บทที่ 75 ลูกเห็บถล่มฉับพลัน

ย่านที่พักอาศัยเธอไม่ได้คิดจะไป วันนี้เก็บเกี่ยวมาได้เยอะมากแล้ว จึงเตรียมตัวเดินทางกลับ ส่วนสวนเทคโนโลยีการเกษตรในเมืองข้างๆ นั้นเส้นทางไกลเกินไป แถมระหว่างทางยังต้องผ่านย่านที่พักอาศัยอีกหลายแห่ง คงได้แต่ยอมตัดใจไปก่อน

ยังดีที่ก่อนหน้านี้ได้เครื่องจักรการเกษตรขนาดเล็กมาบ้างแล้ว พอใช้พลังจิตช่วยควบคุมก็ทุ่นแรงไปได้มาก ตอนนี้จึงพอใช้งานไปพลางๆ ได้

ขากลับ เธอเห็นป่าไม้รกร้างไร้ผู้คน จึงแวะลงไปตัดต้นไม้ใหญ่มาอีกไม่น้อย ไม้ที่เคยเก็บเข้ามิติก่อนหน้านี้ถูกเธอนำไปเผาทำถ่านจนหมดแล้ว อีกหลายวันหลังจากนี้คงต้องกบดานอยู่แต่ในบ้าน หาอะไรทำแก้เบื่อไว้หน่อยจะดีกว่า

พอใกล้ถึงแถวไห่ฝูย่วน ขณะกำลังจะลงจากรถเพื่อเปลี่ยนไปใช้สกี สภาพอากาศนอกหน้าต่างก็พลันแปรปรวน

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมพัดหวีดหวิวชวนขนลุก เสิ่นหว่านขมวดคิ้ว พอขยับตัวจะก้าวลงจากรถ ลูกเห็บเม็ดหนาทึบก็กระหน่ำเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงดังเปรี้ยงปร้างปะทะเข้ากับตัวถังโลหะของรถ

ลูกเห็บตกมาอย่างกะทันหัน เธอตอบสนองฉับไว พาทั้งคนทั้งรถแวบหายเข้าไปในมิติทันที โชคดีที่ยังไม่ได้ทันได้ไถสกีออกไป ไม่อย่างนั้นเจอพายุลูกเห็บถี่ขนาดนี้ แค่บาดเจ็บยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ

เธอลงมาสำรวจสภาพรถ กระจกเป็นแบบกันกระสุนจึงไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ส่วนตัวถังรถกลับมีรอยบุ๋มเป็นหลุมเล็กๆ เต็มไปหมด แต่เคราะห์ดีที่ไม่กระทบต่อการใช้งาน

รอบข้างยังมีก้อนลูกเห็บกระเด็นติดเข้ามาด้วย เธอหยิบขึ้นมาดู ก้อนน้ำแข็งขนาดเท่าลูกแก้วกำลังค่อยๆ ละลาย

ช่วงเวลานี้ของชาติก่อน เธอเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้อง เลยไม่ได้สังเกตว่ามีลูกเห็บตกหรือไม่ เห็นทีต่อไปเวลาออกไปข้างนอกคงต้องระวังให้มากขึ้น การจู่โจมกะทันหันแบบนี้ใครจะไปรับมือไหว

หลังหลบอยู่ในมิติราว 20 นาที เธอคิดจะออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก มิติมันมีข้อเสียอยู่ตรงนี้ ตอนที่อยู่ข้างในจะไม่รู้ความเป็นไปของโลกภายนอกเลย หากมีอันตรายดักอยู่คงยุ่งยากน่าดู

ดังนั้นถ้าไม่มั่นใจจริงๆ เธอจึงไม่กล้าผลีผลามเข้ามิติง่ายๆ เพราะกลัวว่าตอนออกมาจะถูกคนเห็นหรือถูกลอบโจมตี

เมื่อไม่แน่ใจว่าลูกเห็บด้านนอกหยุดตกหรือยัง เธอจึงสวมหมวกนิรภัยปราบจลาจล แล้วหยิบแผ่นเหล็กกล้าขึ้นมาบังไว้เหนือศีรษะ พกอุปกรณ์ป้องกันตัวเต็มพิกัดแล้วก้าวออกจากมิติ ทว่าเสียงลูกเห็บกระแทกอย่างที่นึกหวั่นกลับไม่ดังขึ้นมา ท้องฟ้ามีเพียงเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาเป็นสายอีกระลอก

เสิ่นหว่านถึงได้เบาใจ เธอเก็บแผ่นเหล็กกลับเข้ามิติ แต่ยังคงสวมหมวกนิรภัยไว้ เผื่อว่าลูกเห็บจะตลบหลังตกลงมาอีก

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกเห็บที่เกลื่อนอยู่บนพื้นไม่เหมือนกับที่เห็นในมิติเลย ต้องบอกว่าใหญ่กว่ากันมาก ลูกเล็กขนาดเท่าไข่ไก่ ส่วนลูกใหญ่ขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล กระแทกพื้นจนเป็นหลุมเป็นบ่อขนาดต่างๆ เต็มไปหมด

บนถนนมีแต่ก้อนลูกเห็บขรุขระ ใช้สกีคงไม่สะดวกแล้ว เหลือทางอีกแค่ไม่กี่กิโลเมตร เดินกลับไปเลยก็แล้วกัน!

ตลอดทาง เธอเห็นศพสภาพแหลกเหลวเลือดเนื้อปนเปอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นผู้รอดชีวิตที่หลบพายุลูกเห็บไม่ทัน เหมือนกับวันแรกที่ภัยพิบัติหนาวสุดขั้วมาเยือน ล้มตายบาดเจ็บนับไม่ถ้วน

หากไม่มีมิติไว้รักษาชีวิต ตัวเธอก็คงมีจุดจบไม่ต่างจากคนพวกนี้!

ศพของผู้รอดชีวิตเหล่านั้นเธอยังพอทำใจเมินเฉยได้ แต่เมื่อเห็นร่างของทหารสองนายในชุดเครื่องแบบ เธอไม่อาจตัดใจเดินผ่านไปได้จริงๆ ในใจพลอยนึกถึงจวงเยี่ยนในชาติก่อนขึ้นมา ว่าเขาจะต้องเผชิญชะตากรรมแบบนี้ด้วยหรือไม่

เธอเก็บศพของทั้งสองนายเข้ามิติ ตั้งใจว่าถ้ามีโอกาสจะเผาเป็นเถ้ากระดูกส่งคืนให้ทางการ ทว่าใต้ร่างของพวกเขากลับมีเด็กหญิงตัวน้อยผอมแห้งจนเห็นกระดูกซุกอยู่ น่าเสียดายที่สิ้นลมหายใจไปแล้ว

ทหารสองนายนี้กระทั่งตัวตายก็ยังไม่ลืมที่จะปกป้องเธอ เพียงแต่เด็กหญิงบาดเจ็บเสียเลือดมากเกินไป ทั้งยังไม่ได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงที จึงไม่อาจรอดชีวิตได้

เธอเก็บร่างเด็กหญิงเข้ามิติไปด้วยกัน ทหารสองนายที่ปฏิบัติหน้าที่จนวาระสุดท้ายคงไม่อยากเห็นศพของเด็กน้อยถูกทิ้งไว้กลางป่าเขากลางแจ้ง สิ่งที่เธอพอจะทำให้ได้ก็มีเพียงเท่านี้

ภัยพิบัติเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน จำนวนประชากรลดฮวบ อัตราการรอดชีวิตในเมืองเหลือไม่ถึง 30% ส่วนพื้นที่ที่สภาพแวดล้อมเลวร้ายก็ยิ่งต่ำเตี้ยลงไปอีก

ชาติก่อนเคยมีคนพูดเล่นว่า นี่คือกฎการคัดเลือกตามธรรมชาติของโลกที่พยายามจะทำลายล้างมนุษยชาติ ถึงได้มีภัยพิบัติระลอกแล้วระลอกเล่าที่ยากจะต้านทานถาโถมเข้ามา และมีพวกมองโลกในแง่ร้ายฟันธงไว้ว่า มนุษย์ไม่มีทางหนีรอดจากมหันตภัยที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้ได้

ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงเลือกจบชีวิตตัวเองลง

แต่เสิ่นหว่านเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง มีอะไรให้ต้องกลัวอีกล่ะ! เธอจะสู้กับภัยพิบัติวันสิ้นโลกนี้ให้ถึงที่สุด!

กว่าจะกลับถึงตึกก็ปาเข้าไป 10 โมงกว่าแล้ว ตอนเดินขึ้นบันไดได้ยินเสียงร้องไห้ระงมดังมาจากบางชั้น เธอเดาว่าคงเป็นคนที่ออกไปหาเสบียงแล้วโดนลูกเห็บเล่นงาน ดูท่าแรงงานหลักของตึกนี้น่าจะสูญเสียไปไม่น้อย

พอเดินขึ้นมาถึงชั้น 15 ปิดสวิตช์รั้วไฟฟ้าก่อนแล้วจึงค่อยๆ ไขกุญแจเข้าบ้าน เดิมทีคิดว่าจะกลับมาเร็ว ฮีตเตอร์ในห้องนอนจึงไม่ได้ปิดไว้ พอก้าวเข้าไปข้างในก็อุ่นสบายทันที

เธออยู่ข้างนอกมานานกว่า 5 ชั่วโมง แผ่นแปะให้ความอบอุ่นหมดฤทธิ์ไปตั้งนานแล้ว หลังจากวางเสิ่นโม่โม่ลงบนเตียง เธอก็นั่งผิงไฟคลายหนาวอยู่ข้างเตา

ช่วงนี้ประจำเดือนใกล้จะมา แถมยังออกไปข้างนอกบ่อยๆ ท้องน้อยเลยรู้สึกไม่ค่อยสบาย เธอจึงหยิบชาน้ำตาลทรายแดงต้มขิงร้อนๆ จากในมิติออกมาจิบช้าๆ

พอโม่โม่ตื่น เธอก็เริ่มนำมื้อกลางวันออกมา กลางวันนี้อยากกินหม้อไฟกระดูกสันหลังแกะ

เธอหยิบหม้อไฟทองแดงแบบปักกิ่งโบราณออกมาจากมิติ เทซุปกระดูกสันหลังแกะที่ต้มไว้ลงไป พร้อมใส่เห็ดมัตสึทาเกะสด หัวไชเท้า ข้าวโพด ตักซุปคนละชามกับกระดูกชิ้นโตคนละชิ้นแล้วเริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นใส่ผักสดๆ จากมิติลงไปลวก ทั้งปวยเล้ง ยอดถั่วลันเตา แครอต ปิดท้ายด้วยบะหมี่เส้นสดนวดมืออีกหนึ่งชาม

เพิ่งจะกินข้าวเสร็จ วิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น มีเสียงของหานลู่ลอยมา "เสิ่นหว่าน เธอปลอดภัยกลับมาหรือยัง"

รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง เธอจึงรีบตอบ "กลับมาแล้ว ฉันไม่เป็นไร!"

"ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดเธอก็ตอบกลับมาเสียที ฉันเรียกหาตั้งนาน ข้างนอกลูกเห็บตกหนักคนตายไปเยอะมาก เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"

ความห่วงใยจากเพื่อนทำให้เสิ่นหว่านรู้สึกอบอุ่นใจ อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าหานลู่เป็นห่วงเธอจากใจจริง

หานลู่พูดต่อ "ในวิทยุบอกว่าวันนี้จะมีการหย่อนเสบียงลงมา ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้รับผลกระทบจากลูกเห็บหรือเปล่า"

ช่วงนี้เสิ่นหว่านไม่ได้ติดตามข่าวจากวิทยุเลย จึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธการรับเสบียง "รอดูก่อนเถอะ ถึงพวกเราจะมีเสบียงเยอะมากแล้ว แต่ถ้าไม่ออกไปรับของเลยจะทำให้คนอื่นสงสัยเอาได้ พวกเธอทำกับข้าวอยู่ในบ้านก็ต้องระวังด้วยนะ อย่าให้กลิ่นลอยออกไปข้างนอก ถูกเพ่งเล็งขึ้นมามันจะยุ่ง!"

หานลู่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เธอพูดต่อ "ต่อไปเวลาออกจากบ้านต้องป้องกันตัวให้ดี ฉันคิดว่าลูกเห็บน่าจะตกลงมาอีก ดูแลตัวเองด้วยล่ะ!"

หลังวางวิทยุสื่อสาร เธอก็เริ่มเก็บโต๊ะอาหาร

ขยะที่เคยเก็บสะสมไว้ในมิติก่อนหน้านี้ถูกทิ้งไว้ในป่าหมดแล้ว ตอนนี้จึงมีที่ว่างสำหรับทิ้งขยะในชีวิตประจำวันเสียที

ช่วงบ่าย เฮลิคอปเตอร์มาตามนัด ทว่าเสบียงที่ได้รับกลับเหลือเพียงครึ่งเดียวของครั้งก่อน เธอรู้ดีว่าทางหน่วยงานรัฐเองก็เริ่มชักหน้าไม่ถึงหลังแล้ว ตอนนี้มีแต่การบริโภคโดยไม่มีการผลิต เสบียงฉุกเฉินก็ร่อยหรอไปเกือบหมด

คาดว่าหลังจากนี้เสบียงคงจะยิ่งน้อยลงไปอีก หรืออาจจะยุติการแจกจ่ายเลยก็ได้ หากขาดความช่วยเหลือจากทางการ ตัวเลขผู้เสียชีวิตคงพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว ข้างนอกก็จะยิ่งอันตรายขึ้นไปอีก

อย่างไรเสียเธอก็ไม่คิดจะออกไปข้างนอกอีกแล้ว กักตุนเสบียงไว้มากมายขนาดนี้ ก็เพื่อจะหลบซ่อนตัวเอาชีวิตรอดไม่ใช่หรือไง!

การแก่งแย่งเข่นฆ่าข้างนอกนั่นเธอไม่อยากเอาตัวเข้าไปพัวพัน แค่อยากใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก็พอ

ชั้น 15 ง่ายต่อการป้องกันแต่ยากต่อการเข้าตี แถมยังมีกำลังรบเหนือกว่า ลำพังแค่คนในตึกนี้ เธอและหานลู่น่าจะรับมือได้สบายๆ