บทที่ 76 ขอยา

พอฝากเสิ่นโม่โม่ไว้กับเสี่ยวไอ้แล้ว เสิ่นหว่านก็ถูไม้ถูมือเตรียมเปิดกล่องสุ่ม นี่เป็นหนึ่งในกิจกรรมที่เธอโปรดปรานที่สุดในวันสิ้นโลกเลยทีเดียว

ในมิติมีตู้คอนเทนเนอร์มากเกินไป กะดูแล้วคงต้องใช้เวลาไม่น้อยหากจะจัดให้เข้าที่เข้าทางทั้งหมด เธอจึงตั้งใจจะเปิดดูของข้างในให้ครบก่อน แล้วค่อยทยอยจัดทีหลัง

แต่ก่อนหน้านั้น ต้องจัดการกับร่างทั้งสามตรงลานว่างเสียก่อน เธอหาแผ่นไม้สามแผ่นมารอง ราดน้ำมันเบนซินลงไปเล็กน้อยแล้วจุดไฟเผา นำเถ้ากระดูกบรรจุลงในโหลสุญญากาศสามใบ ป้ายชื่อประจำตัวที่คล้องอยู่บนคอของทหารทั้งสองนายก็ใส่รวมลงไปด้วย

ส่วนเสื้อเกราะกันกระสุนและปืนพกประจำกาย เธอทำใจเผาตามไปด้วยไม่ลง เพราะของพวกนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งในวันสิ้นโลก เก็บไว้ให้ได้ทำหน้าที่สร้างประโยชน์ต่อไปจะดีกว่า!

จากนั้นเธอก็หยิบชะแลงกับคีมตัดเหล็กตัวใหญ่ มุ่งหน้าเข้าหาเหล่าตู้คอนเทนเนอร์อย่างกระตือรือร้น ตู้คอนเทนเนอร์กว่า 300 ตู้ถูกเปิดออกทีละตู้พร้อมคัดแยกหมวดหมู่ ส่วนของข้างในยังไม่จำเป็นต้องยกออกมา

สารเคมีและโลหะสารพัดชนิดมีมากถึง 182 ตู้คอนเทนเนอร์ หลังจากตรวจดูแล้วว่าไม่มีรอยแตกหักหรือรั่วซึม เธอก็กองรวมไว้ด้วยกันทั้งหมด

ของพวกนี้คงแทบไม่มีโอกาสได้ใช้ เอาเก็บไว้ในมิติก่อน วันหน้ามีโอกาสค่อยนำไปแลกเป็นแต้มคะแนน

ส่วนของใช้การได้ที่เหลือก็จัดวางรวมกันไว้ มีทั้งอุปกรณ์การแพทย์ เครื่องมือวัดความละเอียดสูง เครื่องแก้วเซรามิก เสื้อผ้าและพับผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน ข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน และอื่นๆ อีกมากมาย สินค้ามีหีบห่อบรรจุภัณฑ์และมีอายุการเก็บรักษานานมาก ในเมื่อลานบ้านวางไม่พอ ก็ทำได้เพียงวางไว้ตรงที่ว่างด้านนอก

นอกจากนี้ ยังเจอตู้คอนเทนเนอร์ควบคุมอุณหภูมิอีกสิบกว่าตู้ ข้างในมีทั้งขนมนำเข้า เครื่องดื่ม ไอศกรีม ผลไม้เมืองร้อน ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน รวมไปถึงอาหารแช่แข็งอย่างพวกสเต๊กเนื้อวัวนำเข้าชิ้นโต

ประเภทของมีหลากหลายละลานตา ทว่าก็ทำให้เธอกลัดกลุ้มไม่น้อย ห้องปีกเรือนที่เวลาหยุดนิ่งชักจะไม่พอเก็บแล้ว!

ครั้งนี้ขนของมาได้มากเกินไป ไม่ใช่แค่จะยัดๆ เข้าไปก็เสร็จเรื่อง

สุดท้ายจึงได้แต่เคลียร์พื้นที่ขนาดเท่าตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งตู้ตรงลานหน้าบ้าน แล้วนำตู้คอนเทนเนอร์ควบคุมอุณหภูมิสิบกว่าตู้มาวางซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ จนสูงถึงสี่สิบกว่าเมตร

มองดูจากระยะไกล จะเห็นตู้คอนเทนเนอร์ตั้งซ้อนสูงตระหง่านอย่างแปลกตาอยู่กลางเรือนสามประสานอันเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอได้แต่บังคับตัวเองให้มองข้ามมันไป ต่อหน้าเสบียงกองพะเนิน ความเป็นคนรักความสมบูรณ์แบบคงต้องยอมถอยให้ก่อน

เธอย้ายเรือยอชต์ไปไว้บนชั้นวางประเภทยานพาหนะ ส่วนเรือสำราญสองลำนั้นไม่มีทางใส่ลงไปได้แน่ๆ จึงวางไว้ตรงที่ว่างนอกลานบ้านพร้อมกับถังน้ำมันเชื้อเพลิงอีกสิบกว่าถัง

บนที่ดินตรงขอบมิติ ตู้คอนเทนเนอร์กินพื้นที่ไป 2 หมู่ เรือสำราญและน้ำมันเชื้อเพลิงกินไป 1 หมู่ ข้าวของโลหะต่างๆ กินไป 3 หมู่ แล้วยังมีพวกท่อนไม้ที่เพิ่งตัดกลับมาในวันนี้กับเฟอร์นิเจอร์สารพัดชนิดอีก

ที่ว่างที่เหลือปลูกไว้เพียงต้นกล้าผลไม้เล็กๆ ไม่กี่ต้น ไม่ได้กินพื้นที่มากมายอะไร

เมื่อจัดแจงเสร็จเรียบร้อย เธอจึงหยิบทุเรียนจากตู้คอนเทนเนอร์ห้องเย็นออกมาหนึ่งลูก แล้วออกจากมิติมาพร้อมกัน

ก่อนหน้านี้ตอนกักตุนของเธอก็เคยซื้อทุเรียนนำเข้ามาบ้าง ทว่าช่วงนี้ค่อนข้างยุ่งจนลืมกินไปเสียสนิท วันนี้พอเห็นผลไม้เมืองร้อนในตู้คอนเทนเนอร์ถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้

เธอมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง ทุกครั้งก่อนประจำเดือนจะมาจะต้องกินทุเรียนสักสองสามพู สารอาหารอันอุดมสมบูรณ์ในนั้นมีสรรพคุณชะงัดนักในการบรรเทาอาการปวดประจำเดือน

พอเสิ่นหว่านเพิ่งจะแกะเปลือกทุเรียนออก เสิ่นโม่โม่ก็รีบเอามือปิดจมูกถอยกรูดไปไกล เธอตักเนื้อทุเรียนเข้าปากเคี้ยวช้าๆ ครู่ต่อมาเจ้าตัวเล็กก็อดรนทนไม่ไหว ค่อยๆ มุดหน้าเข้ามาใกล้

พอคุ้นกลิ่นแล้วก็จะไม่รู้สึกว่าเหม็นอีก เธอป้อนให้เขาลองชิมคำหนึ่ง หวานฉ่ำขนาดนี้มีหรือที่เด็กจะไม่ชอบ

เมื่อก่อนเสิ่นหว่านก็เคยให้เขากินทุเรียนเหมือนกัน เพียงแต่กินไปไม่มาก ทั้งยังทิ้งช่วงไปนาน เจ้าตัวเล็กจึงลืมเลือนผลไม้กลิ่นตุๆ ชนิดนี้ไปแล้ว

เธอไม่กล้ากินเยอะเพราะกลัวร้อนใน ทุเรียนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งจึงเก็บเข้าชั้นวางในมิติไปตามเดิม เพียงกำหนดจิตก็นำมังคุดออกมาสองสามลูก นั่งกินแบ่งกับเสิ่นโม่โม่ คราวนี้คงช่วยแก้ร้อนในได้แล้ว

ช่วงเช้านอนเยอะไปหน่อย ตกบ่ายเจ้าตัวเล็กเลยไม่อยากนอนกลางวัน เสิ่นหว่านก็ไม่ฝืนใจเขา ช่วงนี้ชีวิตค่อนข้างไม่เป็นเวลาจริงๆ หากง่วงขึ้นมา เดี๋ยวเขาก็หลับไปเอง

เธอกำลังใช้แท็บเล็ตเลื่อนหาซีรีส์ดู เรื่องที่เคยติดตามไว้ก่อนหน้านี้ก็ดูจบไปหมดแล้ว

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวหน้าห้อง เธอจึงรีบสวมเสื้อโค้ตตัวนอก หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาเรียกหานลู่ "หน้าห้องมีคน เดี๋ยวฉันออกไปดูหน่อยนะ!"

เธอเปิดประตูนิรภัยแต่ยังไม่รีบเปิดประตูใหญ่ ชะโงกมองผ่านตาแมว ด้านนอกไม่มีใคร ประตูกันไฟยังปิดสนิทดี เสียงที่ได้ยินน่าจะดังมาจากทางบันได

เธอเปิดประตูเดินออกไป พอดีกับที่หานลู่เดินข้ามระเบียงเชื่อมมาถึง

ทั้งสองคนแง้มประตูกันไฟออกเป็นช่องแคบๆ โดยไม่ได้ปลดโซ่คล้อง ความกว้างแค่นี้ก็เพียงพอที่จะมองเห็นสถานการณ์ด้านนอกได้แล้ว

ปรากฏว่าตรงพื้นหน้าประตูมีผู้หญิงผมเผ้ากระเซอะกระเซิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอสวมเสื้อขนเป็ดสีเทาตัวเก่าซอมซ่อ คราบสกปรกเกรอะกรังจนแทบมองไม่เห็นลวดลายเดิมบนเนื้อผ้า

พอได้ยินเสียง ผู้หญิงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้น เมื่อมองเห็นใบหน้าชัดเจน เสิ่นหว่านถึงรู้ว่าคนตรงหน้าคือว่านเสี่ยวเหลียน แฟนสาวดอกบัวขาวของหยวนจื้อนั่นเอง

ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก ดอกบัวขาวผู้นี้ก็พุ่งพรวดเข้ามา จับเข้าที่ซี่กรงประตูนิรภัยอย่างแรง แล้วก็โดนไฟฟ้าช็อตจนร้องกรี๊ดลั่นอีกคำรบ

ว่านเสี่ยวเหลียนไม่สนใจแขนที่ชาดิกของตัวเอง รีบเอ่ยปากขอร้อง "พวกเธอมีพวกยาลดไข้กับยาแก้อักเสบไหม ขอยืมฉันสักสองเม็ดได้ไหม แฟนฉันโดนลูกเห็บตกใส่หัว ตอนนี้ต้องใช้ยาแก้อักเสบช่วยชีวิต!"

เสิ่นหว่านกับหานลู่สบตากัน ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธ "พวกเราไม่มียาหรอก ยาที่ทางการเคยแจกคราวก่อนก็ใช้หมดไปแล้ว เธอไปลองหาทางขอกับคนอื่นดูเถอะ!"

ยังดีที่ปกติรั้วไฟฟ้าตั้งค่าไว้ที่ระดับต่ำ ถ้าปรับเป็นระดับสูง ป่านนี้ว่านเสี่ยวเหลียนคงกลายเป็นศพนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไปแล้ว

พูดจบเสิ่นหว่านก็เตรียมจะปิดประตูกลับเข้าห้อง ทว่าแม่ดอกบัวขาวกลับโพล่งคำพูดชวนตกตะลึงออกมา "แฟนฉันตามเธอออกไปแท้ๆ ทำไมคนที่เจ็บถึงไม่ใช่เธอกันล่ะ!"

เสิ่นหว่านหันขวับกลับมามองด้วยความประหลาดใจ จิตสังหารพลันปะทุขึ้นในชั่วพริบตา หยวนจื้อสะกดรอยตามเธออย่างนั้นหรือ แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ามีคนแอบตามมา

เธอปิดสวิตช์กระแสไฟฟ้าแล้วเปิดประตูนิรภัยออกไป ยืนอยู่ตรงหน้าผู้หญิงที่ล้มพับกองอยู่กับพื้น ริมฝีปากสีสดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงาม "พูดมาสิ เขาบอกอะไรกับเธอบ้าง"

ว่านเสี่ยวเหลียนเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าที่ยืนนิ่งอย่างสุขุม แม้อีกฝ่ายจะสวมหมวกและหน้ากากอนามัย แต่ผิวรอบดวงตาที่ขาวเนียนเกลี้ยงเกลาก็บ่งบอกได้ชัดเจนว่าความเป็นอยู่ของเธอดีกว่าตัวเองลิบลับ

พลันรู้สึกอับอายในสภาพมอมแมมซอมซ่อของตัวเองขึ้นมา เธอจึงก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความกระอักกระอ่วน ทว่าแววตากลับเผยความริษยาเคียดแค้นออกมาแวบหนึ่ง

เป็นผู้หญิงเหมือนกันแท้ๆ ทำไมถึงได้ใช้ชีวิตดูดีมีสง่าราศีขนาดนี้ ในขณะที่เธอต้องทนหิวทนหนาว แถมยังโดนผู้ชายรังแกอีก!

ถ้าเสิ่นหว่านรู้ว่าหล่อนคิดอะไรอยู่คงพูดไม่ออกเหมือนกัน เสื้อตัวนอกที่เธอสวมก็คือเสื้อโค้ตทหารตัวเก่าเปรอะเปื้อน ใบหน้าก็มีหน้ากากอนามัยปิดมิดชิด ทั่วทั้งตัวมีตรงไหนที่คู่ควรกับคำว่าดูดีมีสง่าราศีกัน

แม่ดอกบัวขาวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ "หยวนจื้อบอกว่าช่วงเช้ามืดเขาได้ยินเสียงคนลงมาจากชั้นบน ซึ่งชั้นบนก็มีแค่พวกเธอสองห้องกับหัวหน้าตึก เขาเดาว่าพวกเธอคงออกไปหาเสบียง ก็เลยกะจะตามออกไปดู"

เมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบที่แฝงไอสังหารอย่างไม่ปิดบังของเสิ่นหว่าน ว่านเสี่ยวเหลียนก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วเล่าต่อ "เขาบอกว่าพอลงไปถึงข้างล่างก็ไม่เห็นใครแล้ว เลยเดินวนเวียนอยู่แถวนั้นเพื่อรอพวกเธอกลับมา นึกไม่ถึงว่าจะเจอลูกเห็บตกใส่เข้า เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งข้างนอกแล้ว…"

เสิ่นหว่านได้ยินดังนั้นจึงคลายใจลง เธอค่อนข้างมั่นใจในพลังจิตสัมผัสของตัวเอง หากมีใครเคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆ เสียงลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจย่อมไม่อาจรอดพ้นการรับรู้ของเธอไปได้ ไม่มีทางที่เธอจะไม่สังเกตเห็น