บทที่ 56 โรงงานขนมปัง

โลกภายนอกเปลี่ยนไปแล้ว คุณธรรมและกฎหมายไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไป ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด นี่คือกฎเกณฑ์แห่งวันสิ้นโลก

การต่อสู้ดิ้นรนเพียงลำพังย่อมมีขีดจำกัดและไม่อาจรับมือได้ตลอดรอดฝั่ง หลังเฝ้าสังเกตมาหลายวัน เธอรู้สึกว่าพอจะร่วมมือกับหานลู่ชั่วคราวได้ แน่นอนว่าต้องอยู่ใต้เงื่อนไขที่ความลับของตนเองจะไม่รั่วไหล

แม้จะร่วมมือกัน แต่เธอก็ไม่กล้าประมาท อย่างน้อยในตอนนี้ มิติและโม่โม่คือความลับที่สำคัญที่สุดของเธอ

การได้เห็นด้านมืดของมนุษย์มานับไม่ถ้วนในวันสิ้นโลก สายตาละโมบเหล่านั้นซ่อนความหิวกระหายในตัว "แกะสองขา" เอาไว้ แม้แต่ลูกในไส้ยังไม่เว้น แล้วจะนับประสาอะไรกับญาติสนิทมิตรสหาย

ดังนั้นหากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ โม่โม่จะต้องไม่ปรากฏตัวต่อหน้าใครทั้งสิ้น

ถ้าในอนาคตความเห็นไม่ตรงกัน หรืออีกฝ่ายเกิดความคิดที่ไม่ควรมี ค่อยแยกย้ายจากกันก็ยังไม่สาย

เสิ่นหว่านล็อกประตูแล้วเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เธอหยิบหน้าไม้ที่ดัดแปลงเสร็จแล้วออกมา เล็งไปยังเป้าที่แขวนไว้บนผนังเพื่อทดสอบประสิทธิภาพ

เมื่อเหนี่ยวไก เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวข้างหู ลูกศรพุ่งปราดออกไป ปักฉึกเข้าที่เป้าไม้อย่างจัง เธอเดินเข้าไปดู ความแม่นยำถือว่าใช้ได้ เข้าเป้าที่วงแปด

ผ่านไปหลายเดือน ฝีมือการยิงของเธอยังไม่ตกลงไป

เธอออกแรงดึงลูกศรออกจากเป้าไม้ หัวลูกศรยังคงคมกริบและส่องประกายเย็นเยียบ ดูท่าข้าวของที่จ่ายเป็นค่าตอบแทนไปเมื่อครู่จะไม่เสียเปล่าเลยสักนิด

เธอเก็บหน้าไม้และลูกศรที่ดัดแปลงแล้วเข้าไปในห้องนอนของมิติ วางรวมไว้กับปืนพกกระบอกก่อน เพื่อให้หยิบใช้ได้สะดวกเวลาต้องการ

พอกลับเข้าห้องนอนก็อ่านหนังสือต่อ บางครั้งก็หยิบเข็มมาฝังลงบนหุ่นจำลองจุดชีพจรเพื่อฝึกฝีมือ

กว่าบทเรียนของวันนี้จะจบลงก็เกือบ 11 โมงแล้ว เธอเปิดวิทยุเพื่อรับฟังข้อมูลประจำวันตามปกติ

ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ คราวนี้ไม่มีเสียงคลื่นสัญญาณแทรกซ่าๆ อีกต่อไป แต่เป็นเสียงของโฆษกที่เอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"เรียนพี่น้องประชาชนทุกท่าน ขณะนี้มีประกาศด่วน มณฑลเอสจะจัดตั้งค่ายผู้อพยพของทางการและหน่วยกู้ภัยของกองทัพขึ้นตามเมืองระดับเทศบาลนครทั่วทั้งมณฑล ประชาชนที่ต้องการลี้ภัยสามารถเดินทางไปได้ด้วยตนเอง ต่อไปนี้เป็นที่อยู่ของค่ายผู้อพยพแต่ละแห่ง…"

เสิ่นหว่านตั้งใจฟังวิทยุจนจบ เมืองเล็กบางแห่งจะมีค่ายผู้อพยพส่วนกลางเพียงแห่งเดียว ส่วนเมืองใหญ่จะมีสองถึงสามแห่ง อย่างเมืองซูที่เธออยู่ นอกจากจะมีค่ายผู้อพยพของทางการสองแห่งแล้ว ยังมีหน่วยกู้ภัยของกองทัพมณฑลเอสประจำการอยู่อีกหนึ่งหน่วย

มาช้าแต่ก็มาจนได้ เหมือนกับชาติก่อนไม่มีผิด จุดประจำการของหน่วยกู้ภัยกองทัพตั้งอยู่ที่โรงพยาบาลเซิ่งอ้าย

ส่วนค่ายผู้อพยพของทางการอีกสองแห่ง แห่งหนึ่งคือค่ายที่เธอเคยอยู่เมื่อชาติก่อน ส่วนอีกแห่งเธอไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ตั้งอยู่ในเขตเมืองใหม่ของเมืองซู

เธอปิดวิทยุที่เปิดวนซ้ำ ลมหนาวและหิมะนอกหน้าต่างหยุดลงแล้ว เมืองที่ถูกหิมะขาวโพลนทับถมเริ่มกลับมามีความเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ผู้คนในละแวกใกล้เคียงมีทั้งที่ลุยเดี่ยวและจับกลุ่มรวมตัวกัน มุ่งหน้าไปทุกทิศทางเพื่อไขว่คว้าหาความหวังในการมีชีวิตรอด

ถึงเวลาอาหารพอดี เธอเรียกเสิ่นโม่โม่ให้มานั่งโต๊ะ ก่อนจะหยิบข้าวกล่องกับเซตอาหารสำหรับเด็กออกจากมิติมากินมื้อเที่ยงด้วยกัน

ขาหมูน้ำแดงซอสเข้มข้น เนื้อนุ่มหยุ่นหวานหอม กุ้งผัดข้าวโพดหวานเนื้อเด้งรสสดชื่น ผัดผักบุ้งใส่กระเทียมกรอบอร่อย ด้วยการพร่ำสอนและทำให้ดูเป็นตัวอย่างตั้งแต่เล็ก โม่โม่จึงไม่เคยกินอาหารเหลือ ทั้งคู่กินกันจนเกลี้ยงจาน

พอกินเสร็จก็ปล่อยให้โม่โม่เล่นไปตามลำพัง ส่วนเธอเริ่มวางแผนจากแผนที่ออฟไลน์ ตั้งใจจะอาศัยช่วงบ่ายที่หิมะหยุดตกออกไปข้างนอกสักรอบ อีกสองสามวันพอหน่วยกู้ภัยของกองทัพมาถึง การเคลื่อนไหวคงไม่สะดวกเท่านี้แล้ว

ตอนนี้อาคารสูงที่โผล่พ้นชั้นน้ำแข็งนอกจากอาคารสำนักงานก็มีเพียงโรงแรมกับคอนโดที่พักอาศัย ผู้รอดชีวิตที่ออกค้นหาเสบียงด้านนอกมีเยอะเกินไป สถานที่พวกนั้นคงไม่มีอะไรเหลือให้เก็บเกี่ยว

ดูท่าช่วงบ่ายคงต้องลองไปดูที่เขตเมืองใหม่ซึ่งอยู่ไกลออกไปสักหน่อย เขตเมืองใหม่อยู่ทางตอนเหนือของเมืองซู พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นโรงงานผลิต มีหมู่บ้านไม่มากนัก พอจะไปเสี่ยงดวงดูได้

รอจนโม่โม่ผล็อยหลับ เธอจึงพาเขาและเสี่ยวไอ้เข้าไปในมิติ สวมเสื้อผ้ากันหนาวแน่นหนาก็เตรียมตัวออกเดินทาง ไม่แน่ใจว่าช่วงค่ำจะได้กลับมาหรือไม่ เธอจึงเก็บเตาถ่านเข้ามิติไปด้วย

เธอเดินลงบันไดแล้วปีนออกทางหน้าต่างตรงชานพัก พอเท้าแตะพื้นหิมะก็สะท้านเยือกจนตัวสั่น ไม่ได้ออกข้างนอกเสียนาน ร่างกายชักเริ่มไม่ชินกับความหนาวระดับนี้

อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในสภาพอากาศหนาวจัดขนาดนี้คงดับไปเองโดยอัตโนมัติ โชคดีที่เธอจดเส้นทางและวาดจุดสังเกตสำคัญลงบนกระดาษไว้ล่วงหน้าแล้ว

เธอหยิบสโนว์บอร์ดออกมาจากเป้ ลองไถดูอยู่กับที่สองสามครั้งเพื่อเรียกความคุ้นเคยกลับมา เมื่อก่อนตอนไปเที่ยวทางเหนือเคยเรียนเล่นสโนว์บอร์ดมาบ้าง ไม่นึกเลยว่าจะได้นำมาใช้ประโยชน์ในตอนนี้

ด้านนอกมีคนอยู่ไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เดินเท้ากันทั้งนั้น พอเห็นอุปกรณ์ลุยหิมะที่ดูสะดุดตาของเธอ ต่างก็พากันมองด้วยสายตาอิจฉา

กระทั่งพ้นเขตชุมชน เธอจึงหยุดลง ตรงนี้เป็นลานหิมะโล่งกว้าง ปราศจากผู้คนโดยรอบ หลังจากสังเกตสภาพแวดล้อมอย่างถี่ถ้วน เธอก็เหลือบไปเห็นจอแอลอีดีขนาดยักษ์จอหนึ่ง

เมื่อเดินเข้าไปยังพื้นที่ว่างด้านหลังจอ เธอเก็บสโนว์บอร์ดเข้าเป้ แล้วนำรถแลนด์โรเวอร์ที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมาจากมิติ ก่อนออกจากบ้านเธอพันโซ่กันลื่นที่ล้อไว้แล้ว ทั้งยังเติมน้ำมันเบนซินและน้ำยาหล่อเย็นกันเยือกแข็งไว้จนเต็มถัง

เธอเปิดประตูขึ้นไปนั่ง เปิดฮีตเตอร์รออยู่ครู่หนึ่ง แขนขาที่ชาจนแข็งถึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง อาศัยเข็มทิศระบุทิศทางไปยังเขตโรงงาน และก่อนจะออกรถก็ไม่ลืมที่จะขับวนเป็นวงกลมสองสามรอบเพื่อทำลายร่องรอยบนพื้นหิมะให้สับสน

ทางหิมะลื่นมากเธอจึงไม่กล้าขับเร็วนัก วิ่งด้วยความเร็วประมาณ 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ก็เร็วกว่าสโนว์บอร์ดมาก ที่สำคัญคืออบอุ่นกว่ากันเยอะ

ผ่านไป 20 กว่านาที เธอก็มองเห็นกลุ่มอาคารโรงงาน ภูมิประเทศโดยรวมของเขตเมืองใหม่ค่อนข้างสูง นี่คงเป็นเหตุผลสำคัญที่ค่ายผู้อพยพหมายเลข 2 ของทางการถูกจัดตั้งขึ้นที่นี่

ทว่าเขตเมืองใหม่กว้างใหญ่มาก พื้นที่ตรงนี้เป็นแหล่งรวมโรงงานอุตสาหกรรม ส่วนค่ายผู้อพยพตั้งอยู่ใกล้กับเขตที่อยู่อาศัยของเมืองใหม่ ซึ่งยังต้องขับรถต่อไปอีกระยะหนึ่ง

อาคารโรงงานและตึกสำนักงานตรงหน้าจมอยู่ใต้หิมะไปมากกว่าครึ่ง ไม่รู้ว่าจะหาของที่มีประโยชน์ได้บ้างหรือไม่

หลังจากเก็บรถแลนด์โรเวอร์เข้ามิติ เธอก็ทุบกระจกหน้าต่างชั้นนอกของตัวอาคารแล้วชะโงกมองเข้าไปด้านใน พื้นด้านในอยู่ห่างจากขอบหน้าต่างเพียงเมตรเศษ ความสูงระดับนี้สำหรับเธอแล้วถือเป็นเรื่องเล็กน้อย

เธอปีนข้ามเข้าไป กลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูก เบื้องหน้าคือชุดเครื่องจักรทำเบเกอรี่ขนาดใหญ่

หลังเดินสำรวจทั่วทั้งชั้นอย่างคร่าวๆ ที่นี่คือโรงงานรับจ้างผลิตขนมปัง ทำพวกขนมปังโทสต์และขนมปังยุโรปแบบง่ายๆ บนสายการผลิตและชั้นวางยังมีขนมปังที่ทำเสร็จแล้ววางอยู่ไม่น้อย ทว่าทั้งหมดขึ้นราไปหมดแล้ว

บนชั้นวางของริมผนัง เธอพบวัตถุดิบอยู่เป็นจำนวนมาก แป้งสาลี 200 กว่ากระสอบ ยีสต์แห้ง 2 ลังใหญ่ ยังมีด่างสำหรับทำอาหาร เนย น้ำตาลทราย แครนเบอร์รี ถั่วแดงกวน หมูหยอง…

ทั้งหมดบรรจุอยู่ในกล่องปิดผนึกวางเรียงอยู่บนชั้นวาง ไม่มีเวลามานั่งคัดแยก เธอจึงเก็บทั้งชั้นวางของเข้ามิติไปพร้อมกัน

บริเวณที่ว่างด้านข้างมีนมสดขนาด 2 ลิตรวางอยู่อีก 100 กว่าลัง แม้จะแข็งตัวกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปหมดแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ รวมถึงถุงบรรจุภัณฑ์ขนมปัง กล่องกระดาษที่กองอยู่เป็นลังๆ และอุปกรณ์เครื่องมือบนโต๊ะเตรียมอาหาร เธอก็กวาดไปจนหมดสิ้น

ตรงพื้นที่ว่างข้างสายการผลิตมีรถเข็นสแตนเลสหลายชั้นสำหรับวางพักขนมปังอยู่หลายคัน หลังจากเทขนมปังขึ้นราทิ้งไป เธอก็เก็บไปพร้อมกับถาดอบ เอากลับไปล้างทำความสะอาดก็ยังใช้งานได้ เอาไว้ใช้วางซาลาเปากับเกี๊ยวที่นึ่งเสร็จแล้วก็เหมาะมาก

ตอนนี้มิติกว้างขวางขึ้นมาก หากเจอชิ้นส่วนโลหะที่สามารถรื้อถอนได้เธอก็เก็บไปทั้งหมด โดยนำไปวางกองไว้ที่ลานโล่งรอบนอก

เมื่อเดินมาถึงบันได เธอเตรียมตัวจะลงไปดูชั้นล่าง

พอส่องไฟฉายลงไป พบว่าชั้นล่างถูกชั้นน้ำแข็งยึดครองไปหมดแล้ว เหลือระยะห่างจากชั้นที่เธอยืนอยู่เพียงเมตรเศษเท่านั้น

บนผิวน้ำแข็งมีสิ่งของระเกะระกะถูกแช่แข็งติดอยู่เต็มไปหมด เมื่อหาของที่มีประโยชน์ไม่เจอ เธอจึงทำได้เพียงเดินกลับขึ้นไปด้านบนเพื่อออกจากที่นี่