บทที่ 83 การต่อสู้แบบฟรีสไตล์

เช้าวันรุ่งขึ้น สองแม่ลูกตื่นขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน เมื่อเปิดผ้าม่านออก พายุหิมะด้านนอกก็หยุดลงแล้ว แสงแดดนอกหน้าต่างสว่างไสวเจิดจ้า

พายุหิมะและลูกเห็บตลอดหลายวันมานี้บีบคั้นจนผู้รอดชีวิตแทบเอาตัวไม่รอด ท้องฟ้าที่กลับมาแจ่มใสได้จึงเหมือนความเมตตาอันน้อยนิดจากสวรรค์

ผู้รอดชีวิตข้างนอกเริ่มทยอยออกมากันมากขึ้น ทุกคนต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างสุดความสามารถ แม้ข้างนอกจะแทบหาเสบียงประทังชีวิตไม่ได้แล้วก็ตาม

แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเสิ่นหว่านเลย เธออุตส่าห์กักตุนเสบียงไว้ตั้งมากมาย ซ้ำยังยอมเสี่ยงชีวิตกวาดของฟรีมาเต็มเหนี่ยวในช่วงก่อนวันสิ้นโลก ไม่ใช่เพื่อจะออกไปแก่งแย่งแลกชีวิตกับใครในเวลานี้เสียหน่อย อุดอู้อยู่บ้านจิบชายามเช้าสบายอารมณ์ไม่ดีกว่าหรือ

ขนมจีบสี่สหาย พายหมูแดง ก๋วยเตี๋ยวหลอดกุ้งแป้งข้าวแดง โจ๊กตับหมู ตบท้ายด้วยชาทิกวนอิมร้อนๆ สักกา กินคู่กันแล้วไม่เลี่ยนเลยสักนิด

เธอเปิดซีรีส์ย้อนยุคที่ดูค้างไว้ นั่งดูไปพลางกินไปพลาง พอดำเนินเรื่องมาถึงตอนที่พระรองผู้สง่างามดั่งเซียนเริ่มเข้าสู่ด้านมืด ก็ทำเอาอินจนหยุดดูไม่ได้

เสิ่นโม่โม่กระตุกแขนเสื้อของมะม้าเบาๆ "มะม้า คุณอาหา โม่โม่ไปเล่น!"

เสิ่นหว่านถึงกับพูดไม่ออก นี่เขายังจำได้อยู่อีกเหรอเนี่ย "คุณอางานยุ่งจ้ะ ต้องไปทำงาน ไว้วันหลังค่อยมาเล่นด้วยกันนะลูก ดีไหม"

ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อวานสองคนนี้คุยตกลงอะไรกัน เจ้าตัวอ้วนกลมถึงได้ปักใจเชื่อขนาดนี้ว่าวันนี้จวงเยี่ยนจะต้องมาแน่ๆ เขาเอาแต่เกาะติดอยู่ข้างกายเธอไม่ยอมไปไหน แม้แต่เสี่ยวไอ้ที่ชอบที่สุดในเวลาปกติก็ยังโดนทิ้งไว้ข้างๆ

เสิ่นหว่านจนปัญญา จำต้องยอมลุกขึ้นเตรียมจะขึ้นไปดูที่ชั้นบนเสียหน่อย หากอีกฝ่ายลืมเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆ เธอก็คงช่วยไม่ได้ และถือโอกาสนี้ให้เจ้าตัวอ้วนกลมได้เห็นถึง "จิตใจมนุษย์ที่แสนยากแท้หยั่งถึง" เสียเลย!

เธอเดินมาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับเปิดระบบทำความร้อนใต้พื้นไปด้วย แต่พอเปิดประตูกันขโมยออก ก็เจอกับจวงเยี่ยนที่กำลังยกมือเตรียมจะเคาะประตูพอดี

ชายหนุ่มสวมชุดลำลองสีเทาอ่อน สวมทับด้วยเสื้อโค้ตทหารตัวหนาเตอะ ในมือยังถือถุงกระดาษใบใหญ่มาด้วยหนึ่งใบ

เธอมองปราดเดียวก็เห็นว่าข้างในอัดแน่นไปด้วยของเล่นเด็กเต็มไปหมด สถานการณ์ข้างนอกเลวร้ายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเขาไปสรรหาของพวกนี้มาจากไหน

"วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงานที่กองทัพเหรอคะ" เสิ่นหว่านถามด้วยความแปลกใจ คนคนนี้น่าจะยุ่งมากไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาทำตามสัญญาได้จริงๆ กันล่ะเนี่ย

จวงเยี่ยนยื่นถุงใบนั้นให้เธอ จากนั้นก็ปิดล็อกประตูกันขโมยแล้วเปิดระบบตาข่ายไฟฟ้า "อาทิตย์นึงหยุดวันเดียวครับ ทำงานติดกันไม่พักเลยใครจะไปทนไหว ตาข่ายไฟฟ้านี่ดัดแปลงมาใช่ไหม คุณทำเป็นด้วยเหรอ"

เสิ่นหว่านส่ายหน้าปฏิเสธทันที "ไม่เป็นค่ะ หานลู่เป็นคนทำให้ เธอค่อนข้างถนัดเรื่องพวกนี้"

"อืม เดี๋ยวผมค่อยให้เพื่อนร่วมงานช่วยจัดการให้บ้างดีกว่า"

ทางด้านหลินอวี่ รองหัวหน้าทีมที่กำลังหัวหมุนกับการทำงานติดกันไม่ได้หยุดพักถึงกับจามติดต่อกันหลายครั้ง หัวหน้าต้องกำลังเล็งเขาไว้แน่ๆ โยนงานกองโตขนาดนี้มาให้เขาทำคนเดียว กะจะให้เหนื่อยตายไปเลยใช่ไหม

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด เมื่อมองดูกลุ่มอิทธิพลมืดที่ก่อเรื่องชั่วสารพัดตรงหน้า เขาก็ลั่นไกสังหารทีละคนอย่างเด็ดขาดฉับไว ไม่คิดจะเหลือคนรอดไว้เลย

เสิ่นหว่านย่อมไม่พาจวงเยี่ยนเข้าไปในห้องนอนอยู่แล้ว ถึงจะไม่มีของอะไรที่ต้องปิดบัง แต่ก็เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เธอใช้หลับนอน

ยังดีที่ระบบทำความร้อนในห้องนั่งเล่นอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว การต้อนรับแขกจึงไม่ถือว่าเก้อเขิน เธอรินน้ำให้เขาหนึ่งแก้วแล้วบอกให้นั่งรอสักครู่ ส่วนตัวเองก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อบอกข่าวดีนี้กับเจ้าตัวอ้วนกลม

ในเมื่อมีคนมาช่วยเลี้ยงลูกแล้ว เธอจึงเก็บเสี่ยวไอ้เข้ามิติไป พร้อมกับจัดห้องนอนให้เรียบร้อยเพื่อความปลอดภัย สิ่งของใดที่ไม่สะดวกจะให้คนภายนอกเห็นก็ถูกเก็บเข้ามิติจนหมด

ในห้องนั่งเล่น เสิ่นโม่โม่กำลังหยิบของเล่นชิ้นใหม่ออกจากถุงกระดาษทีละชิ้น ทุกครั้งที่หยิบออกมาก็จะต้องส่งเสียง "ว้าว" ด้วยความตื่นเต้น ความสุขของเด็กน้อยช่างส่งต่อถึงคนรอบข้างได้ง่ายดาย แม้แต่เธอยังรู้สึกอารมณ์ดีตามไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก

แสงแดดนอกหน้าต่างกำลังดี หลังจากเสิ่นหว่านรดน้ำพืชผลในกระบะปลูกไปเล็กน้อย เธอก็นอนอาบแดดอยู่บนเก้าอี้เอนตรงระเบียง ใช้ชีวิตอย่างสุขสงบและผ่อนคลาย

นอนพักไปได้สักพักก็เริ่มรู้สึกเบื่อ เมื่อมีคนนอกอยู่ด้วยก็ไม่อาจเปิดทีวีนอนดูซีรีส์ได้ตามใจชอบ เธอจึงส่งสมาธิจิตเข้าไปในมิติแล้วเริ่มลงมือเพาะปลูก

เมล็ดธัญพืชหลากหลายชนิดที่เพาะไว้เมื่อวานต่างก็งอกต้นอ่อนออกมาแล้ว พลันคิดขึ้นมาได้ว่าในอนาคตจะต้องเริ่มทำปศุสัตว์เลี้ยงสัตว์ จึงคิดจะนำพื้นที่ว่างทั้งหมดมาปลูกธัญพืช ซึ่งนับว่าเป็นงานช้างเอาการทีเดียว

เธอเร่งลงมือรวดเดียวจนเสร็จ สมาธิจิตก็หมดเกลี้ยง พอมองดูเวลาก็ปาเข้าไป 11:00 น. แล้ว

จวงเยี่ยนกำลังเล่นเครื่องเล่นปีนป่ายกับเสิ่นโม่โม่ ดูทรงแล้วคงต้องเตรียมมื้อกลางวันเพิ่มอีกคน กับข้าวในมิติไม่สามารถนำออกมาให้เห็นได้ เช่นนั้นก็คงต้องปรุงสดใหม่เท่านั้น

ตั้งแต่เข้าสู่ช่วงหนาวสุดขั้ว เตาแก๊สในครัวก็ไม่ได้เปิดใช้อีกเลย เธอเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วหยิบเตาแก๊สพกพากับเครื่องครัวออกมาจากมิติเพื่อย้ายไปไว้ที่ห้องนั่งเล่น

วัตถุดิบมีจำกัด มื้อกลางวันจึงกะจะทำอะไรง่ายๆ ในมิติยังมีบะหมี่เส้นสดทำมือที่ทำเก็บไว้ก่อนหน้านี้อยู่พอสมควร ทำบะหมี่คนละชามก็น่าจะเพียงพอแล้ว

เธอหั่นเนื้อแกะพะโล้เป็นแผ่นบางๆ ใส่ลงในหม้อ เติมกะหล่ำปลีอบแห้ง แครอต และพุทราจีนลงไปสองสามเม็ด เคี่ยวจนได้น้ำซุปสีขาวข้นราวกับน้ำนม

จากนั้นก็ใส่เส้นบะหมี่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าลงไป ตามด้วยผักกวางตุ้งสีเขียวสดและผักชีแห้งอีกหนึ่งกำมือ สีสันสดใสน่ากิน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนให้น้ำลายสอ

ผักใบเขียวนี้ก็เพิ่งเด็ดสดๆ มาจากกระบะปลูกโฟม ต้นกล้าผักมีอยู่แค่ไม่กี่ต้น เธอเลยไม่ตัดใจเด็ดออกหมดทั้งต้น เพียงแค่ลิดเอาใบชั้นนอกออกมาเท่านั้น คาดว่าถ้าทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ผักพวกนี้คงจะโตเป็นตอสูงร่วมหนึ่งฟุตแน่ๆ

บะหมี่ร้อนๆ ยกออกจากเตา เสิ่นหว่านจึงร้องเรียกทั้งสองคนให้ไปล้างมือแล้วมากินข้าว อากาศข้างนอกหนาวเหน็บจับใจเช่นนี้ การได้ซดน้ำซุปเนื้อแกะร้อนๆ สักคำถือเป็นวิธีคลายหนาวชั้นยอดอย่างแท้จริง

ของเสิ่นโม่โม่เป็นน้ำซุปบะหมี่รสชาติดั้งเดิม ส่วนในชามของเธอนั้น เธอตักพริกคั่วน้ำมันใส่เพิ่มเข้าไปถึงสองช้อน ส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยอบอวล

จวงเยี่ยนเห็นดังนั้นจึงทำตามบ้าง เขาตักน้ำมันพริกใส่ลงไปถึงสามช้อนโต๊ะพูนๆ โม่โม่น้อยเห็นทั้งสองคนทำแบบนั้นก็อยากจะลองบ้าง แต่สุดท้ายก็ยอมถอยทัพไปอย่างว่าง่ายเมื่อได้ยินมะม้าเตือนว่า "เผ็ดมากนะลูก"

มะม้าไม่มีทางหลอกเขาแน่ ถ้าดื้อไม่ฟังจะต้องทรมานแน่นอน

กินข้าวเสร็จแล้วจวงเยี่ยนก็มีธุระต้องรีบออกไป ส่วนเจ้าตัวอ้วนกลมที่เล่นซนมาตลอดทั้งเช้าก็ยอมกลับเข้าห้องไปนอนกลางวันอย่างว่าง่าย

เสิ่นหว่านถึงเพิ่งจะมีเวลาจัดการธุระของตัวเอง

เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งออกมาจากมิติ ด้านในดาวน์โหลดคลิปสอนศิลปะการต่อสู้เอาไว้เต็มไปหมด เธอเลือกคลิปสอนพื้นฐานมวยฟรีสไตล์ขึ้นมาคลิปหนึ่ง แล้วค่อยๆ ฝึกตามไปทีละท่า

มีแค่ท่วงท่าอย่างเดียวย่อมไม่ได้ แรงหมัดก็ต้องตามให้ทันด้วย เธอจึงไปค้นดูบนชั้นวางของจนเจอกระสอบทรายและนวมชกมวยอยู่สองสามคู่ ซึ่งน่าจะเป็นของที่ขนกลับมาจากฟิตเนสในคราวนั้น

ในห้องนั่งเล่นเปิดระบบทำความร้อนเอาไว้ อุณหภูมิกำลังสบาย ผ่านไปไม่นานเหงื่อก็ไหลโทรมกายจนเปียกชุ่ม

ยังดีที่ช่วงนี้เธอออกกำลังกายอย่างต่อเนื่อง พื้นฐานร่างกายจึงค่อนข้างดี มิเช่นนั้นคงทนทำต่อไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแน่

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เมื่อรู้สึกว่าร่างกายมาถึงขีดจำกัดแล้ว เธอที่หมดเรี่ยวแรงจึงแวบหายเข้าไปในห้องนอนของมิติทันที

เธอนอนแช่อยู่ในอ่างจากุซซี อุณหภูมิอันแสนสบายช่วยคลายความเหนื่อยล้าของร่างกายได้ในพริบตาเดียว ก่อนจะหยิบลูกพีชเนื้อฉ่ำที่ปลูกในมิติออกมากินอีกลูก รสสัมผัสนุ่มละมุน ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน ช่วยให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปถึงขั้วหัวใจ

เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าทั้งพละกำลังและสมาธิจิตกำลังฟื้นฟูกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายเบาสบายขึ้นมาก

นี่ถือเป็นตัวช่วยโกงของมิตินี้เลยทีเดียว หากต้องเผชิญกับอันตราย พละกำลังที่ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้จะช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตได้อีกขั้น

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก้าวออกจากมิติ เสิ่นโม่โม่ก็ตื่นนอนแล้ว เขากำลังนั่งกอดของเล่นที่จวงเยี่ยนให้มาด้วยความทะนุถนอม ไม่ยอมวางมือเลยสักนิด

เสิ่นหว่านอดที่จะแกล้งน้อยใจไม่ได้ "ของเล่นที่มะม้าให้ไม่สนุกเหรอลูก"

เสิ่นโม่โม่มองคนที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดออกมากลางอากาศโดยไม่มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างตั้งอกตั้งใจ "ชอบเหมือนกันคับ อันนี้ให้มะม้าเล่นนะ"

พูดพลางยัดรถแปลงร่างสุดโปรดสองคันใส่มือของเสิ่นหว่าน ความรู้สึกน้อยใจในอกพลันมลายหายไปและได้รับการเยียวยาทันที

เจ้าตัวเล็กช่างฉลาดเฉลียวและแสนรู้จริงๆ เธอจึงอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปบีบขยำแก้มนุ่มนิ่มน่าฟัดนั่นอีกรอบ…