บทที่ 79 อยากได้กระสุนไหม

เสิ่นหว่านเห็นว่าเขายังไม่ยอมถอดใจ จึงล้วงกล่องกระสุนสองกล่องออกมาจากกระเป๋าเสื้อทันที "สี่สิบนัด รวมกับที่เหลืออยู่ในปืน ก็พอแจกให้พวกคุณคนละนัดได้สบายๆ เลยล่ะ!"

คนที่เพิ่งจะสงบลงเมื่อครู่พลันถอยกรูดไปด้านหลังราวกับคลื่นซัด ส่งผลให้หยวนจื้อที่ตั้งตัวไม่ทันยืนเด่นอยู่กลางวงทันที

นี่คือจังหวะที่เสิ่นหว่านรอคอยอยู่แล้ว เธอเล็งปืนอย่างรวดเร็วแล้วลั่นไก กระสุนพุ่งเจาะเข้าเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ

คนพรรค์นี้เอาเพื่อนมาเป็นตัวตายตัวแทนได้อย่างหน้าตาเฉย จิตใจคดเคี้ยวอำมหิต ย่อมไม่อาจปล่อยให้มีชีวิตรอดไปคอยสร้างความรำคาญใจให้เธอได้อีก

หยวนจื้อยกมือกุมบาดแผลตรงเส้นเลือดใหญ่ที่คอ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งเลือดที่ทะลักออกมาไม่ขาดสายได้ เขาทำได้เพียงส่งเสียง "ฮ่อก… ฮ่อก…" ในลำคอ ไม่นานสติก็ดับวูบและสิ้นใจไปเพราะเสียเลือดมาก

เสิ่นหว่านเหลือบมองกลุ่มคนที่กำลังตัวสั่นงันงก ก่อนจะยกปืนในมือขึ้นแกว่งเบาๆ น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ "ยังมีใครอยากได้กระสุนอีกไหมคะ"

จางผิงเฮ่าและคนอื่นๆ ต่างรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นปีศาจชัดๆ พวกเขาคงสติฟั่นเฟือนไปแล้วถึงได้กล้ามาหาเรื่องเธอ ต่อไปนี้คงไม่มีใครกล้าเหยียบขึ้นมาที่ชั้น 15 อีกเด็ดขาด!

ทุกคนต่างพากันแตกฮือวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง เสิ่นหว่านเองก็ไม่อยากเปลืองกระสุน แต่แน่นอนว่าหากมีใครรนหาที่ตาย เธอก็ไม่รังเกียจที่จะสงเคราะห์ส่งไปลงนรกให้พ้นๆ ทาง

หลังจากคนพวกนั้นจากไปหมดแล้ว ทางเดินบันไดที่ว่างเปล่าก็เหลือเพียงพวกเธอสามคนกับร่างไร้วิญญาณอีกสี่ร่างบนพื้น

เสิ่นหว่านอดคิดในใจไม่ได้ว่าตัวเองพลาดไป ลืมบอกให้พวกนั้นลากศพกลับไปด้วย ตอนนี้เลยต้องมาลงมือจัดการเอง

คนทั้งสี่บนพื้นตายสนิทแล้ว นอกจากศพของหยวนจื้อที่ยังหลงเหลือไออุ่นอยู่บ้าง อีกสามร่างที่เหลือก็เย็นชืดจนแข็งทื่อไปหมด

แถมยังมีคราบเลือดแห้งกรังเป็นหย่อมๆ บนพื้นและผนังอีก งานเก็บกวาดเยอะจนเสิ่นหว่านเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ทั้งสามคนช่วยกันโยนศพทิ้งลงไปจากชั้น 15 จากนั้นก็นำพลั่วกับไม้ถูพื้นออกมาจัดการกับก้อนเลือดบนพื้น ส่วนที่เปรอะอยู่บนผนังก็ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นไปก่อน เอาไว้เตือนใจพวกที่คิดจะมารนหาที่ตายในวันหน้า!

ง่วนอยู่สิบกว่านาทีกว่าจะทำความสะอาดพื้นจนเกลี้ยง อย่างน้อยๆ ก็เดินเข้าออกได้โดยไม่สะดุดตาหรือเลอะเทอะ

"วันนี้จัดการพวกตัวตั้งตัวตีไปแล้ว ในตึกคงสงบขึ้นเยอะเลย" หานลู่เอ่ยพลางปิดประตูกันขโมยให้เรียบร้อย

เสิ่นหว่านเปลี่ยนกล่องกักเก็บพลังงานอันใหม่ให้ตาข่ายไฟฟ้า นำไปวางไว้หลังประตูกันไฟ แล้วต่อสายไฟเชื่อมเข้ากับประตูกันขโมย เพียงเท่านี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครแอบมาขโมยไปแล้ว

หลังจากคล้องโซ่ล็อกกันขโมยเรียบร้อย เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า "ตราบใดที่สิ่งล่อใจมีมากพอ คนที่หิวโซจนถึงขีดสุดมีหรือจะสนใจชีวิตตัวเอง เรื่องแบบนี้ในอนาคตมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คอยระวังป้องกันไว้ดีกว่าค่ะ"

หานลู่พยักหน้าเห็นด้วย "พรุ่งนี้ฉันกะว่าจะออกไปข้างนอกสักรอบเพื่อหาเชื้อเพลิง ทางบ้านคงต้องฝากเธอแล้วนะ"

"ได้สิคะ ต่อไปพวกเราก็ผลัดกันออกไป ที่บ้านจะได้มีคนเฝ้าตลอด ถ้าเธอเจอเครื่องประดับหยกก็เก็บกลับมาได้นะ ฉันจะเอาเสบียงแลกกับเธอเอง"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้าน นำมีดหั่นแตงโมยาวหนึ่งฟุตกับหมวกนิรภัยออกมาจากมิติ แล้วเดินออกไปยัดใส่อ้อมแขนของหานลู่ ส่วนอุปกรณ์เล่นสกีนั้นเธอเคยให้ไปแล้วชุดหนึ่งเมื่อคราวก่อน

หานลู่ปฏิเสธไม่ได้ ได้แต่บอกว่าจะหาเสบียงมาชดใช้คืนให้ตอนกลับมา

เสิ่นหว่านไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพียงกำชับให้อีกฝ่ายพยายามรอจนฟ้ามืดแล้วค่อยกลับมา และระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยให้ดี

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน เสี่ยวไอ้กำลังพาโม่โม่เรียนเสริมทักษะปฐมวัยอยู่ เธอจึงแวบเข้ามิติไปอาบน้ำก่อน เมื่อกี้เพิ่งจัดการกับที่เกิดเหตุมา บนตัวย่อมมีกลิ่นคาวเลือดติดมาไม่มากก็น้อย ขนาดตัวเธอเองยังทนแทบไม่ไหว

ตอนอาบน้ำก็ถือโอกาสสระผมไปด้วย เพื่อความสะดวกในการดูแล เส้นผมที่ยาวสลวยถึงเอวจึงถูกเธอตัดสั้นลงไปมาก เหลือไว้แค่มัดหางม้าสั้นๆ ได้เท่านั้น

ความจริงเธออยากตัดผมสั้นเสมอหูไปเลยมากกว่า แต่น่าเสียดายที่ผมหนาเกินไปจนชี้ฟูได้ง่าย อีกทั้งรูปหน้าของเธอก็ไม่เหมาะกับผมสั้น พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีมิติอยู่ในมือก็ไม่ได้รู้สึกลำบากอะไร จึงล้มเลิกความคิดนั้นไป

เธอนั่งเป่าผมที่แห้งหมาดๆ อยู่บนเก้าอี้ตรงระเบียงชั้นสอง หางตาก็เหลือบไปเห็นกล่องโฟมสองสามกล่องที่วางอยู่ตรงมุมลานบ้าน พืชพันธุ์ในนั้นเติบโตเขียวชอุ่ม มันคือพืชทนหนาวที่เธอปลูกเอาไว้ก่อนหน้านี้

เสิ่นหว่านกำหนดจิตเพียงวูบเดียว ร่างก็พริบตามาปรากฏอยู่ที่ลานบ้าน

กล่องหนึ่งคือมันฝรั่ง และอีกกล่องคือมันเทศ เถาของมันเทศเลื้อยล้ำขอบกล่องออกไปจนถึงผืนดินสีดำด้านนอกแล้ว

เสิ่นหว่านเกลี่ยดินที่พูนขึ้นมาเป็นเนินออก เผยให้เห็นมันเทศขนาดเท่ากำปั้นอยู่พวงหนึ่ง และยังขุดมันฝรั่งขึ้นมาจากในกล่องอีกสองหัว ก่อนจะพาทั้งหมดออกจากมิติมา

ผมแห้งสนิทแล้ว เธอจึงสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ตั้งใจจะออกไปดูพืชผักที่ปลูกไว้ข้างนอกบ้าง

สองกระถางในมิตินั้นได้รับสภาพแวดล้อมที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ ปกติเธอแทบไม่ต้องไปดูแลอะไร ส่วนกล่องโฟมสองสามกล่องที่อยู่ข้างนอกนั้น นานๆ ทีเธอถึงจะเติมสารละลายธาตุอาหารลงไปสักนิด

ห้องนั่งเล่นไม่ได้ปลูกแค่มันฝรั่งกับมันเทศ แต่ยังมีผักใบเขียวและหัวไชเท้าที่จวงเยี่ยนนำมาให้อีกด้วย เวลาผ่านไปราวครึ่งเดือน ต้นกล้าดูสดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นมาก เพียงแต่ผักใบเขียวสายพันธุ์ใหม่นี้ดูไม่ค่อยอวบน้ำ ออกจะแห้งแล้งไปสักหน่อย

พืชในห้องนอนเล็กเติบโตได้ไม่ดีเท่าในห้องนั่งเล่น เธอเดาว่าคงเกี่ยวข้องกับระบบทำความร้อนใต้พื้นในห้องนั่งเล่น แม้ว่าจะเป็นพืชทนหนาวที่เพิ่งได้รับการพัฒนาขึ้นมาใหม่ แต่สภาพแวดล้อมที่อบอุ่นย่อมเอื้อต่อการเจริญเติบโตของพืชมากกว่าอยู่ดี

มันฝรั่งกับมันเทศก็เริ่มนูนขึ้นมาเป็นเนินดินเล็กๆ แล้ว กะดูแล้วอีกราวครึ่งเดือนก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้

ตอนที่เริ่มปลูก คู่มือระบุไว้ว่า พืชทนหนาวสายพันธุ์ใหม่นี้มีวงจรการเติบโตสั้นมาก ใช้เวลาเพียงเดือนกว่าๆ เท่านั้น ทว่าสิ่งที่ต้องแลกมาก็คือคุณค่าทางโภชนาการจะไม่ค่อยสูงนัก

พอกลับเข้ามาในห้องนอน เธอก็ถอดเสื้อโค้ตตัวหนาออก แล้วนั่งผิงไฟข้างเตาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย มันเทศกับมันฝรั่งที่นำออกมาเมื่อครู่ถูกโยนเข้าไปย่างไว้ในเตา ตั้งใจว่าจะลองชิมดูตอนมื้อเที่ยง

ช่วงเวลาที่รอก็ไม่ได้ปล่อยให้ผ่านไปเฉยๆ เธอหยิบหนังสือการฝังเข็มแพทย์แผนจีนออกมานั่งอ่านต่อ

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง กลิ่นหอมจางๆ ก็ค่อยๆ อบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหวานหอมของมันเทศผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของมันฝรั่ง ทำเอาเสิ่นโม่โม่ต้องเดินดมกลิ่นตามมาเลยทีเดียว

เสิ่นหว่านเขี่ยเอามันฝรั่งสองหัวที่ขนาดเล็กกว่าออกมาจากเตา ส่วนมันเทศหัวค่อนข้างใหญ่ต้องย่างต่ออีกสักพัก

เธอค่อยๆ ลอกเปลือกสีดำเกรียมออก ใช้ช้อนตักขึ้นมาชิมคำหนึ่ง เนื้อสัมผัสร่วนเหนียวนุ่มและมีเสี้ยนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้อร่อยเท่ามันฝรั่งที่เคยซื้อกินก่อนหน้านี้

นี่ขนาดได้รับการบำรุงจากสภาพแวดล้อมในมิติแล้ว รสชาติยังได้แค่นี้ ถ้าเป็นที่ปลูกไว้ข้างนอก รสชาติต้องแย่กว่านี้แน่นอน

เสิ่นโม่โม่เห็นหม่าม้ากินอย่างเอร็ดอร่อยก็ร้อนใจขึ้นมาทันที "มะม้า อาย่อย โม่โม่หม่ำ"

เสิ่นหว่านถูกลูกดึงแขนเร่งเร้า จึงบิชิ้นเล็กๆ ป้อนเข้าปากเขา เจ้าตัวอ้วนกลมขมวดคิ้วมุ่นทันที แต่ก็ไม่ยอมคายออกมา เพราะหม่าม้าเคยสอนไว้ว่าห้ามทิ้งขว้างอาหาร

จากนั้นเขาก็กินเข้าไปอีกคำ คิ้วก็ยังคงขมวดแน่น เสิ่นหว่านเห็นเขากล้ำกลืนขนาดนั้น จึงปอกเปลือกมันฝรั่งใส่ลงในชาม ใส่ชีสลงไปก้อนหนึ่งแล้วเทนมลงไปนิดหน่อย ก่อนจะบดให้เข้ากัน

มันฝรั่งบดร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมของนมตลบอบอวล เจ้าตัวอ้วนกลมชิมไปคำหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ส่วนมันฝรั่งอีกหัวหนึ่งเธอผ่าครึ่ง โรยพริกป่นกับเกลือพริกไทยลงไป รสชาติเผ็ดซี้ดสะใจกำลังดี

เพิ่งจะกินฝั่งนี้หมด มันเทศย่างก็สุกได้ที่พอดี หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กช่วยกันชิมคนละคำ สีเหลืองทองอร่ามและความหวานนั้นได้ที่แล้ว แต่เนื้อสัมผัสยังไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไร ยังมีเสี้ยนกากใยอยู่มากทีเดียว

เธอจึงไปค้นหาชีสขูดเส้นในมิติมาหนึ่งซอง แล้วทำเป็นมันเทศอบชีส จากนั้นก็ชงชานมสดมัคคิอาโตให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ส่วนเสิ่นโม่โม่ย่อมได้ดื่มแต่นมสดตามเคย

ช่วงบ่ายถือว่าค่อนข้างผ่อนคลาย เธอใช้สมาธิควบคุมการเผาถ่านในมิติ ระหว่างรอก็นั่งอ่านนิยายดูซีรีส์ไปเรื่อยๆ พลางกินขนมกินเล่นไปด้วย

ซีรีส์ย้อนยุคเรื่องนี้เธอดูวันละสามสี่ตอน จนตอนนี้ใกล้จะดูจบแล้ว พอลองคำนวณดู จวงเยี่ยนก็จากไปได้หลายวันแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกลับมาเมื่อไร

เธอไม่ได้คิดถึงเขาเลยจริงๆ นะ ก็แค่อัฐิของทหารในมิติต้องส่งมอบคืนให้เขานี่นา!

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก