บทที่ 78 การข่มขู่บีบบังคับ

คืนเดือนมืดลมแรง เหมาะแก่การฆ่าคนชิงทรัพย์เป็นที่สุด!

เงาร่างหลายสายย่องขึ้นมายังชั้น 15 อย่างลับๆ ล่อๆ ทว่ากลับถูกประตูเหล็กดัดตรงทางขึ้นบันไดปล่อยกระแสไฟฟ้าช็อตจนตัวกระตุกเกร็ง ส่งเสียงร้องอุทานออกมาอย่างสะกดกลั้น

แม้คนพวกนั้นจะระมัดระวังตัวกันมากแล้ว แต่เสิ่นหว่านที่มีประสาทสัมผัสเฉียบไวยังคงจับสังเกตได้ เวลานี้เธอยังไม่หลับ กำลังนอนซุกตัวใต้ผ้าห่มอ่านนิยายอยู่

เธอตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวตรงประตู เมื่อแน่ใจว่าไม่ใช่สองคนข้างห้อง จึงค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงและสวมเสื้อผ้าอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เสิ่นโม่โม่ตื่น

ไม่ลืมที่จะเปิดวิทยุสื่อสารกระซิบเรียกหานลู่ ชั่วครู่เดียวก็มีเสียงตอบกลับมา เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายก็ยังไม่นอนเช่นกัน

ทั้งสองเริ่มสวมอุปกรณ์ป้องกันเต็มพิกัด เตรียมพร้อมอาวุธ เตรียมนัดกันออกไปจับหนู

พวกที่อยู่หน้าประตูคงคิดไม่ถึงว่าเข้าสู่ยุควันสิ้นโลกหนาวสุดขั้วขนาดนี้แล้วจะยังมีคนไม่หลับไม่นอนกลางดึก ไม่อย่างนั้นคงเลือกมาตอนใกล้รุ่งไปแล้ว

เสิ่นหว่านค่อยๆ แง้มประตูทั้งสองบานออกอย่างแผ่วเบา หานลู่ห้องข้างๆ ก็ก้าวออกมาแล้วเช่นกัน

ในค่ำคืนอันเงียบสงัด เสียงความเคลื่อนไหวหน้าประตูยิ่งดังชัดเจนขึ้น

“หลิวต้าเป่า แกไหวไหมเนี่ย! ถอยไป กูทำเอง!” ฟางเหิงกระชากเพื่อนร่วมก๊วนที่มัวแต่อืดอาดยืดยาดออกไป แล้วใช้ท่อนไม้เริ่มกระหน่ำทำลายตาข่ายไฟฟ้าบนประตูเหล็กดัด

เพียงแค่มีประตูกั้น เสิ่นหว่านกับหานลู่สบตากัน เธอหยิบรีโมตควบคุมตาข่ายไฟฟ้าออกมาแล้วปรับกระแสไฟขึ้นสู่ระดับสูงสุดทันที

หน้าประตูพลันมีเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น หลังเกิดความโกลาหลชุลมุนวุ่นวาย ในที่สุดฟางเหิงก็ทนไม่ไหว ตาเหลือกค้างแล้วสลบเหมือดไป

ท่อนไม้ในมือไหม้เกรียมเป็นถ่านไปนานแล้ว มันร่วงลงสู่พื้นแตกหักเป็นหลายท่อน

รอจนข้างนอกสงบลง เสิ่นหว่านถึงค่อยแง้มประตูกันไฟออกดูสถานการณ์

คนอื่นๆ ตรงบันไดต่างตกใจขวัญหนีดีฝ่อพากันโกยแน่บไปนานแล้ว เหลือเพียงฟางเหิงที่นอนสลบไสลหมดสติอยู่บนพื้น

ด้วยความกังวลว่าข้างนอกอาจมีคนดักซุ่มอยู่ ทั้งสองจึงไม่ได้ก้าวออกไปสำรวจ เมื่อปิดประตูกันไฟลงกลอนเรียบร้อยก็แยกย้ายกลับเข้าห้องไปนอนต่อ

ส่วนไอ้คนที่นอนอยู่บนพื้น ก็คงต้องดูชะตากรรมเอาเองว่าจะรอดพ้นคืนนี้ไปได้หรือไม่!

เช้าวันถัดมา นอกหน้าต่างยังมีหิมะโปรยปรายอย่างหนัก ส่วนภายในห้องกลับอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ สองแม่ลูกนั่งล้อมวงกินบะหมี่ซาฉาซีฟู้ดกันอยู่บนเตียงเตาอุ่นๆ

ขณะที่เสิ่นหว่านกำลังง่วนอยู่กับการจัดการกุ้งตัวใหญ่ตัวสุดท้าย เสียงของหานลู่ก็ดังมาจากวิทยุสื่อสาร “เสิ่นหว่าน ตรงบันไดบ้านเรามีคนมารวมตัวกันเพียบเลย ท่าทางเอาเรื่องมาก ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่!”

เธอดื่มน้ำซุปบะหมี่คำสุดท้ายจนหมดพลางตอบกลับไปว่า “ฉันกำลังจะออกไปแล้ว เธออย่าเพิ่งเปิดประตูนะ เตรียมอาวุธให้พร้อม!”

เธอรีบสวมเสื้อผ้า สวมอุปกรณ์ป้องกันตัวอย่างรวดเร็ว และเรียกเสี่ยวไอ้ออกมาช่วยดูแลลูก จากนั้นก็ถือหน้าไม้กับกระบี่สั้นเดินออกจากห้องไป

แน่นอนว่าไม่ลืมพกปืนพกที่บรรจุกระสุนเต็มแม็กกาซีนใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตทหารตัวใหญ่ เพื่อจะได้ตอบสนองได้อย่างรวดเร็วหากเกิดเหตุไม่คาดคิด

เมื่อไปสมทบกับหานลู่และป้าโจวที่หน้าประตู พอเปิดประตูกันไฟออก ก็เห็นกลุ่มคนยืนอยู่หน้าประตู ท่าทางแบบนี้คงจะออกมากันทั้งตึกแล้วกระมัง!

หัวโจกก็คือพวกหยวนจื้อจากห้อง 1102 กับหัวหน้าตึกจางผิงเฮ่า ส่วนลูกบ้านคนอื่นๆ ที่เหลือต่างยืนมุงดูด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาหวาดกลัวความเหี้ยมโหดเด็ดขาดของห้อง 1502 อยู่แล้ว แต่จางผิงเฮ่ากับหยวนจื้อรับปากว่า แค่พวกเขามาช่วยเพิ่มจำนวนคนเพื่อกดดัน ก็จะได้ส่วนแบ่งเสบียงด้วย

เรื่องดีๆ แบบนี้ ย่อมไม่มีใครปฏิเสธ ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทีของชั้น 15 ที่ทำตัวตัดขาดจากโลกภายนอก ก็ทำให้ทุกคนทั้งอิจฉาทั้งริษยามานานแล้ว แทบอยากจะพุ่งเข้าไปแย่งชิงเสบียงทั้งหมดเดี๋ยวนี้เลย…

ความตื่นเต้นและความโลภในแววตาของคนพวกนั้น เสิ่นหว่านมองเห็นทะลุปรุโปร่ง คนกลุ่มนี้ช่างเจ็บไม่จำจริงๆ

แต่ถ้าการสั่งสอนสักรอบจะทำให้พวกเขาสงบลงได้สักสองสามวัน เธอก็ไม่ขัดข้อง แค่อาจจะยุ่งยากไปสักหน่อย

เมื่อเห็นคนเดินออกมา จางผิงเฮ่าก็ถูกคนข้างหลังผลักดันให้ออกมายืนข้างหน้า เสิ่นหว่านมองเขาด้วยท่าทีสบายๆ ไม่เอ่ยปากอะไรแม้แต่คำเดียว

จางผิงเฮ่าที่โดนบีบอยู่ตรงกลาง ทนรับแรงกดดันไม่ไหวจึงเอ่ยปากว่า “คุณเสิ่น วันนี้ผมแค่มาทำหน้าที่เป็นพยาน หยวนจื้อบอกว่าพวกคุณฆ่าพี่น้องของเขา เลยอยากจะมาขอคำอธิบายครับ!”

พูดจบก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างขลาดๆ ทำให้พวกหยวนจื้อจำต้องเผชิญหน้ากับเสิ่นหว่านและหานลู่โดยตรง

ตั้งแต่ตอนเปิดประตู หน้าไม้ในมือของหานลู่ก็ขึ้นสายเล็งเป้าไว้เรียบร้อยแล้ว

หยวนจื้อส่งสายตาเคียดแค้นไปทางจางผิงเฮ่าที่หลบอยู่ข้างหลัง ใบหน้าที่เสียโฉมปรากฏรอยยิ้มเสแสร้งปนดุร้าย “พี่น้องกูตายอยู่หน้าประตูพวกมึง ควรจะมีคำอธิบายให้กูหน่อยไหม?”

พูดจบก็ผลักผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตั้งตัวจึงถูกผลักล้มลงไปนั่งกับพื้น พลันเงยหน้าขึ้นมาก็ปะทะเข้ากับศพของฟางเหิงพอดี ด้วยความตกใจจนหน้าถอดสีจึงถอยกรูดไปข้างหลังไม่หยุด

คิดจะกลับไปยืนข้างหยวนจื้อ แต่กลับโดนเขาถลึงตาใส่จนชะงักอยู่กับที่ เมื่อนึกถึงแผนการที่ตกลงกันไว้ จึงทำได้เพียงคุกเข่าลงข้างศพอย่างไม่เต็มใจ แล้วแสร้งร้องไห้คร่ำครวญเหมือนคนไว้ทุกข์

“แฟนฉันแค่มาเคาะประตู ก็ถูกฆ่าตายแล้ว ใครจะไปรู้ว่าครั้งต่อไปพวกแกจะลงมือฆ่าเพื่อนบ้านคนอื่นอีกหรือเปล่า! พวกฆาตกรอย่างพวกแกไม่คู่ควรจะอยู่ที่ตึกนี้ ไสหัวออกไป!”

เสิ่นหว่านมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูคุ้นตา นึกขึ้นได้ว่าเหมือนเคยเจอกันที่ดาดฟ้ามาก่อน แถมยังมีปากเสียงกันด้วย ดูเหมือนจะชื่อหลินเชี่ยนเชี่ยน

ตอนนั้นตอนหาหิมะก็จ้องจะแย่งพื้นที่ของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะแฟนของหล่อนกับจางผิงเฮ่าคอยห้ามไว้ ป่านนี้คงกลายเป็นศพไปนานแล้ว

เสิ่นหว่านเอ่ยเสียงเย็น “แฟนเธอมางัดประตูแล้วโดนไฟช็อต รับผลกรรมเอาเองเถอะ อีกอย่างเขาไม่ได้ตายเพราะไฟช็อต แต่หนาวตายต่างหาก เธอลองไปถามพี่น้องแสนดีของเขาดูสิว่า เมื่อวานทำไมถึงไม่พากลับบ้านล่ะ?!”

แววตาของหยวนจื้อไม่ได้มีแววประหลาดใจแม้แต่น้อย เมื่อคืนเขารู้ดีว่าฟางเหิงไม่ได้ตายทันที แต่การได้โอกาสกำจัดเสี้ยนหนามไปหนึ่งคน แถมยังได้เอาเรื่องนี้มาแบล็กเมล์ชั้น 15 ย่อมคุ้มค่าที่จะทำไม่ใช่หรือ!

เขาแค่คิดไม่ถึงว่าเสิ่นหว่านจะมองออกเท่านั้นเอง

แต่พอลองคิดดูอีกที มองออกแล้วจะทำไม คนก็ตายไปแล้ว ใครจะมาเอาเรื่องเขากัน

หลินเชี่ยนเชี่ยนที่เป็นแฟนมัน เมื่อวานก็โดนเขานอนด้วยไปแล้ว ใครจะไปสนสาเหตุการตายที่แท้จริงของมันกันเล่า

หยวนจื้อตีหน้าเคร่งขรึมไม่ยอมพูดจา ทว่าคาดไม่ถึงว่าหลินเชี่ยนเชี่ยนที่อยู่ใกล้เสิ่นหว่านที่สุด จะชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง!

เสิ่นหว่านระวังตัวอยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้จะลงมือ เธอจึงยกเท้าถีบอีกฝ่ายจนกระเด็นออกไป จังหวะเดียวกัน ลูกศรหน้าไม้ของหานลู่ก็พุ่งเข้าใส่หล่อน ปักเข้ากลางหัวใจพอดิบพอดี

พวกหยวนจื้อกำลังเตรียมอาศัยจังหวะชุลมุนรุมเข้ามา ทว่าเสิ่นหว่านกลับชักปืนพกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เสียง “ปัง!” ดังสนั่น โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดลงทันตา

หยวนจื้อระแวงปืนพกของเสิ่นหว่านอยู่ก่อนแล้ว ปฏิกิริยาของเขาจึงว่องไวเป็นพิเศษ รีบยื่นมือไปกระชากหลิวต้าเป่าที่ยืนอยู่ข้างๆ มาบังกระสุนที่พุ่งตรงเข้ามาทันที

หลิวต้าเป่าไม่ทันได้ตั้งตัวก็ล้มฟุบลงไป เลือดสดๆ ไหลนองเปรอะเปื้อนพื้นอย่างรวดเร็ว

ในกลุ่มคนมีพวกที่ขวัญอ่อน เริ่มทนไม่ไหวอยากจะถอยหนีออกไปแล้ว ของบนชั้น 15 ไม่ใช่สิ่งที่จะแย่งชิงมาได้ง่ายๆ เลย

เสิ่นหว่านมองสีหน้าเหี้ยมเกรียมอำมหิตของหยวนจื้อแล้วแค่นหัวเราะ “ไม่ถึงวัน เพื่อนของแกต้องตายเพราะแกไปถึงสามคน! หยวนจื้อ ฉันรู้ว่าแกอยากหยั่งเชิงดูว่าฉันเหลือกระสุนอยู่อีกกี่นัด ถึงได้ยุยงให้คนพวกนี้มาเป็นเบี้ยให้แก”

สีหน้าของหยวนจื้อเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกตกใจ เขาคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะมองทะลุความคิดตื้นๆ ของเขาได้ เมื่อเห็นสายตาเคลือบแคลงสงสัยของทุกคน เขาก็รีบพูดเกลี้ยกล่อมทันที “อย่าไปฟังมันพูดจาไร้สาระ! มันกำลังยุแยงให้พวกเราแตกแยกกัน!”

จากนั้นก็ชี้หน้าเสิ่นหว่าน “นังเสิ่น พวกมึงกินดีอยู่ดีอยู่ในบ้าน แต่กลับใจคอโหดเหี้ยมทนดูเพื่อนบ้านในตึกต้องอดอยากหนาวตายได้! ถ้ามึงแน่จริงก็ยิงพวกกูให้ตายให้หมดเลยสิวะ!”