บทที่ 80 เพื่อนบ้านคนใหม่

ก๊อก… ก๊อกๆ…

เสียงเคาะเบามาก หากประสาทสัมผัสของเสิ่นหว่านไม่เฉียบไวพอก็คงไม่ได้ยิน

คนคนนี้พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บเลยแฮะ

เสิ่นหว่านเดินออกจากห้องนอนไปเปิดประตู พอเปิดประตูห้องออกถึงได้รู้ว่าทำไมเสียงเคาะถึงเบานัก เขาถูกประตูกันขโมยขวางเอาไว้ข้างนอกนั่นเอง

เมื่อเลื่อนเปิดประตูกันไฟออก ก็เห็นชายหนุ่มยืนรออยู่ เขาผอมลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด แต่เนื้อตัวยังดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อยดี

เธอปิดสวิตช์ตาข่ายไฟฟ้า แล้วเปิดประตูกันขโมยให้เขาเข้ามาข้างใน

การเจอกันสองสามครั้งก่อนหน้านี้ เธอระแวงทุกคนจนไม่เคยเอ่ยปากชวนเขาเข้ามานั่งในบ้านเลย ซึ่งถือว่าเสียมารยาทไปสักหน่อยจริงๆ

เสิ่นหว่านพาเขาไปนั่งพักที่ห้องนั่งเล่น ส่วนตัวเธอเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อรินชาร้อนมาส่งให้เขาแก้วหนึ่ง และยกเตาไฟออกมาช่วยคลายหนาว จากนั้นจึงนั่งลงบนโซฟาอีกฝั่ง

ตั้งแต่เธอกับเสิ่นโม่โม่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็ไม่เคยมีใครได้ย่างกรายเข้ามาเลย จวงเยี่ยนน่าจะเป็นแขกคนแรก

ของที่วางอยู่ในห้องนั่งเล่นมีไม่มากนัก มีเพียงชุดโซฟาพร้อมโต๊ะชา และมุมสนามเด็กเล่นเล็กๆ ตรงระเบียงมีแผงโซลาร์เซลล์ที่กำลังชาร์จไฟอยู่กับกล่องโฟมสำหรับปลูกผักอีกสองสามกล่อง

เมื่อเห็นสายตาของจวงเยี่ยนมองไปที่มุมเด็กเล่น เธอจึงเอ่ยปาก “นั่นของเล่นลูกชายฉันเองค่ะ บางทีเขาก็ออกมาเล่นข้างนอก ตอนนี้นอนหลับอยู่ในห้องนอนน่ะค่ะ”

จวงเยี่ยนไม่ได้ดูแปลกใจ ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธอมีลูกชาย “ตอนนี้เขาอายุสองขวบใช่ไหมครับ”

คราวนี้กลับเป็นฝ่ายเสิ่นหว่านที่ต้องประหลาดใจ เขารู้เรื่องนี้ได้ยังไง หรือว่าก่อนหน้านี้เธอเดาผิดไป ชายคนนี้ก็เกิดใหม่มาเหมือนกันงั้นเหรอ?!

จวงเยี่ยนเห็นสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยระคนระแวง จึงไม่แกล้งเธออีกแล้วพูดตรงๆ “ครั้งก่อนที่เจอกันผมก็อยากจะถามคุณแล้ว เพียงแต่คุณใจลอยอยู่ตลอด เลยไม่ได้ยินคำถามของผม”

เวลานี้เสิ่นหว่านพูดไม่ออกไปเลยจริงๆ นี่เธอพลาดอะไรไปกันแน่ ไม่ได้ยินแล้วนายถามซ้ำอีกรอบไม่ได้รึไงเล่า!

จวงเยี่ยนพูดต่อ “คุณเคยไปทะเลสาบหนานหยางไหมครับ”

พอได้ยินคำถามนี้ เสิ่นหว่านก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ทว่าริมฝีปากกลับเอ่ยออกไปเรียบๆ แค่คำเดียว “ไม่เคยค่ะ”

เธอไม่เคยไปจริงๆ อย่างน้อยในชาตินี้ก็ไม่เคย แต่ชาติก่อนทั้งสองคนเจอกันแถวทะเลสาบหนานหยาง แถมยังเดินเลียบทะเลสาบด้วยกันอยู่ตั้งหลายวัน

จวงเยี่ยนเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้พูดความจริง แต่ก็ไม่เซ้าซี้ “ผมฝันเรื่องเดิมซ้ำๆ มาตลอด ในฝันมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ริมทะเลสาบใต้แสงอาทิตย์อัสดง เธอเล่าเรื่องราวอันน่าเวทนาหลังจากเกิดภัยพิบัติให้ผมฟัง แต่ผมกลับมองเห็นแค่แผ่นหลังของเธอ”

เขาจิบน้ำชาในถ้วยที่เย็นชืดไปแล้วหนึ่งอึก ก่อนจะเล่าต่อ “จนกระทั่งวันที่มีการยิงปะทะกัน วินาทีที่คุณหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน แผ่นหลังของคุณกลับซ้อนทับกับเงาร่างในฝันของผมอย่างน่าประหลาด แม้ว่าเธอคนนั้นจะดูผอมโซกว่านี้มาก แต่สัญชาตญาณบอกผมว่าคุณคือเธอ!”

“หลังจากนั้น ฝันประหลาดนั่นก็ปรากฏขึ้นอีกหลายครั้ง หน้าตาของเธอก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ละม้ายคล้ายคุณถึงแปดเก้าส่วน หลังจากนั้นไม่นานพวกเราก็แยกย้ายกันไป จนกระทั่งผมตายตอนออกไปปฏิบัติภารกิจข้างนอก ก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย”

หลังจากเขาเล่าจบไปนาน เสิ่นหว่านก็ยังไม่หลุดจากความตกตะลึง เธอคิดไม่ถึงเลยว่าความผิดปกติทั้งหมดที่จวงเยี่ยนแสดงออกมาล้วนมาจากความฝัน ที่แท้เขาก็ถือบทบาทผู้หยั่งรู้อนาคตนั่นเอง

“ในฝัน ตอนที่คุณตาย ภัยพิบัติสิ้นสุดลงหรือยังคะ” เสิ่นหว่านถามเขาอย่างแนบเนียน

จวงเยี่ยนมองแววตาเปี่ยมความหวังของเธอแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ “ยังครับ หลังหนาวสุดขั้วก็เป็นร้อนสุดขั้ว หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้แล้ว!”

เสิ่นหว่านพูดไม่ออกอีกรอบ บทบาทนี้ยังสู้ของเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

จากนั้นก็ได้ยินเขาพูดต่อ “ความฝันประหลาดนี้เกิดขึ้นเมื่อสามสี่เดือนก่อน ตอนแรกผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร รอจนกระทั่งพายุฝนเริ่มกระหน่ำถึงรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เพื่อความปลอดภัย ผมเลยเอาเงินเก็บทั้งหมดไปแลกเป็นเสบียง ไม่นึกเลยว่าเรื่องในฝันจะกลายเป็นความจริงขึ้นมา”

เสิ่นหว่านเองก็ไม่รู้จะปลอบเขาอย่างไร “อย่างน้อยคุณก็ตัดสินใจได้ถูกต้องนะคะ”

จวงเยี่ยนยิ้มเจื่อนพลางพยักหน้า “จริงครับ ถ้าไม่มีเสบียงพวกนั้น วันข้างหน้าคงใช้ชีวิตลำบากแน่ บางทีความฝันนั่นอาจจะมาเตือนผมล่วงหน้าก็ได้!”

เสิ่นหว่านไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ภารกิจครั้งนี้ของคุณราบรื่นดีไหมคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้า จากนั้นก็หยิบกล่องกระสุนห้ากล่องออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ “นี่เป็นของที่ผมใช้แต้มสะสมภายในแลกมา คุณรับไว้เถอะครับ”

เพราะกลัวว่าเธอจะปฏิเสธ เขาจึงพูดเสริม “ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่คุณช่วยเตือนผมก็แล้วกันครับ!”

เสิ่นหว่านไม่เกรงใจเขาอยู่แล้ว ของแบบนี้เธอยิ่งขาดแคลนอยู่ด้วย! ใครให้มาก็รับหมด!

เมื่อเห็นเธอรับไป จวงเยี่ยนก็เผยรอยยิ้มอย่างรู้กัน “ภารกิจของผมครั้งนี้คือการไปรับนักวิจัยสองสามคนจากเมืองข้างเคียง ที่นั่นพื้นที่ต่ำกว่า ภัยพิบัติเลยรุนแรงกว่าทางฝั่งเรามาก ระหว่างทางกลับมา ผมเห็นผู้ประสบภัยไร้บ้านจำนวนไม่น้อยกำลังอพยพมาที่เมืองซู อีกไม่กี่วัน ในเมืองคงจะวุ่นวายขึ้นกว่าเดิม”

สีหน้าของเสิ่นหว่านเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ชาติก่อนตอนที่อยู่ในค่ายผู้อพยพ ก็มีกลุ่มผู้ลี้ภัยระลอกใหญ่หลั่งไหลเข้ามาแย่งชิงทรัพยากรยังชีพของผู้รอดชีวิตในท้องถิ่นจริงๆ ทางการเองก็ออกหน้าขัดขวางไม่ได้ เพราะอย่างไรพวกเขาก็เป็นประชาชนคนธรรมดาเหมือนกัน

นอกจากเรื่องคอขาดบาดตายแล้ว เรื่องกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ หน่วยรักษาความสงบจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่ง ด้วยเหตุนี้เธอจึงต้องทนลำบากมาไม่น้อย

“สำหรับผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้ ทางกองทัพกับทางการมีนโยบายใหม่อะไรไหมคะ”

จวงเยี่ยนตอบ “ฐานต่างๆ / ฐานที่มั่นแต่ละแห่งคงทำได้แค่รองรับให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หรือไม่ก็จัดสรรให้ไปพักอาศัยชั่วคราวตามอาคารสูง อีกอย่างตอนนี้ทางการกำลังสร้างค่ายผู้อพยพแห่งใหม่ การเปิดรับสมัครแรงงานก็น่าจะช่วยรองรับคนได้เยอะพอสมควร”

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่เธอรู้ดีว่าวันเวลาอันสงบสุขเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว ไม่ใช่ทุกคนที่ยินยอมรับการจัดสรรจากทางการ คนบางกลุ่มพอใจที่จะทำตัวเป็นอันธพาลระรานอยู่ข้างนอกเพื่อแย่งชิงทรัพยากรยังชีพของคนอื่นมากกว่า

ทว่าเธอก็ไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด คราวนี้ก็มาดูกันว่าหมัดของใครจะหนักกว่ากัน

เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยไปพอสมควรแล้ว จวงเยี่ยนจึงลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ นึกอะไรขึ้นมาได้ก็หันมาถามอีกว่า “ช่วงนี้ที่ฐานทัพทหารมีคนเพิ่มขึ้นเยอะ หอพักเริ่มไม่พออยู่ ผมเลยคิดจะย้ายออกมา ห้องชั้นบนกับชั้นล่างบ้านคุณน่าจะว่างอยู่ใช่ไหม คุณรู้จักเจ้าของห้องหรือเปล่าครับ”

เสิ่นหว่านเห็นสีหน้าท่าทางจริงใจของเขาจึงไม่คิดจะเปิดโปง “เจ้าของห้องชั้น 14 เป็นคนท้องถิ่นค่ะ แต่ฉันไม่เคยเจอ ส่วนชั้น 16 ตั้งแต่ส่งมอบห้องก็ไม่มีคนมาอยู่เลย ไม่เคยเห็นเจ้าของแวะมาด้วย ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจค่ะ”

จวงเยี่ยนครุ่นคิด “ผมอยากย้ายไปอยู่ชั้น 16 คุณจะรังเกียจไหมถ้าจะมีเพื่อนบ้านเพิ่มขึ้นมา แน่นอนว่าตอนที่ผมย้ายออก จะคำนวณค่าเช่าเป็นเสบียงทิ้งไว้ให้เจ้าของห้องครับ”

เสิ่นหว่านส่ายหน้า แน่นอนว่าเธอไม่รังเกียจ การมีอาวุธสังหารเดินได้เพิ่มมาอีกคน ย่อมช่วยเพิ่มความรู้สึกปลอดภัยได้ไม่น้อย

อีกอย่าง ห้องชั้นบนก็ถูกปล้นไปจนเกลี้ยงแล้ว ต่อให้เขาไม่ย้ายเข้ามา ก็ต้องมีคนอื่นเข้ามาอยู่ดี สู้ให้คนที่ไม่มีพิษภัยต่อตนเองเข้ามาอยู่ยังจะดีเสียกว่า

ส่วนเรื่องค่าเช่า เสิ่นหว่านคิดว่าไม่จำเป็นเลยสักนิด พอถึงตอนเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ ห้องชุดนี้ก็คงไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว

เพียงแต่เธอไม่คาดคิดว่า ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง เพื่อนบ้านใหม่ก็มาถึงเสียแล้ว ฟังจากเสียงความเคลื่อนไหวที่ดังมาจากชั้นบน หมอนี่ลงมือเร็วเกินไปแล้วมั้ง

ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น เสียงของป้าโจวก็ดังมาจากวิทยุสื่อสาร “เสิ่นหว่าน เหมือนจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ชั้นบนนะ ป้ากะว่าจะขึ้นไปดูสักหน่อย เธอจะไปด้วยกันไหม”

เสิ่นหว่านสวมเสื้อผ้าพลางตอบกลับไป “คุณป้าไม่ต้องกังวลนะคะ น่าจะเป็นคนที่รู้จักกัน เดี๋ยวฉันออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เธอสวมเสื้อโค้ตทหารแล้วเดินออกจากห้อง ป้าโจวมารออยู่ที่หน้าประตูเรียบร้อยแล้ว

พอเปิดประตูกันขโมยออก ก็เห็นจวงเยี่ยนกำลังเดินลงมาจากบันไดพอดี ในมือยังถือถุงสองใบ เมื่อเห็นพวกเธอเปิดประตูออกมา เขาก็ยื่นถุงทั้งสองใบส่งมาให้ “ย้ายของขึ้นชั้นบน รบกวนพวกคุณแล้ว มีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ รับไว้เถอะครับ”

เธอรับมาถุงหนึ่ง แล้วยัดอีกถุงใส่มือของป้าโจว

บริเวณบันไดมีทหารในเครื่องแบบเดินขึ้นๆ ลงๆ กันขวักไขว่ น่าจะเป็นเพื่อนร่วมรบที่จวงเยี่ยนเรียกมาช่วย เดิมทีเสิ่นหว่านกะว่าจะออกมาดูว่ามีอะไรพอจะช่วยได้บ้าง ดูท่าแล้วคงไม่จำเป็นแล้ว