บทที่ 82 พื้นที่เพาะเลี้ยง

พอกลับมาถึงชั้น 15 หานลู่ก็ชวนเธอเข้าไปนั่งเล่นที่ห้อง เสิ่นหว่านเห็นว่าเวลายังหัวค่ำอยู่จึงไม่ได้ปฏิเสธ อีกอย่างเธอก็อยากถามถึงสถานการณ์ข้างนอกด้วย

ในห้องนั่งเล่นของห้อง 1501 มีห่อของสามห่อใหญ่ที่หานลู่นำกลับมาวางอยู่ ยังไม่ทันได้จัดเก็บ ห้องนั่งเล่นหนาวเกินไปไม่เหมาะที่จะอยู่นานๆ จึงพากันเดินเข้าไปในห้องนอน

เตาไฟในห้องนอนยังไม่ดับ ทั้งห้องจึงค่อนข้างอบอุ่น เสิ่นโม่โม่ถูกป้าโจวพาไปเล่นอีกทาง เด็กวัยนี้มักเป็นที่เอ็นดูของคนรุ่นคุณย่าคุณยายเสมอ

หานลู่หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากตู้ข้างๆ แล้วยื่นให้เสิ่นหว่าน “นี่เป็นพวกเครื่องประดับอัญมณีที่ฉันเก็บกลับมาตอนออกไปหาเสบียงข้างนอกช่วงนี้น่ะ เอาไว้แลกกับของที่เธอให้ฉันมานะ”

เธอเปิดดูข้างใน พบว่าเต็มไปด้วยเครื่องประดับทองเงิน อัญมณีและหยก ปริมาณไม่น้อยเลยทีเดียว

“ของพวกนี้ฉันรับไว้แล้วกัน เธอขาดเหลืออะไรอีก เดี๋ยวฉันเอามาให้นะ”

หานลู่ส่ายหน้าปฏิเสธ “เธอให้ของฉันมาตั้งเยอะแล้ว เครื่องประดับพวกนี้ตอนนี้ไม่มีค่าอะไรหรอก เอาออกไปข้างนอกก็แลกเสบียงดีๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ”

เสิ่นหว่านไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาไว้ค่อยเลือกของที่อีกฝ่ายต้องการแล้วเอามาให้ดีกว่า แม้มิติจะสนใจแค่หยก แต่เครื่องประดับอื่นๆ หานลู่เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ สู้เอามาแลกเสบียงให้เธอยังจะดีกว่า

จากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันถึงเรื่องที่ออกไปเจอมาข้างนอกวันนี้

“วันนี้ฉันมุ่งหน้าไปทางใต้ เจอโรงงานปลากระป๋องแห่งหนึ่ง แต่ของข้างในถูกกวาดเรียบไปหมดแล้ว ฉันคิดว่าอาจจะพอมีอย่างอื่นหลงเหลืออยู่บ้าง เลยลองหาต่อ”

เธอดื่มน้ำอุ่นไปอึกหนึ่งแล้วเล่าต่อ “แถวเตาต้มน้ำเก่าที่ทิ้งร้าง ฉันเจอถ่านอัดก้อนอยู่ไม่น้อย โชคดีจริงๆ ที่ของพวกนั้นมีกองขยะบังไว้ คนอื่นเลยหาไม่เจอ แต่ตอนขากลับ ดันไปเจอพวกดักปล้นเข้าสองสามคน ฉันเลยฆ่าพวกมันทิ้งหมดแล้ว”

เสิ่นหว่านเข้าใจทันที แม้อีกฝ่ายจะเล่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่ดูจากสภาพตอนกลับมาแล้ว คงผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดมาแน่นอน “ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม”

หานลู่ส่ายหน้า “แค่แผลถลอกนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก ตอนแรกฉันกะว่าจะกลับมาดึกกว่านี้สักหน่อย แต่เห็นพวกทหารเดินเข้าๆ ออกๆ อยู่ใต้ตึก เลยกล้ากลับเข้ามา ไม่นึกเลยว่าจะเป็นผู้กองจวงย้ายบ้าน”

พูดจบเธอก็ลุกไปจัดของในห่อเหล่านั้น มีกระสอบใหญ่สองใบที่บรรจุถ่านหินเต็มเอี้ยด ส่วนอีกใบเป็นของเบ็ดเตล็ด มีอาหารกระป๋องสภาพสมบูรณ์ยี่สิบกว่ากระป๋อง เครื่องปรุงรสบางส่วน และพวกที่เปิดกระป๋อง

แม้ออกไปรอบนี้จะอันตรายมาก แต่เชื้อเพลิงที่ได้กลับมาก็เพียงพอให้ใช้ไปได้อีกนาน ถือว่าคุ้มค่ากับที่เหนื่อย

เสบียงข้างนอกเริ่มหายากขึ้นเรื่อยๆ ผู้รอดชีวิตที่ทนมีชีวิตต่อไปไม่ไหวก็จะเลือกไปพึ่งพิงค่ายผู้อพยพของทางการ แม้จะกินไม่อิ่ม แต่ก็ยังดีที่ไม่อดตาย

เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วและถึงเวลานอนของเสิ่นโม่โม่ เสิ่นหว่านจึงพาลูกกลับห้อง ระบบทำความร้อนแบบใช้น้ำในบ้านยังไม่ได้ปิด เธอเติมถ่านเข้าไปอีกหน่อย จากนั้นก็เข้าไปค้นหาของในมิติ

กล่องที่หานลู่ให้มามีเครื่องประดับหยกอยู่หลายชิ้น เธอไม่ใช่คนชอบเอาเปรียบใคร

เธอเตรียมพุทราจีนแห้งสองถุง น้ำตาลอ้อยสองถุง ผักอบแห้งและผลไม้อบแห้งถุงใหญ่อีกถุง แล้วยังหยิบผ้าอนามัยกับแผ่นแปะให้ความร้อนมาอีกจำนวนหนึ่ง จัดใส่ถุงใบใหญ่ไปแขวนไว้ที่หน้าประตูห้อง 1501 ก่อนจะใช้วิทยุสื่อสารบอกให้อีกฝ่ายออกมาเอา

เดิมทีเธอตั้งใจจะแบ่งถ่านให้บ้าง แต่ดูท่าแล้วพวกเธอคงไม่ต้องการ จึงเปลี่ยนเป็นของอย่างอื่นแทน สีหน้าของทั้งสองคนดูไม่ค่อยดีนัก คงเป็นเพราะไม่ได้กินผักมานานจนขาดวิตามิน

หากไม่รีบปรับเปลี่ยน ร่างกายจะอ่อนแอลงอย่างมากและป่วยได้ง่าย

ในมิติของเธอไม่ได้ขาดผักสด แต่ไม่เหมาะที่จะนำออกมาให้คนอื่น ผักผลไม้อบแห้งเหล่านี้น่าจะช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้พวกเธอได้

เมื่อกลับเข้าห้องนอน เธอคัดแยกเครื่องประดับที่มีหยกออกมาจากกล่อง

กำไลหยกรูปแบบต่างๆ ห้าวงกินพื้นที่ส่วนใหญ่ นอกจากนี้ยังมีป้ายหยกสี่ชิ้น จี้อีกสิบกว่าอัน ส่วนเครื่องประดับทองฝังหยกที่เหลือเธอก็ไม่ได้ละเว้น

ชิ้นที่มีคุณภาพสูงที่สุดคือกำไลหยกเนื้อน้ำแข็งวงหนึ่งกับจี้หยกมรกตอีกหนึ่งชิ้น

เธอเก็บกล่องเข้ามิติแล้วส่งพลังจิตเข้าไปสำรวจดูว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นบ้าง

หยกในกล่องถูกมิติดูดซับไปในทันที นอกจากป้ายหยกหนึ่งชิ้นกับแหวนหนึ่งวงแล้ว ที่เหลือล้วนกลายเป็นเศษหินสีเทาขาว

มิติไม่เคยเป็นพวกเลือกกิน สิ่งที่มันเหลือทิ้งไว้ก็มีแต่ของปลอมเท่านั้น

จากนั้นเธอจึงเบนพลังจิตไปยังขอบหมอกบางๆ นอกลานบ้าน ม่านพลังจางลงเรื่อยๆ หมอกที่บดบังสายตาค่อยๆ สลายตัวไป

พลังจิตของเธอมองลงมาจากมุมสูงทั่วทั้งมิติ ภาพตรงหน้างดงามตระการตาและน่าทึ่งอย่างยิ่ง

ถัดจากทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตาคือแนวเทือกเขาสลับซับซ้อน ต้นไม้บนภูเขาเขียวชอุ่ม อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีฟืนจุดไฟ แค่ไม้แห้งที่ร่วงหล่นก็เพียงพอให้เธอใช้แล้ว

น่าเสียดายที่อีกฟากหนึ่งของภูเขา พลังจิตของเธอไม่สามารถแทรกซึมผ่านไปได้ ดูท่าคงเป็นม่านพลังชั้นใหม่

นอกจากนี้ เธอยังสังเกตเห็นว่าท้องฟ้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันไม่ใช่สีฟ้าล้วนอีกต่อไป แต่มีเมฆขาวลอยประดับอยู่สองสามก้อน

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของทุ่งหญ้าและไอน้ำจางๆ เธอรู้สึกได้ว่ามิติมีบางสิ่งเปลี่ยนไป แต่ก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไรกันแน่

เธอถอนพลังจิตกลับมา แล้วพาโม่โม่เข้าไปปรากฏตัวบนทุ่งหญ้า อาการหลับใหลอย่างที่คิดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น เจ้าตัวอ้วนกลมกำลังกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เสิ่นหว่านดีใจแทบคลั่ง มิติสามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้แล้ว แบบนี้เธอก็เลี้ยงสัตว์ได้น่ะสิ

น่าเสียดายที่ก่อนเกิดภัยพิบัติไม่ได้กักตุนสิ่งมีชีวิตไว้เท่าไร มีแค่ไข่สัตว์ปีกมีเชื้ออยู่บ้าง ค่อยดูว่าในอนาคตจะมีโอกาสหาพันธุ์สัตว์อื่นๆ มาเพิ่มได้ไหม

เผลอแป๊บเดียว เสิ่นโม่โม่ก็วิ่งเตลิดไปไกลแล้ว เธอกำลังจะวิ่งตามไป แต่กลับเห็นเจ้าตัวเล็กข้างหน้าทรุดตัวล้มพับลงไปอย่างนุ่มนวล

เสิ่นหว่านตกใจจนสะดุ้ง รีบพุ่งตัวเข้าไปอุ้มเสิ่นโม่โม่ขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด ทว่าพบว่าลมหายใจของเขายังสม่ำเสมอ แค่หลับไปเท่านั้นเอง

ท่ามกลางความสงสัยระคนกังวล เธอสังเกตเห็นดินสีน้ำตาลเทาใต้ฝ่าเท้า จึงเริ่มเดาอะไรบางอย่างออกรางๆ

เธอพาเสิ่นโม่โม่ที่หลับสนิทออกจากมิติแล้วสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม ได้เวลานอนพอดี เจ้าตัวเล็กก็ไม่ตื่นเลย หลับปุ๋ยอย่างสบายใจ

เธอขนก้อนน้ำแข็งสองก้อนลงมาจากชั้นวาง นำไปวางไว้ที่ทุ่งหญ้ากับแปลงปลูกอย่างละก้อน แล้วใช้พลังจิตจับตาดูการละลายของก้อนน้ำแข็งอย่างใกล้ชิด

ถึงได้พบว่า อัตราการไหลของเวลาในทุ่งหญ้านั้นเท่ากับโลกภายนอก นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เสิ่นโม่โม่ผล็อยหลับไป

ดูเหมือนว่าหลังจากมิติอัปเกรด แม้จะรองรับสิ่งมีชีวิตได้แล้ว แต่ก็จำกัดเฉพาะบริเวณที่เวลาเดินเท่ากับโลกภายนอกเท่านั้น

ส่วนบริเวณอื่น หากเหยียบย่างเข้าไปก็จะผล็อยหลับไปทันที แน่นอนว่าเธอที่เป็นเจ้าของมิติย่อมได้รับการยกเว้น

การปรากฏขึ้นของพื้นที่ปศุสัตว์ทำให้เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ อีกไม่กี่ปีเธอก็จะมีเนื้อสัตว์กินได้ไม่อั้นแล้ว

เธอใช้พลังจิตค้นหาของบนชั้นวาง ตู้ฟักไข่ ไข่ไก่ ไข่เป็ด ไข่ห่าน…

เสียบปลั๊ก ประกอบอุปกรณ์ให้เรียบร้อย เท่านี้ก็รอให้พวกมันฟักออกมาเป็นตัว

ถือโอกาสเก็บเกี่ยวธัญพืชและผักที่โตเต็มที่ทั้งหมดลงมา คัดแยกใส่หีบห่อให้เรียบร้อย พอคิดว่าจะเอาพวกนี้ไปเป็นอาหารเลี้ยงสัตว์ปีกได้ การทำไร่ก็ไม่ได้ฟังดูยากเกินรับไหวอีกต่อไป

เธอล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้าเต็มเปี่ยม คืนนี้หลับสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน