บทที่ 81 สมาชิกใหม่

ข้างนอกหนาวจัด ทั้งสองคนยืนดูอยู่ครู่หนึ่งก็แยกย้ายกันกลับเข้าห้อง

พอเปิดถุงของขวัญออก ด้านในมีเนื้อหมักเค็มซีลสุญญากาศหนึ่งชิ้น ข้าวสารซีลสุญญากาศขนาดหนึ่งกิโลกรัมหนึ่งถุง และลูกอมรสนมกระต่ายขาวหนึ่งกล่อง

ของขวัญชิ้นนี้ต่อให้อยู่ในยุคก่อนวันสิ้นโลกก็ถือว่าดูดีมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เลย ดูท่าเขาคงกักตุนของไว้ไม่น้อยจริงๆ

เธอเก็บของเข้าชั้นวางของในมิติ แล้วกลับเข้าห้องนอนไปนอนเล่นเรื่อยเปื่อยต่อ

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง เสิ่นหว่านที่กำลังเตรียมจะกินมื้อเย็นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก น่าจะเป็นหานลู่กลับมาแล้ว

หานลู่ที่อยู่นอกประตูดูกระเซอะกระเซิงไปทั้งตัว เสื้อผ้าและใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ทว่าดูสภาพแล้วน่าจะเป็นเลือดของคนอื่นเสียมากกว่า

ตอนนี้นั่งหอบหายใจรวยรินอยู่ในโถงทางเดิน บนพื้นมีห่อสัมภาระขนาดใหญ่สามห่อที่อัดแน่นไปด้วยเสบียง

เธอพักเหนื่อยครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "โชคดีที่เจอทหารสองคนกำลังจะกลับอยู่ข้างล่างพอดี เลยช่วยฉันแบกขึ้นมา ไม่อย่างนั้นคงต้องวิ่งลงไปเอาอีกสองรอบแน่ๆ"

เสิ่นหว่านเข้าใจได้ทันที คนที่อีกฝ่ายเจอน่าจะเป็นคนที่มาช่วยจวงเยี่ยนย้ายบ้าน ถือว่าโชคดีจริงๆ

ประจวบเหมาะกับที่จวงเยี่ยนเดินลงมาจากชั้นบน พอเห็นทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าจึงเอ่ยปากขึ้นว่า "วันนี้ผมย้ายบ้าน เลยอยากชวนทุกคนไปกินข้าวขึ้นบ้านใหม่ที่ห้องผม ถือว่าช่วยกันทำให้ห้องอบอุ่นขึ้นหน่อยครับ"

ป้าโจวและหานลู่ต่างหันไปมองเสิ่นหว่านอย่างทำตัวไม่ถูก หากจะว่ากันตามตรงแล้ว สองคนนี้สนิทกันมากกว่า

เสิ่นหว่านเห็นทุกคนมองมาที่ตน ก็ไม่สะดวกใจที่จะปฏิเสธ "แล้วพวกเพื่อนร่วมงานของคุณล่ะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ พวกเขามีธุระเลยกลับไปก่อนแล้ว พรุ่งนี้ผมค่อยเลี้ยงข้าวพวกเขาอีกที" จวงเยี่ยนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

หารู้ไม่ว่า คนไม่กี่คนที่เขาบอกว่ามีธุระนั้น กำลังฝ่าลมหนาวเหน็บกลับไปยังค่ายที่พัก ทำงานเหน็ดเหนื่อยเยี่ยงวัวเยี่ยงม้ามาทั้งบ่ายแต่กลับไม่ได้กินข้าวแม้แต่มื้อเดียว จนอดไม่ได้ที่จะก่นด่าหัวหน้าทีมว่าไร้ยางอาย…

มื้อเย็นมื้อนี้เสิ่นหว่านย่อมตกลงอยู่แล้ว จึงบอกให้ทุกคนขึ้นไปก่อน ส่วนเธอกลับเข้าห้องไปประเดี๋ยวเดียวแล้วจะตามขึ้นไปทันที

ที่บ้านยังมีเจ้าตัวน้อยอยู่อีกคน หากลืมเขาไว้มีหวังได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่

สองคนจากห้อง 1501 นั้น ผ่านการใช้ชีวิตร่วมกันมาระยะหนึ่ง ก็ถือว่าไว้ใจได้ ส่วนเรื่องนิสัยใจคอของจวงเยี่ยน ย่อมไม่มีอะไรต้องเคลือบแคลงสงสัยอยู่แล้ว

หากไม่มีอะไรผิดพลาด เพื่อนบ้านกลุ่มนี้ยังต้องอยู่ร่วมกันไปอีกอย่างน้อยปีกว่า ดังนั้นเธอจึงตั้งใจจะแนะนำเสิ่นโม่โม่ สมาชิกใหม่คนนี้ให้ทุกคนได้รู้จัก

เธอสวมเสื้อขนเป็ด สวมหมวกและหน้ากากอนามัยให้เสิ่นโม่โม่ ห่อตัวจนมิดชิดหนาแน่นแล้วจึงพาเขาออกจากห้อง

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้าสู่ช่วงหนาวสุดขั้วที่เจ้าตัวเล็กได้ออกมาข้างนอก จึงยังไม่ค่อยชินกับสภาพอากาศหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกเช่นนี้เท่าไรนัก

เสิ่นหว่านใช้เสื้อโค้ตทหารห่อตัวเขาไว้แล้วกอดไว้ในอก เจ้าหนูก็อยู่นิ่งๆ อย่างว่าง่ายไม่ขยับเขยื้อน

พอขึ้นมาถึงชั้นบน คนที่มาเปิดประตูก็คือจวงเยี่ยน ส่วนพวกหานลู่ยังไม่ได้ข้ามมา

เธอยื่นถุงกระดาษไปให้ ข้างในเป็นของขวัญขึ้นบ้านใหม่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ผลไม้และผักอบแห้งทำเองถุงใหญ่หนึ่งถุง กับเนื้อตุ๋นมะเขือเทศแช่แข็งอีกหนึ่งส่วน เอาไปอุ่นบนเตาก็พร้อมกินได้เลย

จวงเยี่ยนรับของไป ถึงได้สังเกตเห็นเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดของเสิ่นหว่านที่ถูกห่อหุ้มจนมิดชิด ไม่มีผิวหนังส่วนใดโผล่ออกมาสัมผัสอากาศแม้แต่น้อย

เขากลัวเด็กจะหนาว จึงรีบพาเข้ามาในห้องนอนเล็กที่แสนอบอุ่น ห้องนี้ถูกดัดแปลงเป็นห้องครัวและห้องกินข้าวไปแล้ว เตาไฟสองตัวแผ่ไอความร้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง ภายในห้องมีอุณหภูมิราว 7-8 องศาได้

เธอถึงค่อยวางโม่โม่ลง เจ้าตัวเล็กค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้า จึงกอดขาเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เสิ่นหว่านได้แต่หยิบเซียงจาแท่งออกมาค่อยๆ ปลอบเขา

ไม่รู้ว่าจวงเยี่ยนไปเอาฟิกเกอร์อุลตร้าแมนมาจากไหน ชั่วพริบตาก็ดึงดูดความสนใจของเสิ่นโม่โม่ไปได้

เมื่อไม่มีเจ้าตัวเล็กเกาะติดเป็นตู้เซฟเคลื่อนที่ เสิ่นหว่านก็ขยับตัวได้คล่องขึ้นมาก เธอวางหม้อเนื้อตุ๋นมะเขือเทศที่นำมาด้วยไว้บนเตาเพื่ออุ่นร้อน จากนั้นจึงค่อยๆ กวาดสายตามองสภาพโดยรอบ

กระจกหน้าต่างทั้งหมดเปลี่ยนเป็นกระจกกันกระสุน แถมยังติดฟิล์มกันความร้อน ผนังห้องเองก็ทำฉนวนกันความร้อนไว้เช่นกัน

เตาไฟพร้อมท่อระบายควันสองชุดรวมถึงเครื่องครัวกินพื้นที่ไปราวหนึ่งในสาม ตรงกลางมีโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะจัดวางกับข้าวสามอย่างกับน้ำแกงหนึ่งอย่าง

มีผัดเนื้อหมักเค็มใส่ต้นกระเทียม เห็ดหอมผัดผักกวางตุ้ง ผัดมันฝรั่งแผ่น และแกงจืดลูกชิ้นใส่วุ้นเส้น สำรับนี้ถือว่าหรูหรามากทีเดียว ผักสดกับมันฝรั่งพวกนี้ในเวลานี้แทบจะหาไม่ได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมก็คือ กับข้าวทั้งโต๊ะนี้จวงเยี่ยนเป็นคนลงมือทำเองทั้งหมด เพียงแต่หน้าตาอาหารดูธรรมดาไปสักนิด

ผ่านไปไม่ถึงสองนาที หานลู่กับป้าโจวก็มาถึง จวงเยี่ยนกำลังนั่งเล่นเป็นเพื่อนโม่โม่ เสิ่นหว่านจึงสวมเสื้อคลุมตัวนอกแล้วเดินไปเปิดประตู

เธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าห้องรับแขกด้านนอกก็ได้รับการดัดแปลงเช่นกัน ทั้งกระจกกันกระสุนและประตูกันขโมย นอกจากนี้ พื้นที่ส่วนใหญ่ของห้องรับแขกยังเต็มไปด้วยข้าวของที่กองสุมไว้ โดยมีพลาสติกสีดำคลุมทับไว้อย่างมิดชิดหนาแน่น

เธอเดาว่าสิ่งเหล่านี้น่าจะเป็นเสบียงที่เขากักตุนไว้ แต่เอามาวางโจ่งแจ้งไว้ข้างนอกแบบนี้ ไม่กลัวพวกเธอเห็นแล้วเกิดความโลภบ้างหรือไงกัน!

พอพาหานลู่กับป้าโจวเข้ามาในห้องนอน ทั้งสองคนก็โดนเจ้าตัวอ้วนกลมสุดแสนน่ารักตรงหน้าตกเข้าเต็มเปา "เสิ่นหว่าน เด็กคนนี้น่าตากระจิ้มลิ้มจังเลย ลูกชายของผู้กองจวงเหรอ"

หานลู่ทำตาเป็นประกายวิบวับจนแทบดูไม่ได้ นี่น่ะหรือดอกฟ้าผู้สูงส่งคนเดิมก่อนหน้านี้!

เธอพูดอย่างจนใจ "ถ้าสายตาไม่ดีก็ไปตัดแว่นใส่ซะ นี่ลูกชายฉันย่ะ!"

หานลู่ลูบจมูกตัวเอง รู้ตัวว่าพูดผิดไปจึงหัวเราะแหะๆ ทว่าสายตากลับยังคงแอบเหล่มองผู้กองจวงสลับกับเสิ่นหว่านไม่หยุด

ปากก็ยังพึมพำ "ใครจะไปรู้ล่ะว่าเธอมีลูกชายน่ะ! ดูจากอายุก็ไม่น่าใช่นี่นา…"

ป้าโจวก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "เสี่ยวเสิ่นจ๊ะ ช่วงที่ผ่านมานี้ไม่เคยเห็นห้องเธอมีคนอื่นเข้าออกเลย พวกเราก็นึกเดากันไปเองว่าเธออยู่คนเดียว ใครจะไปรู้ว่ายังมีเด็กเล็กขนาดนี้อยู่อีกคน!"

เสิ่นหว่านรู้ดีว่าเรื่องนี้คงปิดบังได้ไม่นาน จึงได้แต่อธิบาย "ตอนนั้นเพื่อความปลอดภัยของตัวเองน่ะค่ะ ฉันถึงได้บอกไปว่าที่บ้านอยู่กันสามคน แต่ก็ช่วยกันเรื่องวุ่นวายไปได้เยอะจริงๆ"

เหตุผลนี้ทุกคนย่อมเข้าใจดี การเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกไม่ใช่เรื่องง่าย การลดปัญหาความวุ่นวายลงได้ย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว

หานลู่นำของขวัญที่เตรียมไว้มอบให้ เป็นหม้อไฟกึ่งสำเร็จรูปแบบร้อนเองสองกล่องและขนมขบเคี้ยวจำพวกถั่วต่างๆ ซึ่งสำหรับจวงเยี่ยนแล้วถือว่ามีประโยชน์และใช้งานได้จริงทีเดียว

เพราะเขาต้องออกไปปฏิบัติภารกิจอยู่บ่อยๆ ใช้เติมพลังงานได้สะดวกมาก

หม้อเนื้อตุ๋นบนเตาเดือดปุดๆ ส่งควันร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมเย้ายวนใจตลบอบอวล จวงเยี่ยนจัดวางชามและตะเกียบเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยชวนทุกคนกินข้าว

ทุกคนได้ข้าวธัญพืชคนละหนึ่งชาม ราดด้วยเนื้อตุ๋นมะเขือเทศน้ำแกงเข้มข้น กินคู่กับเนื้อหมักเค็มรสกลมกล่อมและผักสด พวกเธอไม่ได้กินกับข้าวที่อร่อยขนาดนี้มานานมากแล้ว

แม้แต่เสิ่นโม่โม่ยังก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย "มะม้า เอาข้าวอีกคับ…"

ข้าวครึ่งชามในชามใบเล็กของเขากินจนเกลี้ยงเกลา อาจเพราะคนเยอะเวลากินข้าวถึงได้รู้สึกอร่อย เธอจึงตักข้าวธัญพืชเติมให้อีกหนึ่งทัพพี

พวกเขากินกันอย่างมีความสุข ย่อมไม่รู้เลยว่าผู้คนข้างนอกพอได้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋น ต่างก็หิวโซจนตาแดงก่ำ แต่กลับหาต้นตอของกลิ่นไม่เจอ

ยังดีที่กลิ่นหอมลอยขึ้นสู่ที่สูงอย่างเดียว และชั้น 16 ก็เป็นชั้นบนสุดแล้ว ไม่อย่างนั้นคนในอาคารคงบุกตะลุยขึ้นมาอย่างไม่คิดชีวิตเป็นแน่

คงต้องปล่อยให้ผู้รอดชีวิตบนตึกสูงของชุมชนข้างเคียงต้องทนทรมานไป ได้กลิ่นแต่ไม่ได้กิน ช่างชวนให้กระวนกระวายใจจนแทบทนไม่ไหว

มื้อนี้ทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างอิ่มหนำสำราญ อาหารบนโต๊ะถูกกินจนหมดเกลี้ยง ทุกคนต่างเสียดายไม่ยอมให้เหลือทิ้งแม้แต่น้อย

พวกเขาได้นั่งคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ตอนจะกลับ เสิ่นโม่โม่ยังโบกมือลาอย่างอาลัยอาวรณ์ "ลุงคับ บ๊ายบาย พรุ่งนี้มาเล่นกะโม่โม่นะคับ!"

เสิ่นหว่านมองดูเจ้าตัวอ้วนกลมที่กอดของเล่นไว้แน่นจนลืมตัว แค่ประเดี๋ยวเดียวก็สนิทสนมคุ้นหน้าคุ้นตาขนาดนี้ แถมยังเอ่ยปากชวนคนอื่นมาเที่ยวห้องตัวเองอีก ถามความเห็นของคนเป็นแม่อย่างเธอบ้างหรือยัง!

เธอสวมหน้ากากอนามัยให้เขาแล้วห่อตัวจนมิดชิด เจ้าตัวอ้วนกลมรู้สึกผิดเลยไม่กล้าส่งเสียงพูดอะไร ทั้งสามคนจึงเอ่ยปากบอกลาแล้วพากันกลับออกมา