกเลยจริงๆ เด็กวัยนี้ระบบเผาผลาญดีเหลือเกิน เธอหยิบเซตอาหารสำหรับเด็กออกมาจากมิติ มีไก่ผัดแครอท กุ้งผัดเต้าหู้ ซุปลูกชิ้นปลาใส่ปวยเล้ง และข้าวสวย

เด็กน้อยนั่งกินมื้อเที่ยงบนเตียงเตาอย่างว่าง่าย เสิ่นหว่านแค่นั่งมองลูกกินก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจแล้ว

พอกินเสร็จ โม่โม่ก็จูงมือเธอไปตรวจดูผลงานช่วงเช้าอย่างกระตือรือร้น เป็นปราสาทบล็อกไม้ขนาดใหญ่ที่มีรางสไลเดอร์วนรอบ ของเล่นที่ได้จากตู้กาชาปองช่วงนี้ถูกนำมาวางตกแต่งไว้ในปราสาทจนหมด

เธอรู้สึกทึ่งไม่น้อย เพราะเด็กอายุเพิ่งจะสองขวบกว่า ต่อให้มีเสี่ยวไอ้คอยช่วย แต่การมีจินตนาการและทักษะการลงมือทำได้ขนาดนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองพลาดการมีส่วนร่วมในช่วงเวลาการเติบโตของลูกไปมาก ในช่วงที่เธอไม่ได้สังเกต เสิ่นโม่โม่ไม่ได้เป็นเด็กทารกแบเบาะที่เอาแต่ร้องกินนมอีกต่อไปแล้ว

แม้จะรู้ดีว่าการเติบโตเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ไม่รู้ทำไมถึงยังรู้สึกใจหายอยู่ดี

เธออยู่เล่นกับเขาอยู่นาน เจ้าตัวเล็กถึงเริ่มขยี้ตาเพราะความง่วง เธอจึงเล่านิทานให้ฟังเรื่องหนึ่งจนกล่อมเขาหลับได้สำเร็จ

เล่นมาตั้งนาน คราวนี้เธอเองก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาบ้าง เธอใช้พลังจิตกวาดหาของกินที่อยากกินบนชั้นวางของ เวลานี้ไม่กล้ากินจนอิ่มเกินไป ไม่อย่างนั้นมื้อเย็นคงกินไม่ลงแน่

สุดท้ายจึงเลือกหมี่เย็นย่างกับชานมไข่มุกมาหนึ่งแก้ว นั่งกินพลางดูซีรีส์ไปเรื่อยๆ

พอกินเสร็จ นั่งดูทีวีไปพักหนึ่งก็เริ่มรู้สึกเบื่อ ซีรีส์ดูเพลินแบบนี้เหมาะสำหรับเปิดคลอเวลาทำอย่างอื่นไปด้วยจริงๆ ถ้าต้องมานั่งจดจ่อดูอย่างเดียวกลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ในเมื่อว่างไม่มีอะไรทำ งั้นก็ทำอาหารปรุงสุกเก็บตุนไว้ดีกว่า

ในโกดังมีเนื้อสดอยู่เพียบ แถมผักที่ปลูกไว้ก็เริ่มโตจนเก็บเกี่ยวได้แน่นไปหมด เอามาทำเกี๊ยวต้มหลายๆ รสชาติเก็บไว้กินดีกว่า จะได้ทยอยระบายของออกไปด้วย

เนื้อและผักล้างสะอาดเรียบร้อยแล้ว นำมาทำไส้ได้ทันที เธอตั้งใจจะทำไส้เนื้อวัวต้นหอม ไส้เนื้อวัวถั่วแขก ไส้หมูข้าวโพด และไส้หมูผักกาดขาวรวมสี่รสชาติ เพราะเป็นรสที่พวกเธอสองคนชอบกิน

เธอหยิบเนื้อ ผัก และเครื่องปรุงต่างๆ ออกมาจากโกดัง แล้วหาอ่างสแตนเลสมาหลายใบไว้คลุกผสมไส้ พอจัดโต๊ะสองตัววางเขียงเรียบร้อย เธอก็เริ่มกลุ้มใจขึ้นมา การสับไส้ด้วยมือคงเปลืองแรงน่าดู แถมยังอาจทำเสียงดังจนโม่โม่ตื่นอีกด้วย

เธอจึงไปค้นหาเครื่องสำรองไฟกับเครื่องบดเนื้อในโกดังมาต่อปลั๊ก จากนั้นก็ใส่เนื้อที่หั่นเป็นชิ้นเล็กลงไป พอลองเปิดเครื่องดูก็พบว่าเสียงไม่ดังมาก อย่างน้อยก็ไม่ปลุกเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงให้ตื่น

จัดการเนื้อเสร็จก็มาจัดการผักต่อ พอคลุกเคล้าไส้จนเข้ากันดีแล้ว ก็เริ่มลงมือนวดแป้งและรีดแผ่นเกี๊ยว

ตอนนี้เองที่ซีรีส์เริ่มมีประโยชน์ ทำงานไปดูซีรีส์ไปเพลินๆ เธอยกเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะโดยไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เวลา 2-3 ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เสิ่นโม่โม่ตื่นนอนแล้ว เธอจึงให้เสี่ยวไอ้ช่วยแต่งตัวให้ จากนั้นเจ้าตัวเล็กก็เดินมาเกาะโต๊ะดูแม่อย่างสงสัยใคร่รู้

เสิ่นหว่านหยิบแผ่นแป้งเกี๊ยวให้แผ่นหนึ่งเอาไว้เล่น ผลปรากฏว่ามันถูกดึงยืดจนกลายเป็นเส้นบะหมี่เส้นยาว เขาดูเหมือนจะเจอของเล่นชิ้นใหม่เลยไม่ยอมไปไหน แม่ห่อเกี๊ยว ส่วนลูกก็นั่งดึงแป้งทำเส้นบะหมี่ไป

เด็กที่อยู่เงียบผิดปกติ มักจะมีเรื่องซนให้ปวดหัวเสมอ

เสิ่นหว่านเอาแต่จดจ่อกับการห่อเกี๊ยวและดูทีวี จนกระทั่งห่อเกี๊ยวเสร็จทั้งหมด เธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นกองแป้งตรงหน้าเสิ่นโม่โม่ ซึ่งดูจากรูปทรง ขนาด และความหนาแล้ว ก็พอกล้อมแกล้มเรียกได้ว่าเป็นเส้นบะหมี่ทำมือ

ด้วยหลักการไม่ทิ้งขว้างอาหาร นี่จึงกลายเป็นอาหารเย็นของเสิ่นโม่โม่ในคืนนี้

ในห้องนอนไม่สะดวกที่จะต้มเกี๊ยว เพราะกลิ่นหอมเกินไป เดี๋ยวจะไปล่อตาล่อใจคนอื่นให้พากันเกลียดชังเอาได้ จึงต้องไปต้มในลานบ้านของมิติแทน

ด้วยความที่คิดว่าต้องทำอาหารบ่อยๆ เตาในลานบ้านจึงไม่ได้รื้อออก ส่วนโต๊ะก็ยกขาสูงไว้เพื่อไม่ให้กระทบกับการใช้พื้นที่แปลงผัก

ไม่นานน้ำก็เดือดพล่าน เธอเทเกี๊ยวหม้อใหญ่ลงไปต้มโดยไม่แยกชนิดไส้ จะได้ไม่ต้องมานั่งเลือกให้ยุ่งยากเวลากิน สุ่มลุ้นรสชาติเกี๊ยวเอาก็สนุกดีเหมือนกัน

ผลงานตลอดช่วงบ่ายคือเกี๊ยวมากกว่า 1,000 ชิ้น วางเรียงบนชั้นวางของจนแน่นขนัด

มื้อเย็นของสองแม่ลูกย่อมเป็นเกี๊ยวต้ม และแน่นอนว่าไม่ลืมเส้นบะหมี่ทำมือของโม่โม่ด้วย จะให้ทิ้งได้ยังไง

แต่พอเห็นเจ้าตัวเล็กทำหน้าอมทุกข์จ้องมองชามที่เต็มไปด้วยเส้นบะหมี่ เธอก็ใจอ่อนช่วยคีบมากินบ้าง แล้วแบ่งเกี๊ยวให้ลูกไปสองสามชิ้น เจ้าตัวเล็กถึงได้ยิ้มออก

พอกินไปก็ไม่ลืมเอ่ยปากชมว่าอาหารที่มะม้าทำอร่อยที่สุด เจ้าตัวแสบรู้จักอ้อนเอาใจแต่เด็กจริงๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเปิดผ้าม่านดูก็พบว่าหิมะข้างนอกเบาลงมากแล้ว เมื่อคืนสองแม่ลูกยังคงนอนในห้องนอนเหมือนเดิม เพียงแต่ต้องตื่นขึ้นมาเติมถ่านตอนกลางดึกรอบหนึ่ง

พอกินมื้อเช้าเสร็จ ระหว่างที่เธอกำลังออกกำลังกายประจำวัน ประตูห้องก็ถูกเคาะ เสิ่นหว่านสวมเสื้อผ้าอย่างมิดชิดแล้วจึงไปเปิดประตูชั้นใน เมื่อส่องตาแมวเห็นว่าเป็นหานลู่ยืนอยู่หน้าห้อง เธอจึงเปิดประตูด้านนอกออก

หญิงสาวมีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน ดูท่าสองวันนี้คงนอนไม่ค่อยหลับ

เสิ่นหว่านรับถุงที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ ข้างในคือหน้าไม้และลูกดอกที่เธอเคยเอาไปให้ดัดแปลงก่อนหน้านี้ เธอประหลาดใจเมื่อพบว่าไม่เพียงแต่หน้าไม้จะถูกดัดแปลงเสร็จเรียบร้อย แต่แม้กระทั่งหัวลูกดอกก็ยังถูกขัดจนคมกริบ

เธออดคิดไม่ได้ว่าตัวเองได้เจอของล้ำค่าเข้าแล้วจริงๆ ผู้หญิงคนนี้พูดน้อยแต่เด็ดขาด ทำงานรอบคอบละเอียดถี่ถ้วน แถมยังวางตัวรู้ระยะห่างที่เหมาะสม

เธอจึงบอกให้หานลู่รอสักครู่ แล้วถือของเข้าไปในห้องนั่งเล่น จากนั้นหยิบหน้าไม้หนึ่งชุดกับลูกดอกอีกจำนวนหนึ่งออกมาจากถุง พร้อมกับหยิบเมลาโทนินหนึ่งขวดออกมาจากมิติ แล้วเดินกลับมาส่งให้หญิงสาวที่หน้าประตู

หานลู่รีบปฏิเสธทันที บอกว่าตนได้รับค่าตอบแทนไปเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อเสิ่นหว่านยังยืนกรานจะให้ เธอจึงจำต้องรับไว้ ซึ่งก็นับว่าเป็นการยอมรับข้อเสนอในการเป็นพันธมิตรของเสิ่นหว่านไปในตัว

เสิ่นหว่านย่อมมีแผนการในใจของตัวเอง ช่วงนี้ชีวิตความเป็นอยู่ในตึกที่พักยากลำบากมาก แม้แต่พวกของจางผิงเฮ่าเมื่อวานก็ยังกลับมามือเปล่า อีกไม่นานความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ก็จะค่อยๆ เผยออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น ข้างนอกยังมีคนจ้องมองอยู่อีกมาก และทางค่ายทหารก็ยังไม่มีข่าวคราวที่แน่ชัด สถานการณ์รอบด้านคงไม่ปลอดภัยอย่างที่เธอเคยคาดไว้ในตอนแรก มีแต่จะยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นทุกวัน