บทที่ 72 ดอกบัวขาว

อีกฝ่ายทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ “เธอคนนี้จะเลือดเย็นเกินไปแล้วมั้ง พวกเราก็แค่ขอแบ่งส่วนหนึ่ง ไม่ได้จะเอาทั้งหมดเสียหน่อย อีกอย่างเมื่อก่อนแฟนฉันยังเคยช่วยเธอ พาเธอไปซูเปอร์มาร์เก็ตแท้ๆ เธอนี่มันเนรคุณชัดๆ…”

เสิ่นหว่านชักกระบี่สั้นออกจากเสื้อโค้ตทหาร ขัดจังหวะคำพล่ามไม่หยุดของอีกฝ่าย “ตอนนั่งเรือยางของพวกเธอฉันจ่ายเงินไปแล้ว ไม่ต้องมาคิดบัญชีบุญคุณอะไรกับฉันตรงนี้หรอก พวกนั้นไม่กล้ามาเองแต่ดันส่งเธอมาตื๊ออยู่นั่น ไม่ได้บอกเหรอว่าเวลาฉันโมโหขึ้นมา ฉันฆ่าคนได้นะ?!”

เป็นไปตามคาด ดอกบัวขาวหน้าถอดสี ราวกับถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างแรงจนต้องเอามือปิดหน้าแล้วหันหลังวิ่งหนีไป

เมื่อไม่สนใจคนที่ไม่สำคัญอีกต่อไป ทั้งสามคนจึงเก็บข้าวของเตรียมเดินขึ้นบันไดกลับขึ้นไป

รถเข็นพื้นเรียบสองคันกับเสบียงอีกสองห่อใหญ่ ทั้งสามคนขนรอบเดียวก็หมด

เนื่องจากเมื่อครู่เสิ่นหว่านแบกขึ้นไปเองรอบหนึ่งแล้ว อีกสองคนจึงยืนกรานไม่ยอมให้เธอยกของหนักอีก บาดแผลของหานลู่ไม่ได้โดนกระดูกหรือเส้นเอ็น การช่วยยกของจึงไม่มีปัญหา

รถเข็นซ้อนกันพร้อมกับวางห่อเสบียงหนึ่งห่อ มีหานลู่กับป้าโจวช่วยกันเข็น ส่วนเสิ่นหว่านแบกอีกห่อหนึ่งเดินนำหน้า

พวกเธอฮึดสู้เดินรวดเดียวจนถึงชั้น 15 พอเปิดประตูกันขโมย อาศัยจังหวะที่พวกหานลู่ยังขึ้นมาไม่ถึง เสิ่นหว่านก็นำห่อของสองห่อก่อนหน้านี้ออกจากมิติมาวางไว้ตรงโถงทางเดิน จากนั้นค่อยลงไปช่วยรับพวกเธอสองคน ไม่อย่างนั้นคงความแตกแน่

ทุกคนช่วยกันยกของทั้งหมดเข้าไปในห้องนั่งเล่นห้อง 1501 แล้วบอกให้หานลู่ไปทำแผลก่อน เรื่องเสบียงไม่ต้องรีบร้อน ค่อยมาแบ่งกันทีหลัง

เสิ่นหว่านกลับเข้าห้อง เปิดระบบทำความร้อนใต้พื้นและเครื่องทำความร้อนในห้องนอน ผ่านไปสิบนาทีก็นำเสิ่นโม่โม่เข้าไปซุกในผ้าห่มอุ่นสบาย

ตอนนี้ใกล้จะ 10 โมงแล้ว มื้อเช้ากินไปตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้เริ่มหิวขึ้นมาแล้ว รอให้โม่โม่ตื่นแล้วค่อยกินมื้อสายพร้อมกันเลยดีกว่า

เจ้าตัวเล็กบนเตียงหาวหวอดๆ ดวงตายังสะลึมสะลือ เสิ่นหว่านรีบสวมเสื้อผ้า แปรงฟันล้างหน้าให้ลูก จากนั้นก็พามานั่งที่โต๊ะอาหารแล้วเริ่มจัดวางของอร่อย

ขนมปังสับปะรด ปอเปี๊ยะกุ้งสด โจ๊กถิงไจ่ จานรวมหมูแดง แล้วยังมีทาร์ตไข่โปรตุเกสคนละชิ้น มื้อเที่ยงไม่คิดจะกินแล้ว รอให้ตอนบ่ายหิวค่อยหาอย่างอื่นกินแทน

เสิ่นโม่โม่หายงัวเงียอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่เป็นเพราะอาหารบนโต๊ะหอมเหลือเกิน ยั่วน้ำลายจนท้องส่งเสียงร้องจ๊อกๆ

ในวันสิ้นโลกแบบนี้ ไม่มีอะไรจะน่าพึงพอใจไปกว่าการได้กินอาหารร้อนๆ เต็มอิ่มอีกแล้ว ผู้คนข้างนอกอีกตั้งมากมายยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยด้วยซ้ำ!

พอกินข้าวเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำธุระของตน เสิ่นโม่โม่ไปเล่นกับเสี่ยวไอ้ ส่วนเสิ่นหว่านนำชั้นวางของที่ได้มาจากซูเปอร์มาร์เก็ตไปจัดวางในห้องปีก ส่วนโต๊ะเก้าอี้สแตนเลสก็กองไว้ตรงลานโล่งด้านนอก

คนข้างนอกชุมชนกำลังจ้องตาเป็นมัน แม้จะมีปืนพกคอยข่มขู่ แต่ถ้าพวกนั้นรู้ว่าบนชั้น 15 มีอาหารมากมายขนาดนี้ ก็ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่ยอมเสี่ยงตายบุกเข้ามา

ดังนั้นหากคิดจะขนย้ายเสบียงที่เหลือเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบ คงต้องหาวิธีที่รัดกุมกว่านี้ กลางคืนที่มืดสนิทปลอดภัยกว่า อีกทั้งตอนนี้หานลู่ได้รับบาดเจ็บ ก็สะดวกที่เธอจะลงมือคนเดียวด้วย

เธอเปิดวิทยุสื่อสารเรียกหานลู่ “ทำแผลเป็นยังไงบ้าง ต้องให้ช่วยอะไรไหม”

“ไม่ต้อง แผลนิดเดียวเอง พันแผลเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วง เสบียงที่เหลือเราจะไปขนกันเมื่อไหร่ล่ะ ฉันกลัวว่ายิ่งช้าเรื่องจะยิ่งเยอะน่ะสิ!” เสียงร้อนรนของหานลู่ตอบกลับมา

เสิ่นหว่านเข้าใจความรู้สึกของเธอดี เป็นตัวเธอเองก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน เพราะเสบียงมากมายขนาดนั้นเพียงพอให้อยู่รอดไปได้อีกนาน หากโดนคนอื่นตัดหน้าชิงไปก่อนคงได้เสียดายจนแทบกระอักเลือด

ยังดีที่ของพวกนั้นนอนสงบนิ่งอยู่ในมิติของเธออย่างครบถ้วน เพียงแต่บอกให้หานลู่รู้ไม่ได้ จึงทำได้แค่ปล่อยให้อีกฝ่ายร้อนใจไปคนเดียว

เสิ่นหว่านเอ่ยปลอบ “คืนนี้สี่ทุ่มเธอรอฟังข่าวจากฉันนะ รอให้ทุกคนหลับกันหมดแล้วพวกเราค่อยลงมือ เสบียงชุดนี้ต้องขนกลับมาเงียบๆ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงรักษาไว้ไม่อยู่”

หานลู่ตอบตกลง เธอจึงพูดต่อ “ระบบล็อกบนล่างของประตูกันขโมยต้องติดตั้งให้เสร็จวันนี้ ถ้าแผลเธอไม่มีปัญหา ออกมาช่วยฉันหน่อยนะ”

หลังจากวางวิทยุสื่อสาร เสิ่นหว่านก็เริ่มแปะแผ่นให้ความร้อน สวมเสื้อผ้าพันตัวเองจนมิดชิดแน่นหนาก่อนจะออกจากห้อง

เธอนำเครื่องมือและกล่องแบตเตอรี่สำรองออกมาตรงโถงทางเดิน หานลู่ก็ตามออกมาอย่างรวดเร็ว โดยมีป้าโจวเดินตามหลังมาด้วย

พอเปิดเครื่องเริ่มเจาะรู เสียงกระหึ่มก็ดังขึ้นไม่เบานัก ไม่นานก็มีคนตรงช่องบันไดโผล่หน้าออกมาดู เสิ่นหว่านไม่สนใจสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนพวกนั้นอยู่แล้ว และไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรตั้งแต่แรก

หานลู่ยืนถือหน้าไม้อยู่ข้างๆ คอยระวังภัย จึงไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาก่อเรื่อง

สิบนาทีต่อมา เสียงเครื่องจักรก็เงียบลง ขณะที่พวกเธอกำลังเก็บกวาดให้เรียบร้อย กลุ่มคนที่เฝ้ามองอยู่ชั้นล่างเพิ่งจะได้สติและคิดจะก้าวเข้ามาทักทายพูดคุย

จางผิงเฮ่าถูกคนอื่นดันตัวให้เดินขึ้นมาที่ชั้น 15 "คุณเสิ่น พวกเราก็อยากจะติดประตูกันขโมยไว้ที่ชั้นล่างบ้าง ไม่ทราบว่าคุณพอจะช่วยหน่อยได้ไหมครับ"

เสิ่นหว่านปฏิเสธทันควัน "มีบานเดียว ช่วยไม่ได้ค่ะ!"

ยังไม่ทันที่จางผิงเฮ่าจะได้อ้าปากพูดต่อ ว่านเสี่ยวเหลียนที่อยู่ในฝูงชนก็ตะเบ็งเสียงต่อว่า "เธอนี่เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว มีประตูกันขโมยทำไมไม่เอาไปติดชั้นล่างล่ะ นี่มันจงใจกันพวกเราที่เป็นเพื่อนบ้านชัดๆ…"

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ หยวนจื้อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบเอามือปิดปากแฟนสาวไว้แน่น แล้วรีบเอ่ยขอโทษ "พวกเราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นหรอกครับ แค่อยากปรับปรุงตึกให้มันปลอดภัยขึ้นอีกนิด เพราะยังไงรวมกันเราก็อยู่ คนเยอะย่อมมีพลังมากกว่า คุณว่าจริงไหมครับ"

เมื่อเห็นแววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ของเขา เสิ่นหว่านก็รู้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ยัยดอกบัวขาวนั่นก็แค่ถูกเขาผลักออกมาลองเชิง ชายคนนี้กำลังหยั่งเชิงขีดความอดทนของเธอต่างหาก

หยวนจื้อเห็นเธอเงียบไป จึงหยั่งเชิงต่อ "ชั้นของคุณป้องกันแน่นหนาขนาดนี้ แล้ววันนี้ยังขนเสบียงกลับมาเยอะแยะขนาดนั้น พอจะช่วยชี้ทางสว่างให้พวกเพื่อนบ้านหน่อยได้ไหมครับ"

เสิ่นหว่านขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา คนพรรค์นี้ถ้าจะให้พูดถึงความกล้าก็แทบไม่มี มีดีแค่วางแผนเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

เธอล้วงปืนพกออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตทหารแล้วเอ่ยปาก "ฉันเอาอะไรกลับมา แฟนคุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ จะอาศัยพวกมากมาขอแบ่งแม้กระทั่งของใช้ในชีวิตประจำวันอย่างนั้นเหรอ อยากได้เสบียงก็ไปหาเอาเอง อย่ามารบกวนชั้น 15 อีก ไม่อย่างนั้นก็คงรู้ใช่ไหมว่าจะเจออะไร!"

กลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงบันไดต่างพากันนึกถึงความเหี้ยมโหดเด็ดขาดของหญิงคนนี้ขึ้นมาได้ จึงพากันเผ่นแน่บลงบันไดกลับห้องใครห้องมัน

หยวนจื้อมองดูไอ้พวกขี้ขลาดไม่ได้เรื่องทั้งฝูงแล้วก็ได้แต่จำใจล่าถอยไปด้วยความเคียดแค้น ถ้าในมือเขามีปืน มีหรือจะต้องมาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบแบบนี้ ป่านนี้คงบุกขึ้นชั้น 15 ไปกวาดของหมดแล้ว เผลอๆ ยังได้คว้าผู้หญิงสองคนนั้นมาเล่นสนุกด้วย…

แน่นอนว่าเสิ่นหว่านไม่พลาดสายตาที่เต็มไปด้วยการคิดคำนวณและความเหี้ยมเกรียมของเขา คิดจะเอาเปรียบจนแทบจะดีดลูกคิดใส่หน้าเธออยู่รอมร่อ นึกว่าตัวเองฉลาดเป็นเลิศในปฐพีหรือไง!

หลังลงกลอนประตูกันขโมยเสร็จ แล้วปิดประตูกันไฟอีกชั้น ชั้น 15 ก็มีแนวป้องกันเพิ่มขึ้นมาอีกสองด่าน

เธอบอกให้หานลู่กับป้าโจวรอสักครู่ แล้วกลับเข้าห้องไปเอาของ ในเมื่อรู้แล้วว่ามีคนคิดมิดีมิร้าย เพื่อป้องกันไม่ให้คนพวกนั้นมาสร้างความรำคาญใจ เธอจึงไม่รังเกียจที่จะยกระดับการป้องกันให้เต็มขั้น

เธอหยิบตาข่ายไฟฟ้ากับกล่องเก็บไฟสำรองออกมาจากมิติแล้วเดินออกไป ก็พบว่าหานลูกำลังง่วนทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ประตูกันไฟ พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงเห็นว่าบนประตูกันไฟติดตั้งโซ่คล้องประตูกันขโมยไปแล้วสองเส้น ต่อไปเพียงแค่แง้มช่องประตูก็พอมองเห็นสถานการณ์ข้างนอกได้ ต่อให้มีคนคิดพังประตู ก็ยังมีเวลาตั้งรับได้พอสมควร

รอจนหานลู่ติดตั้งเสร็จ เสิ่นหว่านถึงส่งตาข่ายไฟฟ้าและกล่องเก็บไฟสำรองให้เธอ เดิมทีนึกว่าจะติดตั้งได้ทันที แต่กลับได้รับคำตอบว่ายังต้องดัดแปลงอีกเล็กน้อย เธอจึงปล่อยให้อีกฝ่ายนำกลับไปค่อยๆ ทำที่ห้อง