บทที่ 77 ขนมไหว้พระจันทร์หิมะ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไร ว่านเสี่ยวเหลียนจึงได้แต่รวบรวมความกล้าพูดต่อ "ฉันบอกทุกอย่างที่รู้ไปหมดแล้ว คุณช่วยแฟนฉันหน่อยได้ไหมคะ ขอร้องละ ถ้าไม่มีเขาฉันต้องถูกทรมานจนตายแน่ๆ …"

เสิ่นหว่านมองว่านเสี่ยวเหลียนที่ทำตัวเหมือนกาฝากตรงหน้า มีชีวิตอยู่ได้เพียงเพราะพึ่งพาผู้ชาย จึงอดรู้สึกเวทนาไม่ได้

ชาติก่อนแม้เธอจะตกระกำลำบากจนแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะพึ่งพิงใคร ต่อให้ผู้หญิงพวกนั้นจะแอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าเธอแสร้งทำเป็นสูงส่งหรือโง่เง่าไม่รู้จักเอาตัวรอด เธอก็ไม่ยอมลดทอนศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อความสุขสบายจอมปลอม

เสิ่นหว่านย่อตัวลงสบตากับยัยดอกบัวขาว แววตาของอีกฝ่ายยังมีความริษยาและเคียดแค้นที่ซ่อนไว้ไม่มิด ซึ่งเสิ่นหว่านไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย "หยวนจื้อคิดจะเล่นงานฉัน แต่เธอหวังให้ฉันใจกว้างเอายาไปช่วยเขานี่นะ ประตูหนีบหัวเธอจนเพี้ยน หรือคิดว่าสมองฉันมีปัญหากันแน่"

ยัยดอกบัวขาวเถียงกลับ "ถ้าไม่ใช่เพราะตามคุณออกไป เขาจะบาดเจ็บได้ยังไง คุณต้องรับผิดชอบทั้งหมดสิ!"

เสิ่นหว่านไม่อยากเสียเวลากับคนพูดไม่รู้เรื่องอีกต่อไป "อย่าว่าแต่ฉันไม่มียาเลย ต่อให้มี ฉันก็ไม่เอาไปช่วยหมาป่าตาขาวหรอก!"

พูดจบก็หันไปมองหานลู่ "กลับบ้านกันเถอะ ปรับกระแสไฟฟ้าให้แรงสุด ใครหน้าไหนไม่กลัวตายก็ลองเข้ามาดู!"

พอกลับเข้าบ้าน เธอยังคงคอยสังเกตความเคลื่อนไหวด้านนอก หากนังดอกบัวขาวนั่นรนหาที่ตาย อีกเดี๋ยวค่อยออกไปเก็บศพให้ ทว่าว่านเสี่ยวเหลียนก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น เมื่อเห็นว่าพวกเธอไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยแม้แต่น้อย ไม่นานก็หมุนตัวเดินจากไป

เสิ่นหว่านเปิดซีรีส์แนวเทพเซียนดูสักเรื่อง แล้วเริ่มต้นใช้ชีวิตสุขสบายไร้กังวลราวกับมอดในถังข้าวสาร

กิน ดื่ม เล่น ออกกำลังกาย และสอนหนังสือลูก ไม่นานก็เวียนมาถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ช่วงเวลานี้ในชาติก่อน เธอยังคงใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนและเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ในค่ายผู้อพยพ จะมีกะจิตกะใจที่ไหนไปคิดเรื่องฉลองเทศกาล ไม่อดตายก็ถือว่าบุญโขแล้ว

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว มีโม่โม่อยู่เคียงข้าง ทั้งยังมีเสบียงกักตุนไว้อย่างอุดมสมบูรณ์ จึงพอจะมีอารมณ์มาฉลองเทศกาลได้บ้าง

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เธอก็ดึงตัวเจ้าตัวน้อยมาช่วยทำขนมไหว้พระจันทร์หิมะ

เพื่อความสะดวก เธอเลือกใช้แป้งสำเร็จรูปสำหรับทำขนมไหว้พระจันทร์หิมะที่กวาดมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต เพียงเทน้ำเดือดลงไปกวนจนเข้ากัน แล้วยกออกไปวางรับความเย็นยะเยือกด้านนอกสักหนึ่งนาทีก็พร้อมใช้

ส่วนไส้มีทั้งผลไม้สด ชีส เผือกกวน และผลไม้อบแห้งที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เสิ่นโม่โม่ช่วยไปพลางก็แอบชิมไปพลาง พอปั้นเสร็จก็นำไปกดลงแม่พิมพ์ให้เป็นรูปทรง จากนั้นนำออกไปแช่ความเย็นด้านนอกอีกหนึ่งนาทีก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

แครนเบอร์รีชีส สตรอว์เบอร์รีชีส มะม่วงชีส อะโวคาโดชีส และเผือกกวนทุเรียน สองแม่ลูกช่วยกันรังสรรค์รสชาติใหม่ๆ ออกมาได้หลายร้อยชิ้น

เธอค้นหาถุงบรรจุภัณฑ์ที่เคยเก็บมาจากโรงงานขนมปังในมิติ นำมาแพ็กทีละชิ้นแล้วเก็บเข้ามิติไว้ บนชั้นวางของยังมีขนมไหว้พระจันทร์รสชาติอื่นๆ อยู่อีกเพียบ ทั้งแบบซูโจวและแบบกวางตุ้ง เธอหยิบออกมาอย่างละนิดละหน่อย

เก็บไว้กินเองไม่กี่ชิ้น ที่เหลือก็แพ็กใส่ถุงนำไปส่งให้หานลู่กับป้าโจวที่ห้องข้างๆ โดยแขวนไว้ตรงประตูห้อง 1501 แล้วใช้วิทยุสื่อสารบอกให้พวกเธอออกมาเอา

ขนมไหว้พระจันทร์แป้งสดที่ทำเองนั้นเธอไม่กล้าให้ไป ของที่ให้นั้นเป็นของสำเร็จรูปในบรรจุภัณฑ์ที่ไม่ชวนให้สงสัย

วันนี้เธอตั้งใจจะให้ตัวเองได้พักผ่อน ลืมความตึงเครียดและวิกฤตของวันสิ้นโลกไปชั่วคราว

เสี่ยวไอ้กำลังเล่นอยู่กับโม่โม่ เธอจึงหยิบโปรเจกเตอร์ออกมาจากมิติ ฉายการ์ตูนเรื่องบันทึกการผจญภัยของเจ้าแมวอ้วนสีฟ้า ผ่านไปครู่เดียวเจ้าตัวอ้วนกลมก็ถูกดึงดูดเข้ามาดูด้วย

บนโต๊ะวางของกินเล่นสารพัดชนิด ทั้งเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง เมล็ดสน และถั่วประเภทต่างๆ ของพะโล้อย่างขาเป็ด คอเป็ด ลิ้นเป็ด ผลไม้อย่างองุ่น แตงโม น้อยหน่า รวมถึงเฟรนช์ฟรายส์ ปีกไก่ย่าง และเครื่องดื่ม

เสิ่นโม่โม่ถือแก้วสมูทตี้มะม่วงดื่มอย่างเอร็ดอร่อย แน่นอนว่าเขาไม่มีทางรู้หรอกว่านี่คือสิ่งที่เสิ่นหว่านใช้มะม่วงจากมิติกับนมผงเด็กปั่นขึ้นมาเอง หากมีวุฒิการศึกษาระดับอนุบาลสักหน่อยคงไม่โดนหลอกง่ายดายขนาดนี้

ภายในห้องนอนเล็กอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเปี่ยมสุข ทว่าภายนอกกลับเหมือนขุมนรกบนดิน

ที่ห้อง 1102 ชั้นล่าง ว่านเสี่ยวเหลียนกำลังโดนหยวนจื้อทุบตีอย่างทารุณอีกระลอก

เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงอ้อนวอนขอชีวิตดังก้องไปทั่วทั้งห้อง หญิงสาวนอนสั่นเทาอยู่บนเตียงในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย รวยรินเหมือนจะขาดใจ ดูท่าคงทนต่อไปได้อีกไม่นาน

ชายที่ยืนอยู่ข้างเตียงมีรอยยิ้มแสยะอันเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้า ตาขวาของเขากลายเป็นเบ้าตากลวงโบ๋ รอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวขับให้ทั้งร่างดูมืดมนชวนผวาขึ้นไปอีก

เขาถูกลูกเห็บกระหน่ำใส่จนสูญเสียตาขวาไปทั้งดวง บาดแผลอักเสบจนมีไข้สูงไม่ยอมลด หากไม่ใช่เพราะเขามีจิตใจเด็ดเดี่ยวป่านนี้คงสิ้นใจไปแล้ว

แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่คิดจะช่วยเขาหายา ซ้ำยังออกไปมั่วกับผู้ชายคนอื่น อุตส่าห์ทำดีด้วย เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีด้วยอาหารการกิน แต่กลับถูกหักหลังอย่างไร้ความปรานี

"พูดมา ชู้แกเป็นใคร! บอกฉันมาแล้วฉันจะไม่ฆ่าแก แกคิดว่าฉันนอนขยับตัวไม่ได้อยู่บนเตียงแล้วจะไม่รู้ว่าแกแอบคบชู้เหรอ"

ว่านเสี่ยวเหลียนได้ยินคำพูดของเขา ยิ่งหวาดกลัวจนตัวสั่นระริก "ฟะ…ฟางเหิงกับหลิวต้าเป่า พวกเขาบอกว่าพี่พิการไปแล้ว ก็เลยรังแกฉัน ฮือๆ…"

แน่นอนว่าหยวนจื้อไม่เชื่อว่าพี่น้องที่ดีจะทรยศตน ต้องเป็นผู้หญิงคนนี้โกหกแน่ เขาย่อตัวลงไปบีบคางเธอไว้พลางเอ่ยอย่างอำมหิต "จะโกหกก็หัดแต่งเรื่องให้มันเนียนหน่อย ยาลดไข้ของฉันน่ะพวกเขาเป็นคนให้มา แล้วแกล่ะ แกเอาอะไรกลับมาให้ฉันบ้าง!"

ว่านเสี่ยวเหลียนถูกบีบให้เงยหน้าขึ้นสบตาเขา สายตาปะทะเข้ากับความดุร้ายและเคียดแค้นในแววตาของหยวนจื้อ ชั่ววินาทีนี้เธอหมดสิ้นความหวังในตัวชายคนนี้โดยสิ้นเชิง

เธอแค่นหัวเราะเยาะออกมาอย่างอดไม่ได้ "นั่นมันเอาตัวฉันไปแลกมาต่างหาก! พวกมันผลัดกันย่ำยีฉัน ถึงยอมให้ยาลดไข้พี่มาเม็ดหนึ่ง ถ้าพี่ไม่เชื่อก็ฆ่าฉันให้ตายไปเลยสิ!"

เมื่อเห็นเธอทำตัวเหมือนแก้วที่แตกแล้วไม่กลัวตกแตก หยวนจื้อกลับเริ่มลังเล สุดท้ายก็ทำเพียงโยนผ้าห่มคลุมร่างเธอไว้ แล้วหมุนตัวเดินจากไป ทว่าในใจกลับเริ่มระแวงพี่น้องสองคนนั้นขึ้นมา ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ดีว่าการไปซักไซ้เอาความตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไร ตัวเขาในยามนี้ยังต้องพึ่งพาคนทั้งคู่อยู่

พอเดินออกมาถึงห้องรับแขก เห็นสองคนนั้นนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา เขาก็ไม่ได้แสดงพิรุธใดๆ เพื่อลดการเผาผลาญพลังงาน ทุกคนจึงพยายามขยับตัวให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้านอนได้ก็ไม่มีวันยอมยืนเด็ดขาด

ของที่ตุนไว้ในบ้านร่อยหรอจนเกลี้ยง สองคนนี้เคยชินกับการรออ้าปากกิน ต่อให้อดอยากแค่ไหนก็ยังขี้เกียจเกินกว่าจะออกไปหาลู่ทาง สุดท้ายก็ยังต้องให้เขาผู้เป็นลูกพี่ออกหน้าพาทำอยู่ดี

ทั้งสามคนสุมหัวปรึกษากัน แล้วเป้าหมายก็ตกไปอยู่ที่ชั้น 15 สองสาวห้องนั้นวิ่งออกไปข้างนอกอยู่บ่อยๆ ในห้องต้องมีเสบียงเหลือเฟือแน่นอน

ส่วนปืนในมือพวกหล่อน คงมีกระสุนเหลืออยู่ไม่เท่าไหร่หรอก ถือโอกาสนี้หยั่งเชิงดูเสียหน่อยก็ดี หยวนจื้อไม่ใช่คนใจกว้างมีเมตตาอะไรขนาดนั้น ในเมื่อสองคนนี้ได้แอ้มผู้หญิงของเขาไปแล้ว ก็ให้พวกมันออกไปเป็นทัพหน้าเสี่ยงตายแทนซะ!

เสิ่นหว่านไม่รู้เลยว่าพวกมันกำลังวางแผนอะไรกันอยู่ ต่อให้รู้ เธอก็คงพูดแค่ว่า "น้ำมาเอาดินกั้น ทหารมาเอาแม่ทัพรับมือ" มีอะไรต้องกลัวกัน!

เสิ่นหว่านไม่ใช่คนกลัวปัญหามาแต่ไหนแต่ไร ใครกล้ามาก่อกวนถึงหน้าประตูบ้าน เธอก็ไม่มีความจำเป็นต้องออมมือให้

คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างเสิ่นหว่านกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ กินขนมจิบน้ำพลางดูหนัง แถมยังคอยฟัดเจ้าก้อนกลมเป็นระยะ แก้มนุ่มนิ่มที่ได้บีบเล่นให้ความรู้สึกดีจนแทบละลาย

ส่วนการประท้วงเงียบๆ ของเสิ่นโม่โม่น่ะเหรอ ย่อมถูกมองข้ามไปอย่างสิ้นเชิง แม่คนไหนไม่ชอบฟัดลูกก็ไม่ใช่แม่ที่แท้จริงแล้ว…

หลังจากกินขนมจุบจิบมาทั้งวัน มื้อเย็นของสองแม่ลูกจึงเป็นก๋วยเตี๋ยวน้ำร้อนๆ คนละชาม ซดน้ำซุปอุ่นท้อง สบายเนื้อสบายตัวไปหมด

ยามค่ำคืนมาเยือน เธอแง้มผ้าม่านมองออกไป ท้องฟ้าด้านนอกมืดมิดสนิท เทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้คงไม่มีโอกาสได้ชมจันทร์แล้วจริงๆ

แต่ชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ยังมีอะไรให้ต้องตัดพ้ออีกเล่า? พวกผู้มีอิทธิพลในค่ายผู้อพยพยังไม่มีชีวิตสุขสบายเท่าเธอเลยมั้ง! พอคิดได้แบบนี้ การจะได้ดูพระจันทร์หรือไม่ก็ดูไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว