บทที่ 84 กลุ่มคนนอกถิ่น

หลังจากผ่านวันเวลาอันแสนสงบสุขเรื่อยเปื่อยเหมือนปลาเค็มมาได้ไม่กี่วัน ผู้คนที่สัญจรไปมาบริเวณรอบโครงการก็เริ่มหนาตาขึ้น

เธออยู่ในบ้าน แม้จะปิดประตูหน้าต่างมิดชิดก็ยังได้ยินเสียงทุบตีและต่อสู้กันดังแว่วมาจากข้างนอก เสิ่นหว่านถอนหายใจเบาๆ วันเวลาที่จะได้ซ่อนตัวอยู่อย่างสงบสุขคงเหลือไม่มากแล้ว

ช่วงนี้จวงเยี่ยนยุ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ส่วนหานลู่ออกไปข้างนอกมาสองรอบในช่วงสองสามวันนี้ นอกจากจะนำของกระจุกกระจิกกลับมาบ้างแล้ว เธอยังนำข่าวล่าสุดจากข้างนอกกลับมาด้วย

“แถวโครงการเรามีคนต่างถิ่นเพิ่มขึ้นเยอะเลย มีทั้งที่กระเตงกันมาทั้งบ้าน แล้วก็พวกที่รวมหัวกันเป็นแก๊ง ส่วนใหญ่เป็นพวกที่ไม่ยอมไปค่ายผู้อพยพ ตึกข้างๆ เราก็มีกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปยึดอยู่แล้ว ต่อไปจะออกไปข้างนอกต้องระวังตัวให้ดีนะ”

เสิ่นหว่านขมวดคิ้ว “เธอไปจ๊ะเอ๋กับพวกเขาเหรอ มีคนประมาณเท่าไหร่”

หานลู่เล่า “ตอนฉันกลับมาเห็นพวกเขากำลังยืนอออยู่ตรงทางเข้าตึกข้างๆ พอดี น่าจะมีสักยี่สิบกว่าคนได้ มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง คนแก่ แล้วก็เด็ก เดิมทีคนในตึกนั้นไม่ยอมให้เข้าไปหรอก แต่พวกนั้นทั้งร้องไห้ฟูมฟายทั้งโวยวาย พอบีบน้ำตาใช้มุกศีลธรรมไม่ได้ผลก็พุ่งชนตะลุมบอนเข้ามาดื้อๆ ที่สำคัญคือคนเยอะขนาดนั้น ใครจะไปต้านไหว”

เสิ่นหว่านคิดว่าถ้ามีคนจะบุกเข้ามาในตึกของพวกเธอ ก็คงยากที่จะกันไว้ได้เช่นกัน หากไปเจอเข้ากับกลุ่มที่แข็งกร้าวป่าเถื่อนหน่อย ไม่แน่อาจจะโดนกวาดล้างยึดตึกเลยก็ได้

“ช่วงนี้ฉันไม่คิดจะออกไปข้างนอกแล้ว เธอก็พยายามอย่าออกไปบ่อยๆ รอให้สถานการณ์นิ่งกว่านี้ก่อนค่อยว่ากัน”

ยังไม่ทันจะได้วางวิทยุสื่อสาร เสียงทุบประตูดังลั่นก็กระแทกมาจากหน้าห้อง เสิ่นหว่านใจกระตุกวูบ ตัวหาเรื่องมาแล้ว

พอเปิดประตูหนีไฟออกไป ก็เห็นผู้รอดชีวิตสิบกว่าคนในสภาพเสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งยืนออกันอยู่ พวกเขาพูดด้วยสำเนียงต่างถิ่น “คนใจบุญ ช่วยแบ่งของกินให้พวกเราหน่อยเถอะ พวกเราไม่ได้กินอิ่มท้องมาหลายวันแล้ว…”

ถ้าเธอเดาไม่ผิด คนกลุ่มนี้น่าจะเป็นพวกผู้ลี้ภัยที่เพิ่งยึดตึกข้างๆ เพิ่งจะพูดถึงหยกๆ ไม่นึกว่าจะบุกมาถึงหน้าประตูเร็วขนาดนี้

ระหว่างนั้น หานลู่ก็เปิดประตูตามออกมา พอเห็นคนยืนออแน่นขนัดด้านนอก สีหน้าเธอก็ดำทะมึนทันที เพิ่งจะสยบคนในตึกตัวเองจนอยู่หมัดไปหมาดๆ นี่พวกตึกข้างๆ โผล่มาหาเรื่องอีกแล้ว

หานลู่ชักหน้าไม้ออกมาจากด้านหลังพลางขึ้นสาย ก่อนจะขู่เสียงเย็น “ที่นี่ไม่มีของที่พวกแกต้องการ ถ้าอยากได้เสบียงก็ไสหัวไปศูนย์กู้ภัยของทางการซะ ขืนยังมารังควานพวกฉันอีก หน้าไม้ในมือนี้ไม่ไว้ชีวิตใครแน่!”

เสิ่นหว่านจับสังเกตสีหน้าท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของคนกลุ่มนั้น มีทั้งความประหลาดใจ หวาดผวา แค้นเคือง และสะกดกลั้น… ราวกับมองว่าพวกเธอมีหน้าที่ต้องเห็นอกเห็นใจคนอ่อนแอ ต้องยอมประเคนเสบียงประทังชีวิตให้แต่โดยดี มิเช่นนั้นก็ถือเป็นพวกใจดำอำมหิตไร้มนุษยธรรม

คนพวกนี้ร่อนเร่ตกระกำลำบากมาตลอดทาง มีหรือจะยอมล่าถอยไปง่ายๆ ยิ่งเห็นว่าชั้นนี้มีระบบป้องกันแน่นหนา แถมตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีแค่ผู้หญิงสองคนนี้ที่โผล่หน้าออกมา พวกมันจึงเริ่มผุดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา

“พวกเราไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก แค่อยากมีกินอิ่มท้องแล้วลงหลักปักฐาน ชั้นนี้มีแค่พวกเธอผู้หญิงสองคนมันอันตรายจะตาย มาเป็นพวกเดียวกันเถอะ มีเรื่องอะไรพวกเราจะได้ช่วยคุ้มกะลาหัวให้ไง…”

“ใช่แล้ว น้องสาวสองคนฟังคำเตือนหน่อยเถอะ สภาพที่พวกพี่เจอมาข้างนอกมันโหดร้ายกว่าที่นี่เยอะ”

“พวกพี่มากันตั้งยี่สิบกว่าคน ลองคิดดูดีๆ ว่าจะมาร่วมก๊วนกับพวกเราไหม”

เสิ่นหว่านหัวเราะเยาะกับคำลวงพวกนั้น “นี่มันวันสิ้นโลกแล้ว พวกแกคิดว่าใครโง่พอจะยอมให้ต้มตุ๋นกันฮะ”

ชายวัยกลางคนที่ยืนหัวแถวมีหรือจะยอมทนให้เด็กสาวสองคนลูบคม “นังสารเลวสองตัวนี้ ไม่ชอบกินน้ำหวาน อยากกินน้ำตาใช่ไหม! ลุยเข้าไปเลยทุกคน กูไม่เชื่อหรอกว่าจะสยบพวกมันไม่ได้!”

มีคนในกลุ่มส่งเสียงเฮโลรับทันควัน “จะพล่ามทำซากอะไร ลุยเลยสิเว้ย! ถึงตอนนั้นนอกจากเสบียงจะตกเป็นของพวกเราแล้ว นังตัวดีสองคนนี้ยังต้องมาคอยปรนนิบัติอุ่นเตียงให้พวกเราด้วย!”

เมื่อเห็นคนพวกนี้เผยสันดานดิบออกมา เสิ่นหว่านก็ขี้เกียจเสียเวลาต่อล้อต่อเถียง เธอแอบเอื้อมมือไปเร่งกระแสไฟของตาข่ายไฟฟ้าจนสุดทันที ชายสองคนที่พุ่งเข้ามาข้างหน้าสุดชักกระตุกสั่นงันงกในพริบตา

คนที่กรูตามหลังมาติดๆ ต่างพลอยโดนไปด้วย ร่างกายส่วนที่สัมผัสถูกกระแสไฟสั่นสะบัดไม่หยุด คนที่เหลือเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ต่างพากันใช้ท่อนไม้ในมือรีบเขี่ยแยกร่างคนที่ถูกไฟช็อตออกอย่างลนลาน

หน้าบันไดมีร่างคนนอนเกลื่อนกลาด สองคนที่โดนตาข่ายไฟฟ้าจังๆ ร่างไหม้เกรียม ขาดใจตายคาที่ไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนคนที่เหลือถือว่ายังโชคดีที่รอดปากเหยี่ยวปากกามาได้หวุดหวิด

พวกที่ยืนอยู่นอกระยะตาข่ายไฟฟ้าจ้องตาแทบถลนด้วยความโกรธแค้น ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงสองคนนี้จะเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ เล่นงานพวกมันตายเจ็บไปหลายคนในพริบตาเดียว แต่คนพวกนี้ก็ไม่ได้ขวัญอ่อนจนยอมถอย แค่ตาข่ายไฟฟ้าอันเดียว หาวัสดุที่เป็นฉนวนมาคลุมก็น่าจะพังเข้าไปได้แล้ว

รอให้บุกเข้าไปได้ก่อนเถอะ พวกมันจะทรมานนังตัวดีผิวขาวผ่องสองคนนี้ให้สาสม

แววตาอำมหิตของคนพวกนั้นไม่รอดพ้นสายตาของเสิ่นหว่าน คนกลุ่มนี้ไม่เหมือนผู้รอดชีวิตในตึก พวกมันเห็นคนตายมานับไม่ถ้วน ลูกไม้แค่นี้ขู่ให้กลัวไม่ได้หรอก

เพื่อไม่ให้พวกมันลงมือทำลายข้าวของ เธอจึงต้องชิงลงมือก่อน

“คราวหน้าถ้าคิดจะหาเรื่องใคร ก็หัดแหกตาดูให้ดีๆ หน่อย… แต่ดูทรงแล้วพวกแกคงไม่มีคราวหน้าอีกแล้วละ”

พูดจบก็ส่งสายตาให้หานลู่ ทั้งคู่ลงมือพร้อมกันทันที ลูกศรหน้าไม้พุ่งวาบออกไปพร้อมกัน ปลิดชีพคนไปห้าคนภายในเวลาไม่กี่วินาที เหลือเพียงสองคนสุดท้ายที่รีบวิ่งหนีเตลิดลงบันไดไปด้วยความลนลาน

เสิ่นหว่านไม่คิดจะปล่อยให้ใครรอดกลับไป เธอควักปืนพกออกมาจากมิติแล้วเล็งเป้า จัดการแจกกระสุนให้ไปคนละนัด

เสียงปืนดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วทั้งโครงการ ผู้รอดชีวิตในตึกต่างพากันสะดุ้งตัวสั่นเทา ไอ้ตัวซวยหน้าไหนมันไปกระตุกหนวดแม่นางยักษ์แห่งชั้น 15 เข้าอีกแล้ววะเนี่ย!

เสิ่นหว่านไม่สนหรอกว่าคนพวกนั้นจะคิดอย่างไร นานๆ ทีแสดงพลังข่มขวัญให้จำฝังใจเสียบ้างก็ดีเหมือนกัน

ส่วนไอ้แก๊งคนนอกกลุ่มนี้ เมื่อกวาดล้างพวกผู้ชายแรงดีซึ่งเป็นกำลังหลักไปหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแต่คนแก่ ผู้หญิง และเด็ก คงไม่นับเป็นภัยคุกคามอะไรอีก

ส่วนคนที่เหลือจะรอดชีวิตต่อไปได้หรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องไปใส่ใจ เพราะคนที่ดั้นด้นดิ้นรนมาถึงจุดนี้ได้ ย่อมไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันอยู่แล้ว

แน่นอนว่าถ้ายังมีใครหน้ามืดตามัวกล้ามาหาเรื่องอีก เธอก็ไม่เกี่ยงที่จะออกแรงเก็บกวาดเพิ่ม

เมื่อเปิดประตูเหล็กดัด ทั้งสองคนก็ก้าวออกไป ใช้มีดแทงซ้ำปลิดชีพพวกที่นอนสลบไสลเพราะถูกไฟดูดอยู่บนพื้นทีละคน ขณะที่กำลังจะจัดการลากศพ เสียงฝีเท้าถี่รัวก็ดังแว่วมาจากทางบันไดด้านล่าง

ทั้งคู่ชะงักมือพลางสบตากัน ยกอาวุธขึ้นมาตั้งท่าระวังภัยอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเห็นร่างของจวงเยี่ยนโผล่พ้นหัวมุมบันไดขึ้นมา ถึงได้ผ่อนคลายลง

จวงเยี่ยนมองดูกองศพที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นสลับกับหญิงสาวสองคนที่ไร้รอยขีดข่วน อดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงคอ ดูท่าความกังวลของเขาคงจะเสียเที่ยวไปหน่อย

เขาจึงอาสารับหน้าที่จัดการศพด้วยตัวเอง โดยช่วยยกโยนทิ้งลงไปข้างล่างทีละร่าง ไม่นานนักด้านล่างตึกก็สุมกันกลายเป็นเนินเขาย่อมๆ

“พวกที่มาวันนี้เป็นแค่ผู้อพยพที่ไร้ฝีมือ ถ้าไปเจอแก๊งอันธพาลที่มีการฝึกฝนมาอย่างดี คงไม่หมูแบบนี้แน่”

จวงเยี่ยนพูดจบก็เงยหน้ามองเสิ่นหว่าน “พวกนั้นมีคนเยอะ แถมยังมีอาวุธครบมือด้วย!”

เสิ่นหว่านเงียบไป เรื่องนี้เธอย่อมตระหนักดี เมื่อภัยพิบัติทวีความรุนแรง รัฐบาลก็เริ่มหมดกำลังในการปราบปรามอิทธิพลมืด คนที่ถือครองอาวุธปืนจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้แต่ตัวเธอเอง ในช่วงแรกของพายุฝนก็เคยพยายามตระเวนหาอาวุธปืนเหมือนกัน แต่สถานที่ที่พอจะหาอาวุธได้ล้วนถูกรัฐบาลและกองทัพเข้าควบคุมไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นเมืองซูคงไม่สงบเรียบร้อยมาได้นานขนาดนี้

ทว่าเมื่อมีอิทธิพลจากภายนอกทะลักเข้ามา ความสงบสุขจอมปลอมนี้คงใกล้จะพังทลายลงเต็มที