บทที่ 73 แบ่งเสบียง

พอกลับเข้ามาในห้องนอนอันอบอุ่น เสิ่นโม่โม่กำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่ เสิ่นหว่านจึงมีเวลาเริ่มออกกำลังกายและเรียนรู้ตามตารางประจำวัน

หลังจากออกกำลังกายควบคู่ไปกับการกินอาหารตุ๋นยาจีนมานานกว่าหนึ่งเดือน เธอก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าสมรรถภาพร่างกายของตัวเองดีขึ้นเรื่อยๆ นอกจากนี้ยังตั้งข้อสังเกตได้อีกอย่างว่า ผักผลไม้ที่ได้จากในมิตินั้นส่งผลดีต่อร่างกายมนุษย์อย่างยิ่ง

เธอเคยลองเปรียบเทียบดูแล้ว หลังจากกินผักผลไม้ที่ปลูกบนดินดำในมิติ ไม่เพียงแต่พลังจิตจะฟื้นตัวได้เร็วยิ่งขึ้น พละกำลังก็ยังเพิ่มขึ้นมากโข

แม้จะไม่ได้มีสรรพคุณถึงขั้นผลัดกระดูกชำระเส้นเอ็นเหมือนในนิยาย แต่การช่วยเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว อย่างน้อยที่สุดท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้ายแบบนี้ เธอกับลูกก็ไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยเลยแม้แต่น้อย

การที่พลังจิตแกร่งกล้าขึ้นยังทำให้ประสาทสัมผัสรับรู้สิ่งรอบตัวเฉียบคมตามไปด้วย ตอนนี้หากเกิดความเคลื่อนไหวผิดปกติขึ้นที่หน้าประตู ขอแค่เธอตั้งสมาธิก็รับรู้ได้อย่างแม่นยำแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์

เรื่องมหัศจรรย์พรรค์นี้เสิ่นหว่านเองก็อธิบายไม่ถูก ได้แต่เดาเอาว่าคงเป็นเพราะสภาพแวดล้อมในมิติปราศจากมลพิษ หรือไม่ก็อาจมีพลังปราณฟ้าดินแฝงอยู่เหมือนพวกนิยายเทพเซียนที่เคยอ่าน

ขณะที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เสียงวิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น

พอกดรับ สายของหานลู่ก็ดังแทรกเข้ามา "เสิ่นหว่าน ฉันปรับแต่งตาข่ายไฟฟ้าเสร็จแล้วนะ ติดตั้งไว้ที่ประตูเหล็กดัดเรียบร้อย ระดับเบาจะทำให้กล้ามเนื้อชา ระดับกลางทำให้สลบ ส่วนระดับแรงสุดถึงขั้นตายได้เลย เวลาเธอจะออกไปข้างนอกต้องระวังด้วยล่ะ ส่วนรีโมทฉันแขวนไว้ให้ที่ประตูห้องเธอนะ"

เสิ่นหว่านตอบรับอย่างเข้าใจก่อนจะวางสายไป ช่วงนี้ทั้งสองคนเข้าขากันได้ดีมาก ไม่ว่าจะเรื่องแบ่งปันเสบียงหรือช่วยกันลงแรงก็ไม่เคยมีใครเกี่ยงงอน เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ในตอนนี้กำลังพอดีทีเดียว

เธอยังไม่รีบร้อนออกไปเอารีโมท ประตูสองชั้นแถมยังมีตาข่ายไฟฟ้าคุ้มกันแน่นหนาขนาดนี้ปลอดภัยหายห่วงอยู่แล้ว อีกอย่างการจะก้าวพ้นประตูห้องแต่ละทีต้องคอยติดแผ่นแปะความร้อน แถมยังต้องสวมเสื้อผ้าหนาเตอะตั้งหลายชั้น ช่างยุ่งยากเสียจริง ไว้รอออกไปตอนกลางคืนทีเดียวเลยดีกว่า!

เธอชงนมให้โม่โม่ดื่มแล้วกล่อมให้นอนกลางวัน ส่วนตัวเองก็หยิบสาคูมะม่วงปั่นกับเครปเค้กช็อกโกแลตพันชั้นออกมาอย่างละชิ้น นั่งกินไปพลางเปิดซีรีส์ดูไปพลางอย่างเพลิดเพลินใจ

พอกินของหวานจนเริ่มเลี่ยน เธอก็หยิบเอ็นเป็ดกับลิ้นเป็ดพะโล้รสเผ็ดออกมาแทะต่อ ใช้ชีวิตสุขสบายแบบนี้ ต่อให้เป็นช่วงก่อนวันสิ้นโลกก็ใช่ว่าจะหาความสำราญได้ขนาดนี้เสียหน่อย

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวก็ถึงเวลา 21:00 น. "ชีวิตยามค่ำคืน" ของผู้ใหญ่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

พอเปิดประตูห้องออกไป ก็เห็นรีโมทตาข่ายไฟฟ้าแขวนอยู่ที่ลูกบิดประตูจริงๆ เธอหยิบมาศึกษาดูครู่หนึ่ง เมื่อกดปิดระบบตาข่ายไฟฟ้าแล้วจึงเดินออกไปยังโถงทางเดิน ปิดล็อกประตูเหล็กดัดเรียบร้อยแล้วค่อยเปิดระบบใหม่อีกครั้ง วิธีใช้งานง่ายดายมาก

จากนั้นเธอก็ถือถังน้ำขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อตักหิมะมากักตุนไว้ เมื่อตักจนเต็มทุกถังแล้ว ถึงได้ปิดประตูกันไฟของดาดฟ้าแล้วเดินกลับลงมาชั้นล่าง

ระหว่างทางต้องคอยสังเกตการณ์สถานการณ์ของแต่ละชั้น สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าใช้บันไดฝั่งห้อง 701 ปลอดภัยที่สุด จากนั้นค่อยไปเปลี่ยนเส้นทางที่ชั้น 14 เพื่อข้ามไปฝั่งห้อง 1402 แล้วค่อยขึ้นชั้น 15

หลังจากวางแผนเส้นทางเรียบร้อย เสิ่นหว่านก็ออกจากอาคารไป ข้างนอกมืดสนิท เธอหยิบยางรถยนต์ออกมาจากในมิติแล้วลากไปบนพื้นหิมะ เพื่อสร้างรอยล้อให้เหมือนมีรถขับผ่านจริงๆ

จุดประสงค์หลักคือตบตาหานลู่ เพราะพอถึงพรุ่งนี้เช้าหิมะก็จะกลบรอยพวกนี้จนมิดแล้ว

เธอหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาแจ้งให้หานลู่แอบลงมาคนเดียว ส่วนคุณป้าโจวให้เฝ้าบ้านอยู่ชั้นบน

หลังจากเก็บวิทยุสื่อสาร เธอก็เริ่มเอาของออกมาจากมิติ มีทั้งห่อสัมภาระขนาดใหญ่สองห่อและเสบียงอีกกองพะเนิน แถมยังหยิบเป้สะพายหลังกับถุงกันน้ำมาอีกหลายใบเพื่อใช้ใส่ของ

ราวห้านาที หานลู่ก็ลงมาถึง พอเดินมาที่หน้าต่างห้องนั่งเล่นห้อง 701 แล้วเห็นเสบียงกองเต็มพื้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องช่วยขนของตลอดทั้งคืน ไม่คิดเลยว่าของทั้งหมดจะถูกย้ายลงมาถึงข้างล่างเรียบร้อยแล้ว

หานลู่กำลังจะเอ่ยปากถาม แต่เสิ่นหว่านส่งสัญญาณมือให้เงียบเสียก่อน เป็นเชิงบอกว่าให้กลับขึ้นไปคุยกันข้างบน

เสิ่นหว่านให้หานลู่เฝ้าเสบียงไว้ที่ชั้นล่าง ส่วนตัวเองแบกเป้ที่จัดไว้กับสัมภาระสองห่อเดินขึ้นบันไดกลับไปที่ชั้น 15

เพราะมีคุณป้าโจวเฝ้าอยู่ที่โถงทางเดิน เธอจึงทำได้แค่เก็บของเข้ามิติ พอใกล้จะถึงค่อยเอาออกมา ในเมื่อไม่มีทางลัดให้ใช้ก็จำใจต้องเดินขึ้นบันได ถือเสียว่าเป็นการออกกำลังกายไปในตัว

หลังจากเอาของไปไว้ที่ห้อง 1501 แล้ว เธอจึงย่องกลับลงมาข้างล่างต่อ

ที่ชั้นล่าง หานลู่จัดเสบียงเป็นสัมภาระสองห่อกับเป้หนึ่งใบเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสิ่นหว่านบอกเส้นทางขึ้นชั้นบนให้เธอรู้ พร้อมทั้งให้เอาผ้าขนหนูมาพันเท้าไว้เพื่อลดเสียงฝีเท้า จากนั้นจึงให้เธอสะพายเป้แล้วถือสัมภาระไปหนึ่งห่อ

แขนของหานลู่มีแผล ถึงจะไม่รุนแรงแต่ก็ไม่เหมาะกับการถือของหนัก เสิ่นหว่านจึงเก็บไว้ถือเองอีกหนึ่งห่อ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคนสงสัย เธอคงอยากจะวางของไว้ที่ชั้น 15 เสียเลย จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงบันไดและไม่ต้องคอยระแวงว่าจะถูกใครเห็น

ทั้งสองคนผลัดกันขนของขึ้นไปชั้นบนแบบนี้ โชคดีที่ระหว่างทางไม่เจอผู้รอดชีวิตคนอื่นออกมาเพ่นพ่าน

ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ จนกระทั่งขนเที่ยวสุดท้ายเสร็จ ทั้งสองคนถึงได้มานั่งหอบเหนื่อยอยู่ในห้องนั่งเล่นบ้านคุณป้าโจว

พอพักจนหายเหนื่อย ดื่มน้ำและหาอะไรกินรองท้องนิดหน่อย ทั้งสามคนก็เริ่มแบ่งเสบียงกัน

เรื่องเสบียงที่จู่ๆ ก็โผล่มานี้ เสิ่นหว่านอธิบายว่าเป็นเพราะเธอไปยืมรถบรรทุกมาขนย้าย หานลู่จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ตอนแบ่งเสบียง หานลู่กับคุณป้าโจวเสนอว่าจะขอแค่สามส่วนก็พอ และยกให้เสิ่นหว่านเจ็ดส่วน เพราะอย่างไรเสียของพวกนี้ก็เป็นเสิ่นหว่านที่หาวิธีขนกลับมา

เสิ่นหว่านปฏิเสธทันที "ตอนออกไปตกลงกันไว้แล้วว่าจะแบ่งเท่าๆ กัน ฉันไม่ใช่คนผิดคำพูดหรอกนะ"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนทำท่าจะคัดค้านอีก เธอจึงพูดต่อ "งั้นอาหารแบ่งเท่าๆ กัน ส่วนโดรนกับของใช้ประจำวัน ฉันขอเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกันค่ะ"

ทั้งสองคนไม่มีทางเลือกจึงยอมตกลง ตอนแบ่งของยังอุตส่าห์คัดเลือกกล่องที่บรรจุภัณฑ์สภาพสมบูรณ์ที่สุดให้เสิ่นหว่านอีกด้วย

เธอสังเกตเห็นว่าสัมภาระที่เพิ่งขนกลับมาเมื่อเช้านี้ยังคงวางนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่มีรอยแตะต้องเลยแม้แต่น้อย ทำให้เธอเพิ่มความเชื่อใจที่มีต่อเพื่อนบ้านทั้งสองขึ้นมาอีกระดับ

สรุปแล้วเธอได้ถังแก๊ส 6 ถัง ข้าวสาร 12 ถุง แป้งสาลี 3 ถุง น้ำมันพืช 8 แกลลอน รวมถึงเครื่องปรุงรสกับผักดองอีก 2 ลังใหญ่

ส่วนของใช้ประจำวัน ขนมขบเคี้ยว และเครื่องดื่มที่หามาจากซูเปอร์มาร์เก็ตถูกบรรจุไว้ในกล่องกระดาษกว่าสิบใบ นอกจากนี้ยังมีถุงกันน้ำอีก 3 ใบที่ใส่เสบียงจากอาคารสำนักงาน

ที่ชวนให้ขำไม่ออกก็คือ ข้าวสารและธัญพืชกว่าสิบถุงที่เธอแกล้งขนออกมาตอนแรก กลับถูกแบ่งคืนมาให้เธออีกครึ่งหนึ่ง

นอกจากนี้ยังมีรถเข็นพื้นเรียบ 1 คันและโดรน 3 ลำ ต้องเดินขนเข้าบ้านอีกหลายเที่ยวถึงจะเก็บได้หมด

และเพราะกลัวว่าจะส่งเสียงดังเกินไป รถเข็นพื้นเรียบจึงยังไม่กล้าเข็นไปไหน รอไว้พรุ่งนี้กลางวันค่อยมาเอา

พอกลับเข้ามาในห้อง 1502 ข้าวของทุกอย่างถูกวางกองไว้ในห้องรับแขก เสิ่นหว่านยังไม่รีบร้อนจัดของ แต่เลือกที่จะเข้ามิติไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน

ง่วนอยู่หลายชั่วโมง ชุดลองจอห์นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อพอดี ได้เวลาไปแช่น้ำร้อนให้สบายตัว

อ่างน้ำวนนวดตัวที่เจอในห้องพักผ่อนยังไม่เคยใช้เลยสักครั้ง แต่เธอทำความสะอาดและฆ่าเชื้อไว้เรียบร้อยแล้ว

ในมิติไม่มีทางขาดแคลนน้ำร้อน ทุกครั้งที่จุดเตา เธอมักจะต้มน้ำร้อนกักตุนไว้เสมอ พอน้ำร้อนเต็มอ่าง เธอก็ลงไปนอนแช่อย่างผ่อนคลาย เปิดระบบนวดพลังน้ำ บอกได้คำเดียวว่าฟินสุดๆ!

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใครๆ ก็อยากเป็นคนรวย ความสุขสบายที่บันดาลได้ด้วยเงินนี่มันช่างเย้ายวนใจจริงๆ

ผ่านไปยี่สิบนาที ความเหนื่อยล้าทั่วทั้งร่างก็มลายหายไปจนหมดสิ้น เธอจึงลุกขึ้นสวมชุดนอนแล้วออกจากมิติ

พอกอดร่างนุ่มนิ่มของโม่โม่ไว้ในอ้อมแขน เธอก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว ส่วนเรื่องซักเสื้อผ้า ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน!

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกดังเตือน ก่อนนอนเมื่อคืนเธอตั้งใจไว้ว่าจะตื่นตอนตี 5 วันนี้กะว่าจะออกไปข้างนอกอีกสักรอบ จากนั้นก็จะได้กบดานอยู่แต่ในบ้านยาวๆ

เธอรีบลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันจัดการตัวเอง จัดการมื้อเช้าเรียบร้อยก็เปิดประตูเดินออกมา ก่อนไปไม่ลืมแปะโน้ตไว้ที่หน้าประตูห้อง 1502 ว่า "ออกไปข้างนอกหน่อยนะคะ ฝากช่วยดูห้องให้ด้วย"

พอเดินออกจากตัวอาคาร ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท หิมะด้านนอกดูจะเบาบางลงไปบ้างแล้ว เธอหยิบสกีออกมาไถออกจากเขตชุมชน พลางแผ่สมาธิตรวจสอบสถานการณ์รอบตัว เมื่อมั่นใจว่าบริเวณใกล้เคียงปลอดภัยไร้ผู้คน เธอจึงหยิบรถออฟโรดออกมาเปลี่ยนพาหนะ

เสิ่นหว่านหยิบแผนที่กับเข็มทิศขึ้นมาดู เป้าหมายในวันนี้อยู่ทางทิศตะวันออกของชุมชน ขอแค่มุ่งหน้าไปทางทิศที่พระอาทิตย์ขึ้น รับรองว่าไม่มีทางหลงแน่นอน