บทที่ 85 ข้ามปี

จวงเยี่ยนเห็นเสิ่นหว่านนิ่งเงียบไป กลัวว่าเธอจะขวัญเสีย จึงเอ่ยปลอบ “ยังดีที่ตรงนี้อยู่ใกล้ค่ายทหารมาก ถือว่าค่อนข้างปลอดภัยครับ”

เสิ่นหว่านเห็นเขาระมัดระวังคำพูด มีหรือจะไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร “ฉันไม่คิดหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่กลัวเรื่องเหมือนกันค่ะ กล้าบุกมาก็ต้องเตรียมใจทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!”

นี่เป็นครั้งแรกที่จวงเยี่ยนสัมผัสได้ถึงไอสังหารจากตัวเธอ เขาจึงอดเม้มริมฝีปากไม่ได้ ดูท่าคงต้องหาเวลากวาดล้างพื้นที่รอบๆ ให้ถี่ขึ้นอีกสักสองสามรอบแล้ว!

อย่างไรเสียเขาก็พักอยู่ที่นี่ หากวันไหนไม่อยู่บ้านแล้วรังใหญ่ถูกยกเค้าขึ้นมา คงเสียหายหนักแน่

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน หานลู่ก็กลับเข้าห้องไปแล้ว เสิ่นหว่านเก็บของเรียบร้อยก็ตั้งใจจะกลับไปอุดอู้อยู่ในห้องเช่นกัน

เมื่อนึกถึงกลุ่มอาชญากรที่เขาเพิ่งเอ่ยถึง เธอรู้สึกว่าควรหาโอกาสคุยกับจวงเยี่ยนให้ละเอียดสักหน่อย

การเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องพักทำให้เธอไม่ค่อยรู้สถานการณ์ภายนอกมากนัก แต่ด้วยหน้าที่การงานของจวงเยี่ยน เขาต้องรู้ลึกรู้จริงเรื่องนโยบายและสถานการณ์ปัจจุบันอย่างแน่นอน

เธอล้วงวิทยุสื่อสารเครื่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตกันหนาวตัวหนาแล้วยื่นให้ จวงเยี่ยนเข้าใจความหมายทันทีจึงรับไป แล้วหยิบวิทยุสื่อสารของตัวเองออกมาปรับคลื่นความถี่เพื่อเชื่อมต่อสัญญาณ

โถงบันไดหนาวเหน็บราวกับห้องแช่แข็ง เมื่อปรับสัญญาณเรียบร้อยทั้งคู่ก็ไม่คุยเล่นให้เสียเวลา ต่างคนต่างช่วยกันปิดประตูกันขโมย เปิดสวิตช์ตาข่ายไฟฟ้า แล้วแยกย้ายกลับห้อง

พอกลับเข้าห้องนอน เสิ่นหว่านหยิบวิทยุสื่อสารออกมาลองเรียก “จวงเยี่ยน ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย สะดวกไหมคะ”

ไม่นานเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของชายหนุ่มก็ตอบกลับมา “พูดมาได้เลยครับ ผมฟังอยู่!”

เธอลองหยั่งเชิงถามดู “ฉันอยากได้อาวุธปืนสักชุด คุณพอจะมีหนทางบ้างไหมคะ”

ขณะนั้นจวงเยี่ยนกำลังนั่งดื่มน้ำอยู่บนโซฟา ถึงกับสำลักไอออกมาเพราะคำถามกะทันหันนี้ “ตอนนี้ยังไม่มีครับ เวลานี้อาวุธปืนของประเทศแทบทั้งหมดอยู่ในความดูแลของฐานทางการและค่ายทหาร การจะหาซื้อล็อตใหญ่เป็นไปไม่ได้เลย”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “คุณไม่ต้องกังวลมากเกินไปหรอกครับ กองกำลังภายนอกพวกนั้นมีปืนอยู่ไม่กี่กระบอก แถมกระสุนก็ขาดแคลนมากด้วย”

พอเขาพูดแบบนี้ เสิ่นหว่านก็กระจ่างใจ เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ ทางการและกองทัพเข้าควบคุมตั้งแต่เนิ่นๆ จำนวนอาวุธปืนที่หลุดรอดอยู่ในตลาดจึงมีไม่มากนัก

ทว่าเมื่อถึงช่วงภัยพิบัติร้อนสุดขั้ว อาวุธปืนจากนอกประเทศจะทยอยหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ถึงเวลานั้นค่อยหามากักตุนก็ยังไม่สาย

“ข้างนอกมีผู้ลี้ภัยเพิ่มขึ้นมากขนาดนั้น ฐานของคุณจะรับพวกเขาไว้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย

จวงเยี่ยนเงียบไปพักหนึ่ง จึงตอบกลับมา “ไม่ครับ แต่ละฐานได้รับมอบหมายภารกิจไม่เหมือนกัน ทั่วทั้งประเทศถูกแบ่งออกเป็น 5 เขต ตอนนี้พวกเราสังกัดเขตภาคกลาง ฐานทางการของแต่ละเมืองจะเน้นรับผู้รอดชีวิตเป็นหลัก ส่วนภารกิจหลักของฐานทัพทหารคือการรักษาเปลวไฟแห่งอารยธรรมมนุษย์ไว้”

“ตอนนี้ภารกิจที่ฐานเราได้รับคือการเข้าช่วยเหลือนักวิจัยและปกป้องผลงานวิจัย รอจนกว่าภัยพิบัติจะสิ้นสุด ถึงเวลานั้นมีโอกาสสูงที่จะย้ายไปสมทบกับกองกำลังหลัก”

เสิ่นหว่านนึกถึงที่เขาเคยบอกว่าต้องออกไปทำภารกิจคราวก่อน น่าจะไปรับคนนี่เอง มิน่าล่ะถึงบอกว่าในฐานไม่มีที่พักแล้ว คงจัดสรรห้องพักไว้ให้นักวิจัยทั้งหมด

ทว่าในชาติที่แล้ว จวบจนช่วงร้อนสุดขั้วผ่านพ้นไป พวกเขาก็ไม่ได้ย้ายออกจากพื้นที่แถบนี้ ดูท่าคงยังต้องเป็นเพื่อนบ้านกันไปอีกนานทีเดียว

ทั้งสองคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง เสิ่นหว่านก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ภายนอกกระจ่างชัด

พอคิดจะวางสายวิทยุสื่อสาร เจ้าตัวเล็กจอมติดแม่ก็มุดเข้ามาข้างๆ “มะม้า หาคุณอาเล่น!”

เสิ่นหว่านเหงื่อตก รีบกดตัดสัญญาณวิทยุสื่อสารอย่างไว แล้วปลอบโยน “คุณอางานยุ่งมากจ้ะ ไว้คราวหน้าค่อยเล่นกับลูกนะ ดีไหม?”

เห็นเจ้าตัวอ้วนกลมเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์ เธอจึงจำต้องงัดไม้ตายก้นหีบออกมา เป็นเซียงจาคานแท่งหนึ่ง

พอขนมถึงมือ เจ้าตัวอ้วนกลมก็ลืมคุณอาแสนสนุกไปสนิททันที

จวงเยี่ยนที่ถูกตัดสายวิทยุสื่อสารย่อมได้ยินเสียงร้องเรียกของเจ้าตัวเล็ก ดูท่าสองสามวันนี้ตอนออกไปข้างนอก คงต้องไปตระเวนหาของเล่นมาให้เจ้าหนูเพิ่มอีกสักหน่อยแล้ว

ข้างบนกำลังคิดจนหัวแทบแตกว่าจะหาวิธีใดมาเอาใจเจ้าตัวน้อย ส่วนข้างล่างเสิ่นหว่านก็ยกอาหารเย็นหอมฟุ้งออกมาวางบนโต๊ะแล้ว

กุ้งลายเสือลวก หมูสับผัดมะเขือยาว และซุปซี่โครงหมูใส่หวยซาน พร้อมเสิร์ฟข้าวธัญพืชให้คนละชาม

นับตั้งแต่ได้กินข้าวธัญพืชที่บ้านจวงเยี่ยนคราวนั้น เสิ่นโม่โม่ก็ติดใจไม่ยอมลืม

เธอคิดว่ากินธัญพืชเป็นประจำย่อมส่งผลดีต่อร่างกาย แถมยังเป็นผลผลิตที่ตนเองปลูกไว้ในมิติอีกด้วย จึงหุงเตรียมไว้จำนวนหนึ่งแล้วเก็บขึ้นชั้นวางของเพื่อทยอยนำออกมากิน

กับข้าวสองอย่างซุปหนึ่งอย่างถูกกินจนเกลี้ยงเกลา เธอเอาขยะทั่วไปไปทิ้งในจุดกำจัดขยะของมิติ และแวะไปดูความคืบหน้าในการฟักไข่ที่ฟาร์มปศุสัตว์เสียหน่อย

สภาพในตู้ฟักไข่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนที่เธอออกมามากนัก เธอหยิบไข่ไก่สองสามฟองขึ้นมาส่องดูกับแสงไฟ พอมองเห็นตัวอ่อนขนาดเล็กจิ๋วแล้ว

ระยะเวลาฟักตัวของไข่ไก่จะอยู่ที่ประมาณยี่สิบกว่าวัน ส่วนไข่เป็ดและไข่ห่านจะใช้เวลานานกว่าอีกราว 7–8 วัน

ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ในมิติแห่งนี้ก็จะมีชีวิตใหม่กำเนิดขึ้น อาศัยจังหวะที่วันนี้ว่าง เธอตั้งใจจะสร้างพื้นที่เลี้ยงสัตว์ปีกขึ้นมา ให้อยู่ติดกับแนวป่าที่ปลูกไว้ก็พอ

ไข่ไก่ ไข่เป็ด และไข่ห่านในตู้ฟักรวมกันแล้วมีราวๆ หนึ่งร้อยฟอง เมื่อหักลบอัตราการฟักไม่สำเร็จออกไป พื้นที่เลี้ยงประมาณ 500 ตารางเมตรก็นับว่าเพียงพอแล้ว

ในมิติมีตู้คอนเทนเนอร์เปล่าอยู่หลายตู้ พอดีได้นำมาใช้ประโยชน์ ตู้คอนเทนเนอร์ขนาดยาว 12 เมตรจำนวนแปดตู้ก็ล้อมพื้นที่ได้กว่า 500 ตารางเมตรพอดี

จากนั้นเธอก็ใช้เครื่องตัดเปิดช่องประตูไว้ตู้ละสองช่อง ดัดแปลงเป็นเล้าให้พวกไก่ เป็ด และห่านเข้าไปนอน วางไข่ หรือกกไข่ฟักลูกตัวน้อย

ทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ เหลือเพียงรอคอยชีวิตใหม่ลืมตาดูโลก เจ้าตัวเล็กทั้งหลายต้องพยายามเข้าล่ะ ต่อไปในอนาคตจะมีเนื้อสัตว์ปีกกินจนหนำใจไหม ก็ต้องฝากความหวังไว้ที่พวกแกแล้วนะ

วันที่ 31 ธันวาคม วันสุดท้ายของปี 2052 ปีแรกของภัยพิบัติกำลังจะผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันขึ้นปีใหม่แล้ว

คืนส่งท้ายปีเก่าของปีก่อนๆ เธอมักจะอยู่เคานต์ดาวน์กับพ่อแม่ มีบ้างบางปีที่จะไปเที่ยวเฮฮาตามสถานที่ท่องเที่ยวกับเพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัย

พอนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่มีความสุขในรั้วมหาวิทยาลัยก็อดคิดถึงไม่ได้ น่าเสียดายที่เพื่อนสนิทเหล่านั้นกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทาง ท่ามกลางวันสิ้นโลกเช่นนี้ คงยากที่จะได้พบหน้ากันอีก

ขณะเสิ่นหว่านกำลังคิดว่าจะชวนเพื่อนบ้านทั้งสองห้องมารวมตัวกินข้าวด้วยกันดีไหม เสียงวิทยุสื่อสารก็ดังขึ้นพอดี

“เสิ่นหว่าน สุขสันต์วันส่งท้ายปีเก่านะ! คืนนี้มารวมตัวกันเถอะ ป้าโจวบอกว่าจะทำกับข้าวให้พวกเรากิน!” เสียงของหานลู่ฟังดูร่าเริงมีชีวิตชีวาเหลือเกิน

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับป้าโจว ภาพลักษณ์เด็กสาวผู้เย็นชาก็เลือนหายไปไม่เหลือเค้า ตามที่เจ้าตัวบอก นั่นต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ

เสิ่นหว่านตอบกลับ “มาบ้านฉันสิ ห้องนั่งเล่นกว้างกว่า เดี๋ยวฉันไปถามข้างบนดูว่าว่างไหม”

พอกดวางสายวิทยุสื่อสาร เธอก็ติดต่อหาจวงเยี่ยนทันที

แต่ตอนนี้ยังหัววันอยู่ คาดว่าเขาคงกำลังยุ่ง บวกกับระยะทางค่อนข้างไกลสัญญาณวิทยุสื่อสารจึงส่งไปไม่ถึง เสิ่นหว่านเลยกะว่าช่วงบ่ายค่อยเขียนโน้ตไปแปะไว้ให้เขา

ห้องครัวที่บ้านใช้งานไม่ได้ เธอจึงค้นเอาชุดเตาสเตนเลสขนาดกะทัดรัดออกมาจากมิติ พร้อมหยิบเครื่องครัว ชาม ตะเกียบ และเชื้อเพลิงที่เข้าชุดกันออกมา วางไว้ตรงส่วนรับประทานอาหาร สะดวกต่อการทำอาหารเป็นที่สุด

พอถึงตอนเตรียมวัตถุดิบ เธอกลับต้องมานั่งกลุ้มใจ หลังจากรื้อค้นบนชั้นวางของในมิติอยู่นานสองนาน ถึงเลือกของที่ไม่สะดุดตาเกินไปมารวมกันจนได้กับข้าวเต็มโต๊ะพอดี