บทที่ 71 ได้รับบาดเจ็บ

คนที่เป็นหัวหน้าเป็นชายวัยกลางคน สวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อสกปรกทับกันหลายชั้น พอเห็นว่าพวกเธอทั้งสองไม่มีท่าทีตื่นตระหนก เขาก็เปิดฉากพูดตรงประเด็น "ทิ้งของไว้ แล้วจะยอมปล่อยไป"

ทว่ายังไม่ทันที่เสิ่นหว่านจะได้เอ่ยปาก ชายท่าทางหื่นกามทางซ้ายที่ห่อตัวด้วยเสื้อนวมขาดรุ่งริ่งก็ชิงพูดแทรกขึ้นมา "อาสอง จะไปเสียเวลาพูดพล่ามกับพวกมันทำไม จับทั้งคนทั้งเสบียงไปเลยสิ พวกเราแบ่งกันไม่กี่คน คืนนี้จะได้สุขสมอารมณ์หมายกันทั้งคืน!"

ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าอาสองแม้จะมีสีหน้าลังเล แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม

เสิ่นหว่านเห็นเช่นนั้น แววตาก็พลันวาบจิตสังหาร

คนพวกนี้ก็แค่ชาวบ้านแถวนี้ อาศัยว่าอยู่ใต้เขตอิทธิพลของทหาร จึงกล้าทำแค่เรื่องจัดฉากดักปล้นรีดไถ กลุ่มนี้มีกันอยู่แค่ห้าคน ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย

แต่คำพูดระยำของชายหนุ่มคนนั้นสะกิดโทสะเธอเข้าอย่างจัง ผู้หญิงในวันสิ้นโลกก็ใช้ชีวิตลำบากและเสียเปรียบมากพออยู่แล้ว หากยังต้องมาเจอพวกเศษเดนมนุษย์พรรค์นี้อีก หนทางรอดคงยิ่งมืดมน

เสียงหัวเราะลามกและคำพูดหยาบคายที่พ่นออกมาไม่หยุด บ่งบอกชัดเจนว่าพวกมันคงเคยย่ำยีผู้หญิงมาแล้วไม่น้อย สวะแบบนี้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็เปลืองทรัพยากร เธอไม่รังเกียจที่จะช่วยส่งพวกมันลงนรกเร็วขึ้นสักหน่อย

เสิ่นหว่านส่งสายตาให้หานลู่ ก่อนจะดึงหน้าไม้ออกมาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว เล็งเป้าแล้วลั่นไกทันที

ลูกศรของเสิ่นหว่านพุ่งเจาะเข้ากลางลำคอของชายปากพล่อยคนนั้นพอดี ส่วนเป้าหมายที่หานลู่เลือกก็ถูกยิงเข้าที่หน้าอก ล้มพับหมดสภาพไปอีกคน

ชายอีกสามคนที่เหลือตกใจจนหน้าถอดสี รีบชักอาวุธแล้วกรูล้อมเข้ามา

เสิ่นหว่านพุ่งเข้าประจันหน้ากับชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้า เมื่อเห็นแววตาอำมหิตของเขา เธอก็ไม่คิดจะเสียเวลาพูดพร่ำ ชักมีดสั้นแทงสวนออกไปตรงๆ

ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเบี่ยงตัวหลบได้อย่างว่องไว พอเห็นว่าระยะห่างเริ่มเปิดออก เธอจึงตัดสินใจเด็ดขาด ยกหน้าไม้ขึ้นเล็งแล้วยิงซ้ำทันที

ชายคนนั้นขยับหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังถูกยิงเข้าที่ไหล่ ฉวยจังหวะที่การเคลื่อนไหวของมันชะงักลง เธอก็ซัดลูกศรตามไปอีกดอก คราวนี้ปักเข้ากลางอกเต็มแรง ร่างนั้นล้มตึงแผ่หราอยู่บนพื้นหิมะ สิ้นฤทธิ์แน่นิ่งไป

พอจัดการหัวหน้าเสร็จ เสิ่นหว่านก็รีบหันไปมองทางหานลู่ อีกฝ่ายกำลังถูกคนสองคนรุมล้อม ในมือถือกระบองไฟฟ้ากับหน้าไม้ ท่าทางรับมืออย่างยากลำบาก

หานลู่ลั่นไกใส่ชายคนหนึ่ง แต่เขากลับเอี้ยวตัวหลบได้อย่างคล่องแคล่ว

ชายคนนั้นแสยะยิ้มเยาะอย่างได้ใจใส่เด็กสาวไม่เจียมตัว ทว่ายังไม่ทันไร ลูกศรคมกริบดอกหนึ่งก็พุ่งเสียบทะลุหัวใจมาจากด้านหลัง เขาก้มมองปากแผลเหวอะหวะที่หน้าอกอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะทรุดฮวบล้มลงบนพื้นหิมะทั้งที่ตาเบิกค้าง

ชายคนสุดท้ายเห็นท่าไม่ดี คิดจะหันหลังใส่เกียร์หมาโกยหนี แต่กลับถูกหานลู่ยิงสกัดเข้าที่ต้นขา ร่วงลงไปนอนกลิ้งอยู่กับพื้น ไปไหนไม่รอด

หานลู่เดินตรงเข้าไปยิงซ้ำที่คออีกหนึ่งดอกเพื่อปิดฉาก ส่วนคนที่ยังหายใจรวยริน เสิ่นหว่านก็เดินตามไปแทงซ้ำทีละคนอย่างเลือดเย็น ไม่ยอมละเว้นชีวิตใครไว้แม้แต่คนเดียว

ในยุคสมัยนี้ การใจอ่อนปล่อยให้ศัตรูรอดชีวิต ก็เท่ากับแขวนดาบไว้เหนือหัวตัวเอง ความเสี่ยงมันสูงเกินไป สู้เด็ดหัวพวกมันตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าปล่อยให้ย้อนกลับมาล้างแค้นในภายหลัง

เมื่อแน่ใจว่าคนสุดท้ายหมดลมหายใจแล้ว เธอก็เดินไปหาหานลู่ ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าแขนของอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บ

ที่ท่อนแขนซ้ายมีบาดแผลยาวราว 10 เซนติเมตร โชคดีที่สวมเสื้อหนา แผลจึงไม่ลึกมาก เสิ่นหว่านล้วงมือเข้าไปในเป้สะพายหลัง แอบนำโพวิโดนไอโอดีนกับผ้าพันแผลห้ามเลือดออกมาจากมิติ สภาพอากาศเลวร้ายกลางแจ้งแบบนี้ทำได้เพียงปฐมพยาบาลคร่าวๆ ไปก่อน

หลังจากพันแผลเรียบร้อย ทั้งสองก็ช่วยกันลากรถเข็นมุ่งหน้ากลับชุมชน การมัดรถเข็นสองคันติดกันไว้ช่วยผ่อนแรงไปได้ไม่น้อย

เดินต่อไปอีกสิบกว่านาที ตอนที่ใกล้จะถึงเขตชุมชน ด้านหน้าก็มีคนถืออาวุธโผล่มาอีกเจ็ดแปดคน ดูจากทิศทางแล้วคงพุ่งเป้ามาที่พวกเธอแน่

เสิ่นหว่านเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมทันที สภาพของพวกเธอในตอนนี้รับมือกับการถูกคนเยอะขนาดนี้รุมไม่ไหว จำเป็นต้องเผด็จศึกให้เร็วที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนี้ล้วนเป็นผู้รอดชีวิตจากไห่ฝูย่วนหรือไม่ก็ไห่เซิ่งย่วนฝั่งตรงข้าม หากอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไปในอนาคต ก็ต้องสั่งสอนให้พวกมันกลัวจนหัวหดไปในคราวเดียว เธอไม่อยากต้องมาคอยระแวงว่าจะถูกดักปล้นทุกครั้งที่กลับบ้าน

เสิ่นหว่านหยิบปืนพกออกมาจากมิติ ลำกล้องสีดำสนิทดูน่าเกรงขามท่ามกลางหิมะขาวโพลน คนที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าหยุดชะงักทันทีและถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

"พวกมันมีปืน ถอยเร็ว ถอย!"

หลายคนยังไม่หายตกใจ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่กล้าขยับ

"ผู้หญิงตัวแค่นี้จะมีปืนได้ยังไง ปืนปลอมแน่ๆ!" มีคนในกลุ่มแย้งขึ้นมา แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าก้าวขึ้นหน้าแม้แต่ก้าวเดียว

เสิ่นหว่านไม่มีเวลายื้อกับพวกมัน เธอเล็งไปที่ข้อมือของคนที่อยู่หน้าสุดแล้วลั่นไกอย่างรวดเร็ว

"ปัง!" ข้อมือถูกยิงทะลุ พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน ท่อเหล็กในมือคนผู้นั้นร่วงกระแทกพื้นเสียงดังเคร้ง

"กระสุนนัดต่อไป ใครไม่กลัวตายก็ลองก้าวเข้ามาดู ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!"

คนพวกนั้นคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้ายิงจริงๆ แถมยังแม่นขนาดนี้ ไม่มีใครอยากเอาชีวิตตัวเองไปเป็นเบี้ยให้คนอื่นเหยียบข้าม แย่งเสบียงมาได้ก็ต้องมีชีวิตอยู่รอดไปใช้ถึงจะคุ้ม ดังนั้นไม่กี่คนนั้นจึงแตกฮือหนีเตลิดไปในทันที

บนพื้นหิมะเหลือทิ้งไว้เพียงคราบเลือดสะดุดตากับรอยเท้าที่ยุ่งเหยิง เสิ่นหว่านเก็บปืนพกกลับเข้ามิติ ทั้งสองคนช่วยกันเข็นรถมุ่งหน้าไปยังอาคารที่พักของชุมชน

ความเคลื่อนไหวข้างล่างเมื่อครู่นี้ คนในตึกแถวนี้น่าจะได้ยินกันหมดแล้ว ระหว่างทางที่เดินกลับเข้าตึกจึงไม่มีใครกล้าโผล่หัวมาขวางทางอีก

เมื่อปีนผ่านหน้าต่างเข้าไป ป้าโจวก็ยืนรออยู่ในโถงบันไดแล้ว พอเห็นบาดแผลที่แขนของหานลู่ก็ร้อนรนจนเดินวนไปวนมา

ในโถงบันไดไม่มีใครกล้าออกมาหาเรื่อง แต่คงแอบมองอยู่หลังประตูหรือริมหน้าต่างกันทั้งนั้น!

หานลู่ปลอบป้าโจวให้คลายกังวล ก่อนจะเอ่ยขึ้น "พวกเราขนของขึ้นไปข้างบนก่อนเถอะค่ะ กลับไปแล้วค่อยคุยกัน!"

เสิ่นหว่านแกล้งขึ้นเสียงดัง "มีแต่พวกของใช้ประจำวัน ไม่หนักเท่าไรหรอก สองรอบก็ขนหมดแล้ว เสียดายแค่หาของกินไม่ค่อยได้เลย!"

เสิ่นหว่านหิ้วห่อของที่ค่อนข้างหนักสองห่อเดินขึ้นบันไดไปก่อน โดยให้หานลู่กับป้าโจวอยู่เฝ้าเสบียงไว้

พอเดินขึ้นมาถึงมุมอับตรงบันไดชั้น 7 มั่นใจว่าไม่มีใครเห็นแน่นอนแล้ว เธอก็เก็บห่อของเข้ามิติ จากนั้นก็นั่งพักตรงบันไดสักครู่ รอจนเวลาพอเหมาะแล้วค่อยเดินลงไปขนต่อ

พอเดินมาถึงทางขึ้นบันได เธอเห็นผู้หญิงสองสามคนยืนล้อมหานลู่กับป้าโจวอยู่ บรรยากาศดูไม่เหมือนจะมาหาเรื่อง น่าจะมาสืบข่าวมากกว่า พอเห็นเสิ่นหว่านเดินลงมา คนพวกนั้นก็เงียบเสียงลงทันที รีบเบียดตัวชิดผนังแล้วเผ่นแน่บกลับห้องไป

ทว่ายังมีหญิงสาวใจกล้าคนหนึ่งรั้งอยู่ต่อ หน้าตาดูไม่คุ้น เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ป้าโจวเอ่ยบอก "นี่แฟนนายหยวนจื้อ เมื่อก่อนอยู่ห้อง 401 จ้ะ"

ว่านเสี่ยวเหลียนรีบแนะนำตัวเองทันที "สวัสดีค่ะ ฉันแซ่ว่าน เรียกฉันว่าเสี่ยวเหลียนก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ!"

เสิ่นหว่านเลิกคิ้วมอง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกันแน่ แต่พอป้าโจวช่วยเตือนความจำ เธอก็นึกออกทันที เป็นเด็กสาวคนที่ย้ายจากชั้น 4 ไปอยู่ห้องเช่ารวมที่ชั้น 6 ในช่วงพายุฝนนั่นเอง

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมต่อบทสนทนา ว่านเสี่ยวเหลียนจึงพูดต่อ "คืออย่างนี้นะคะ คุณดูสิ พวกคุณขนของกลับมาตั้งเยอะแยะ จะแบ่งให้พวกเราสักหน่อยได้ไหมคะ เสบียงฝั่งเราหมดเกลี้ยงแล้ว อยู่ตึกเดียวกันแท้ๆ พอจะช่วยหน่อยได้ไหม พวกเรายอมจ่ายเงินซื้อเลยนะคะ!"

พูดพลางสายตาของหล่อนก็เหลือบมองถุงกันน้ำบนรถเข็นข้างๆ ข้าวของข้างในอัดแน่นจนไม่ได้มัดปากถุง ทว่าส่วนที่โผล่พ้นออกมามีแต่ของใช้ประจำวันอย่างกระดาษทิชชู ยาสีฟัน และอะไรทำนองนั้น ส่วนของกินของอร่อย เสิ่นหว่านกวาดเข้ามิติไปหมดแล้ว

เสิ่นหว่านยิ้มเย็นพลางจ้องมองอีกฝ่าย ยัยคนนี้ไร้เดียงสาจริงหรือแกล้งโง่กันแน่ ถึงกล้าอ้าปากขอแบบนี้ออกมา "อยากได้เสบียงก็ออกไปหาเอง ไม่ต้องมาเล่นบทคนน่าสงสารบีบคั้นศีลธรรมใส่ฉันตรงนี้!"