บทที่ 70 ตบทรัพย์

หลังจากขนของทั้งหมดลงมาชั้นหนึ่งแล้ว เธอก็ไปยังอาคารสำนักงานข้างๆ และยังคงค้นหาขึ้นไปทีละชั้นเหมือนเดิม

มีสถาบันวิจัยการเกษตรไฮเทคแห่งหนึ่งอยู่ที่นั่น เธอจึงกวาดผลงานวิจัยทั้งหมดติดมือไปด้วย น่าเสียดายที่เครื่องจักรแต่ละชนิดมีเพียงหนึ่งถึงสองเครื่องเท่านั้น อย่างพวกเครื่องหยอดเมล็ดอัตโนมัติ เครื่องแปรรูปธัญพืช หรือเครื่องสกัดน้ำมันแบบประหยัดพลังงาน สิ่งเหล่านี้ล้วนนำไปใช้ประโยชน์ในมิติของเธอได้ทั้งสิ้น

แน่นอนว่าหนังสือเฉพาะทางต่างๆ ก็ไม่เว้น หากวันข้างหน้าเครื่องพังขึ้นมาก็ยังพอศึกษาเพื่อซ่อมแซมได้

ในตู้เก็บของยังมีเมล็ดพันธุ์พืชผักและธัญพืชอยู่อีกไม่น้อย คาดว่าคงเตรียมไว้ใช้ทำการทดลอง เธอเก็บพวกมันเข้าชั้นวางของในมิติโดยตรง แล้วนำข้าวสารกับธัญพืชรวมที่บรรจุถุงเรียบร้อยออกมาใส่ถุงกันน้ำแทน เพื่อนำไปแบ่งให้หานลู่โดยไม่ถือว่าเป็นการเอาเปรียบอีกฝ่าย

เธอใช้เวลาไปถึงสองชั่วโมงกว่าจะค้นอาคารหลายหลังจนทั่ว คาดว่าทางฝั่งหานลู่ก็น่าจะใกล้เสร็จแล้วเช่นกัน เสิ่นหว่านรวบรวมเสบียงเข้าด้วยกันจนใส่ถุงขนาดใหญ่ได้เต็มๆ สี่ใบ

ขณะที่กำลังจะเดินไปหาหานลู่ที่อาคารหอพักด้านหลัง ก็เห็นอีกฝ่ายหิ้วกระเป๋าใบใหญ่เดินตรงมาพอดี เสิ่นหว่านจึงก้าวเข้าไปช่วยยกเข้ามาไว้ที่ชั้นหนึ่ง นำไปวางรวมกับของกองเดิม

เมื่อเห็นเสบียงมากมายที่เสิ่นหว่านหามาได้ หานลู่ก็ตกใจจนตาค้าง บรรดาอาคารหอพักที่เธอค้นนั้น ของส่วนใหญ่ถูกคนอพยพขนย้ายออกไปเกือบหมดแล้ว หาได้เพียงขนมขบเคี้ยวและของใช้ในชีวิตประจำวันเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

พอหายตกใจแล้ว หานลู่ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ "เมื่อกี้ฉันมองลงมาจากข้างบน เห็นว่าด้านหลังมีอาคารเล็กๆ อยู่อีกหลังหนึ่ง ถูกหอพักบังเอาไว้ก่อนหน้านี้เลยมองไม่เห็น กำลังคิดจะมาชวนเธอไปดูด้วยกันพอดี"

เมื่อทั้งคู่มาถึงอาคารสองชั้นบนเนินเขาและมองผ่านกระจกหน้าต่างเข้าไป ก็เห็นชุดโต๊ะอาหารวางเรียงรายอยู่ด้านใน น่าจะเป็นโรงอาหารของนิคมอุตสาหกรรม ทั้งสองสบตากันแล้วเผยสีหน้ายินดีออกมาพร้อมกัน

แม่กุญแจธรรมดาสะเดาะได้ไม่ยาก ไม่ถึงสองนาทีก็ปลดล็อกได้ กลิ่นเน่าเปื่อยลอยโชยมาทันที ทั้งสองคนสวมหน้ากากอนามัยทับอีกชั้นโดยไม่ต้องนัดหมาย

ผังของโรงอาหารคล้ายกับโรงอาหารในมหาวิทยาลัย ตรงกลางเป็นโต๊ะเก้าอี้สแตนเลส รอบๆ เป็นร้านอาหารสารพัดชนิด ด้านหลังร้านค้าก็คือครัวของแต่ละร้าน ซึ่งกลิ่นเหม็นเน่าก็ลอยมาจากด้านหลังนี้นี่เอง

อย่างไรก็ตาม ยังไงก็ต้องเข้าไปสำรวจดู เผื่อว่าจะเจอของที่ยังมีประโยชน์ อีกทั้งสภาพแวดล้อมในอนาคตมีแต่จะเลวร้ายลงไปกว่านี้ ตอนนี้โอกาสที่จะพบเสบียงยังถือว่ามีมากกว่า

พอเข้าไปในส่วนทำอาหารด้านหลังก็พบว่าเป็นครัวใหญ่ที่เชื่อมต่อถึงกันหมด เช่นนี้ก็ไม่ต้องเสียเวลาไปรื้อค้นทีละร้าน

ต้นตอของกลิ่นเหม็นย่อมหนีไม่พ้นเนื้อสัตว์และผักที่เน่าเสีย ทว่าตอนนี้ทุกอย่างแข็งตัวไปหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นทั่วทั้งโรงอาหารคงไม่มีใครกล้าก้าวเท้าเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว

ทั้งสองคนช่วยกันมองหาของที่ใช้ได้ไปพลาง ทยอยยกไปกองไว้ที่หน้าประตูห้องครัวไปพลาง การต้องรองรับผู้คนหลายร้อยคนทำให้ปริมาณวัตถุดิบในครัวมีกักตุนไว้ไม่น้อย ประกอบกับตอนที่คนอพยพออกไป ทุกคนคิดเพียงว่าเป็นแค่พายุฝนตกหนักเป็นพิเศษ จึงไม่มีใครคิดจะขนย้ายของพวกนี้ออกไปด้วย

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเถ้าแก่ร้านอาหารไม่กลับมาเอาเสบียงไป ก็ไม่อาจทราบได้ แต่ก็ถือว่ากลายเป็นโชคของพวกเธอไปแล้ว

ได้ข้าวสารกระสอบละ 25 กิโลกรัมมา 21 กระสอบ แป้งหมี่ถุงละ 5 กิโลกรัม 6 ถุง และยังมีพวกที่เปิดถุงแล้วอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งนำมารวมไว้ด้วยกัน น้ำมันพืชขนาด 5 ลิตร 16 ถัง เครื่องปรุงรสสารพัดชนิดรวบรวมใส่ได้ 3 ลังกระดาษ นอกจากนี้ยังมีของแห้งจำพวกเห็ดและผลิตภัณฑ์จากถั่ว ผักดอง ทิชชู น้ำยาล้างจาน เครื่องครัว ถังเก็บความร้อน และยังถอดถังแก๊สออกมาได้อีกสิบกว่าถัง

พอยกของทั้งหมดเสร็จ ทั้งคู่ก็เหนื่อยจนทิ้งตัวลงนั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น พักเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่งจึงขึ้นไปค้นหาต่อที่ชั้นสอง

นึกไม่ถึงว่าชั้นสองจะเป็นมินิมาร์ทขนาดเล็ก อาหารสำเร็จรูปบนชั้นวางเหลืออยู่ไม่มากนัก แต่ของใช้ในชีวิตประจำวันอื่นๆ ค่อนข้างครบครัน ทั้งคู่หากล่องกระดาษขนาดใหญ่มาได้หลายใบ แล้วช่วยกันขนของบนชั้นพร้อมกับเสบียงในห้องเก็บของลงมาด้วย

เมื่อขนทุกอย่างลงมากองรวมกันที่โรงอาหารชั้นล่าง ทั้งสองคนก็เริ่มกลุ้มใจขึ้นมา ในอาคารสำนักงานด้านหน้ายังมีของอีกห้าถุงใหญ่ ข้าวของมากมายขนาดนี้ ลำพังแรงของพวกเธอสองคนไม่มีทางขนกลับไปได้หมดแน่ ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างทางยังมีพวกกลุ่มดักปล้นอยู่อีกเพียบ

หานลู่เริ่มรู้สึกท้อใจ ข้าวของมากขนาดนี้เพียงพอให้คนชั้น 15 กินได้ตลอดทั้งปี เสียดายที่การจะขนกลับไปนั้นยากลำบากเกินไปจริงๆ

ทว่าเสิ่นหว่านไม่ได้กังวลเรื่องที่ขนของกลับไปไม่ได้แล้วจะน่าเสียดาย สิ่งที่เธอกำลังคิดหนักคือจะแอบยัดของพวกนี้เข้ามิติได้อย่างไรต่างหาก

เธอจึงออกความเห็น "พวกเราขนกลับไปบางส่วนก่อนเถอะค่ะ ที่เหลือพรุ่งนี้ค่อยมาเอาใหม่ ตอนนี้คงไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว"

หานลู่พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหันไปลากรถเข็นพื้นเรียบออกมาจากในครัวสองคัน แล้วดึงตัวเสิ่นหว่านมาช่วยกันเลือกของ

ขากลับวันนี้ จำเป็นต้องสำรวจเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อความคล่องตัวในการเดินทาง จึงไม่ได้เลือกเสบียงที่หนักเกินไป ส่วนใหญ่เน้นไปที่พวกของแห้งเป็นหลัก เมื่อจัดของขึ้นรถเสร็จ ทั้งคู่ก็ลากรถเข็นตรงไปยังอาคารสำนักงาน

หานลู่เดินกลับไปที่อาคารหอพักเพื่อหาผ้านวมมาสองสามผืน ตั้งใจจะนำมาคลุมและมัดไว้บนรถเข็นเพื่อพรางตา เสิ่นหว่านกะน้ำหนักของดูแล้ว วางแผนจะเอาถุงสัมภาระที่ค่อนข้างเบาสามใบติดตัวไปด้วย ส่วนอีกสองใบที่หนักกว่า เธอตั้งใจจะลากกลับไปรวมไว้กับของอย่างอื่นในครัว

เธอให้หานลู่อยู่จัดของที่นี่ ส่วนตัวเองก็ลากถุงสัมภาระมุ่งหน้ากลับไปทางโรงอาหาร

เมื่อก้าวเข้ามาในโรงอาหาร เธอก็เก็บถุงสัมภาระเข้ามิติทันที จากนั้นตรงเข้าไปในครัว แล้วทยอยย้ายเสบียงที่อยู่บนพื้นเข้าไปไว้ที่ลานโล่งด้านหน้ามิติ แยกกองเอาไว้ต่างหาก

เธอกวาดสายตามองรอบห้องครัวอีกรอบ พบรถเข็นพื้นเรียบอีกสองคัน รวมถึงเคาน์เตอร์ครัวสแตนเลสและชั้นวางหม้ออีกหลายตัว โต๊ะและเก้าอี้ในโรงอาหารก็ถูกเก็บไปด้วยทั้งหมด โดยนำไปวางไว้ริมกองเศษโลหะรอบนอกลานบ้าน

มินิมาร์ทที่ชั้นบนถูกกวาดเรียบไปพร้อมกับชั้นวางสินค้า ก่อนออกมาก็ไม่ลืมนำโซ่เหล็กมาพันรอบประตูใหญ่ไว้หลายทบแล้วล็อกกุญแจ หากใครคิดจะเปิดก็ต้องเสียเวลาไม่น้อย

พอกลับมาถึงข้างอาคารสำนักงาน หานลู่ก็จัดมัดสัมภาระเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสิ่นหว่านเล่าสถานการณ์ในโรงอาหารให้อีกฝ่ายฟังเพื่อให้สบายใจ จากนั้นแต่ละคนก็เข็นรถพื้นเรียบคนละคันออกเดินทาง

น้ำหนักสี่สิบถึงห้าสิบกิโลกรัมสำหรับพวกเธอสองคนถือว่าเบามาก ยิ่งวางอยู่บนรถเข็นก็ยิ่งสบาย ด้านนอกใช้ผ้านวมห่อหุ้มและมัดไว้อย่างแน่นหนา ด้านในส่วนใหญ่เป็นพวกอาหารสำเร็จรูปและของใช้ในชีวิตประจำวัน หลังจากปรับตัวได้ครู่หนึ่งก็เริ่มใช้แผ่นสกีช่วยส่งแรง ความเร็วในการเดินทางจึงไม่ถือว่าช้าเลย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เกล็ดหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า เมื่อพายุหิมะเริ่มทวีความแรงขึ้น ทั้งคู่จึงจำต้องชะลอความเร็วลง

เคลื่อนตัวไปข้างหน้าได้อีกระยะหนึ่ง ก็เริ่มมองเห็นเงารางๆ ของตึกสูงในเขตที่พักอาศัยแล้ว เสิ่นหว่านเพิ่มความระมัดระวังและคอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัว

ยังนับว่าฟ้าดินเป็นใจ ตลอดทางที่ผ่านมาหิมะแทบไม่ตกเลย แต่พอใกล้จะถึงที่หมายกลับมีหิมะตกหนักลงมา ตอนที่ทั้งสองคนเข้ามาในเขตชุมชน แถวนี้จึงแทบไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่แล้ว

แน่นอนว่าทั้งคู่ไม่ได้โง่พอที่จะเดินเข้าทางด้านหน้าตรงๆ เสิ่นหว่านพาหานลู่ลัดเลาะไปตามเส้นทางสายเล็กที่เธอเคยเดินผ่าน อ้อมไปเข้าทางด้านข้าง แม้จะต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกสิบกว่านาทีก็ตาม

แม้จะระมัดระวังตัวเป็นอย่างดีแล้ว แต่ก็ยังมิวายเจอพวก "ดักปล้นกลางทาง" เข้าจนได้

บนพื้นหิมะเบื้องหน้ามีร่างคนนอนคว่ำอยู่ เป็นเพราะพายุหิมะลงจัดเกินไปทำให้เธอสังเกตเห็นช้า ไม่เช่นนั้นคงเลี่ยงหลบไปนานแล้ว

ยังไม่แน่ชัดว่าคนผู้นั้นเป็นหรือตาย เสิ่นหว่านรีบคว้าตัวหานลู่ที่กำลังจะก้าวเข้าไปดูเอาไว้ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ และก็เป็นไปตามคาด เธอสังเกตเห็นเงาคนหลายร่างกำลังขยับตัวอย่างกระสับกระส่ายอยู่ตามซอกตึกแถวนั้น

พวกที่แอบซุ่มดูอยู่เห็นว่าสองคนนี้ไม่หลงกล ก็เลยเลิกเสแสร้งแกล้งทำ ถืออาวุธเดินอาดๆ ออกมาเปิดเผย

คนที่นอนแผ่อยู่บนพื้นเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็รีบลุกพรวดพราดขึ้นมา นอนคว่ำอยู่บนหิมะมันโคตรจะหนาวเลยให้ตายสิ!

ดูจากท่าทางของคนพวกนี้ เสิ่นหว่านก็รู้ได้ทันทีว่าคงทำกันจนชำนาญ คงเห็นว่าพวกเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ สองคนไม่มีอะไรน่ากลัว เลยไม่คิดจะเล่นละครตามบทอีกต่อไป แต่เลือกที่จะใช้กำลังแย่งชิงกันตรงๆ