บทที่ 86 เหล้าพาเสียการ

หน่อไม้แห้งตุ๋นแฮม ปลานึ่งซีอิ๊วเค็ม ผัดมันฝรั่งเส้นเปรี้ยวเผ็ด และหมูตุ๋นน้ำแดงกระป๋องอีกสองสามกระป๋อง ส่วนอาหารจานหลักเป็นข้าวธัญพืชผสมมันเทศ แล้วยังค้นพวกเครื่องปรุงที่เปิดใช้แล้วออกมาวางเตรียมไว้

ไม่นานหานลู่กับป้าโจวก็มาถึง ทั้งสองคนไม่ได้มามือเปล่า แต่หิ้วถุงใส่วัตถุดิบมาด้วย

เสิ่นหว่านเปิดดู พบว่ามีเนื้อรมควันหนึ่งก้อน สาหร่ายคอมบุแห้งหนึ่งถุง และยังมีถั่วงอกสดๆ อีกหนึ่งถุง หานลู่บอกว่าป้าโจวอยู่บ้านว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยลองเพาะขึ้นมาเอง

มื้อเย็นวันนี้เลยได้เพิ่มเมนูผัดถั่วงอกใส่เนื้อรมควันกับยำสาหร่าย

ในมิติของเธอมีถั่วเขียวกับถั่วเหลืองอยู่ไม่น้อย ไว้มีเวลาคงต้องขอคำแนะนำวิธีปลูกจากป้าโจวบ้างแล้ว เรื่องพวกนี้เธอไม่ค่อยถนัดเอาเสียเลย

พอมีแขกมาบ้าน เสิ่นโม่โม่ดีใจที่สุด วิ่งวุ่นไปมา ช่วยยกน้ำเสิร์ฟชาและหยิบขนมกินเล่น

ของในบ้านเธอจัดเก็บเรียบร้อยไปนานแล้ว ขนมที่เจ้าตัวอ้วนกลมหาเจอก็มีแค่พวกเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และถั่วเปลือกแข็งอื่นๆ กับผลไม้อบแห้งและลูกอมแบบซอง

ของพวกนี้ไม่ได้แปลกใหม่อะไรสำหรับสองคนห้องข้างๆ เพราะพวกเธอเคยร่วมกันกวาดเสบียงทั้งหมดในมินิมาร์ทเล็กๆ มาแล้ว

สี่โมงครึ่งตอนบ่าย ป้าโจวเริ่มเตรียมทำกับข้าวแล้ว แต่ก็ยังติดต่อจวงเยี่ยนไม่ได้

เสิ่นหว่านจึงเขียนโน้ตชวนมากินมื้อเย็นแปะไว้ที่ประตูกันไฟตรงโถงบันได

ช่วงนี้พวกเธอเจอกลุ่มคนที่คิดจะงัดประตูปล้นอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ถูกจวงเยี่ยนจัดการได้อย่างง่ายดาย

เพื่อความสะดวกในการป้องกัน จวงเยี่ยนจึงเจาะช่องเชื่อมระหว่างโถงลิฟต์ชั้น 15 กับชั้น 16 เข้าด้วยกัน ทั้งยังพาดบันไดลิงไว้ให้ขึ้นลงสะดวก ส่วนประตูสองบานตรงโถงลิฟต์ห้อง 1602 ชั้นบนก็ใช้คอนกรีตเสริมเหล็กโบกปิดตายทั้งหมด

ดังนั้นถ้าจวงเยี่ยนจะกลับบ้านก็ต้องผ่านชั้น 15 อย่างแน่นอน ย่อมต้องเห็นข้อความที่เธอทิ้งไว้

เป็นไปตามคาด ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เสิ่นหว่านเปิดประตูให้จวงเยี่ยนเข้ามา เสิ่นโม่โม่เห็นเข้าก็รีบวิ่งถลาไปหาทันที

จวงเยี่ยนวางถุงที่หิ้วอยู่ในมือลง แล้วอุ้มเจ้าตัวอ้วนกลมเข้ามากอดเต็มอ้อมแขน ช่วงนี้ทั้งคู่สนิทสนมกันมากจริงๆ ทว่าล้วนเป็นความสนิทที่จวงเยี่ยนสร้างขึ้นมาจากของเล่นและขนมทั้งนั้น

วันนี้ของที่เขานำมานอกจากของเล่นแล้ว ยังมีไวน์แดงอีกสองขวดที่ห่อหุ้มไว้อย่างมิดชิด

เสิ่นหว่านแกะฉนวนเก็บอุณหภูมิด้านนอกออก ข้างในกลับไม่แข็งตัวเป็นน้ำแข็ง เธอถามอย่างแปลกใจ "ไปเอามาจากไหนคะเนี่ย เก็บรักษาได้ดีขนาดนี้เชียว?"

จวงเยี่ยนหยอกเล่นกับเจ้าตัวอ้วนกลมพลางตอบ "ค้นเจอในรังของแก๊งอาชญากรน่ะ รอบนี้ยึดเสบียงมาได้ไม่น้อย หลายอย่างทำระบบกันความเย็นเอาไว้"

หานลู่ขยับเข้ามาด้วยความดีใจ "ฉันไม่ได้ดื่มเหล้ามาตั้งนานแล้ว คืนนี้พวกเราไม่เมาไม่เลิกนะ!"

เสิ่นหว่านใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอ "พวกเธอดื่มกันไปเถอะ ฉันต้องเลี้ยงลูก!"

ป้าโจวที่กำลังทำอาหารอยู่แย้งขึ้นมา "ป้าดื่มเหล้าไม่ได้หรอก พวกเธอคนหนุ่มสาวดื่มกันไปเถอะ เสี่ยวเสิ่น ป้าช่วยดูเด็กให้เอง สบายใจได้!"

บรรยากาศกำลังดี เสิ่นหว่านจึงไม่กล้าปฏิเสธ เลยร่วมดื่มไปด้วยนิดหน่อย

พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็นั่งล้อมวงคุยกันพลางจิบไวน์อยู่ข้างเตาผิง เสิ่นโม่โม่ซบหลับคาอกป้าโจวไปแล้ว เสิ่นหว่านจึงอุ้มเขากลับไปนอนต่อที่ห้องนอน

ไวน์แดงสองขวดไม่ได้เยอะมากเท่าไร แต่เกือบครึ่งขวดลงไปอยู่ในท้องของหานลู่ ตอนนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มตีขึ้นมา เธอกำลังกอดป้าโจวร้องไห้โฮ!

เสิ่นหว่านยังรู้สึกว่าพอไหว เธอจิบไปไม่ถึงครึ่งขวด อยู่ในอาการมึนๆ กำลังดี สติยังค่อนข้างแจ่มชัด

เธอรู้ดีว่าช่วงนี้หานลู่เก็บกดอารมณ์แย่ๆ ไว้ข้างในเยอะมาก การได้ร้องไห้ระบายออกมาบ้างไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร จึงไม่ได้เข้าไปปลอบ

รอจนอาการดีขึ้นเล็กน้อย ป้าโจวจึงพาหานลู่กลับไป

เสิ่นหว่านช่วยพยุงพวกเธอไปส่งที่ห้อง พอกลับมาก็เห็นจวงเยี่ยนกำลังช่วยเก็บกวาดความเรียบร้อยในห้องนั่งเล่น เห็นว่าเวลายังหัวค่ำอยู่ ทั้งสองคนจึงนั่งคุยกันต่ออีกสักพัก

เสิ่นหว่าน "ช่วงนี้ยังฝันอยู่อีกไหมคะ?"

จวงเยี่ยนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ไม่แล้วครับ!"

ทว่าใบหูกลับแอบขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาไม่มีทางบอกเสิ่นหว่านหรอกว่า บางครั้งเขาก็ยังฝันถึงเธออยู่

เสิ่นหว่านพยักหน้าแล้วถามต่อ "ตามที่คุณเคยฝัน หลังจากหนาวสุดขั้วไปหนึ่งปี จะเป็นช่วงร้อนสุดขั้วใช่ไหมคะ?"

จวงเยี่ยน "ประมาณนั้นครับ เทียบกับหนาวสุดขั้วแล้ว ร้อนสุดขั้วเอาชีวิตรอดยากกว่าเยอะ ภาวะขาดน้ำ โรคลมแดด ในสถานการณ์ที่ขาดแคลนทั้งหมอและยา จำนวนคนตายน่าจะมีแต่เพิ่มขึ้น"

เขาชะงักไปนิดแล้วถามกลับ "คุณคิดว่าหลังจากหนาวสุดขั้วแล้วจะเกิดร้อนสุดขั้วจริงๆ หรือ ลางบอกเหตุในฝันอาจจะไม่แม่นก็ได้นะ?"

เสิ่นหว่านมองเขา "ก่อนหน้าที่จะมีพายุฝนกับหนาวสุดขั้ว คุณก็ไม่ได้คิดแบบนี้เหรอคะ มีโอกาสก็ตุนเสบียงไว้ให้เยอะหน่อยเถอะ เตรียมพร้อมไว้ไม่เสียหาย"

สำหรับเพื่อน เธอไม่เคยตระหนี่คำเตือนดีๆ ส่วนเขาจะรับฟังหรือไม่ เธอก็ไม่ก้าวก่ายแล้ว

คุยไปคุยมา ไวน์แดงที่เหลืออยู่ก้นขวดบนโต๊ะก็ถูกดื่มจนหมดโดยไม่รู้ตัว ถึงตอนนี้เสิ่นหว่านถึงรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเมาตึงๆ ขึ้นมาแล้ว

พอฤทธิ์เหล้าเริ่มออก การตอบสนองก็พลอยช้าลงตามไปด้วย

เสียงรอบตัวดูเหมือนจะชัดเจนขึ้น เธอพยายามประคองสติไม่ให้ตัวเองเหม่อลอย

จวงเยี่ยนกำลังเล่าข่าวสารและนโยบายใหม่ของเขตทหารให้เธอฟัง เหมือนจะบอกว่ามีการเปิดศูนย์แลกเปลี่ยนของกองทัพแล้ว เธอฟังแบบเบลอๆ เหมือนจะเข้าใจ แต่ก็เหมือนไม่เข้าหัว

สายตาค่อยๆ เลื่อนไปจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางอันมีเสน่ห์คู่นั้นของชายหนุ่ม พูดเก่งจัง อยากจูบชะมัด…

ในหัวคิดอย่างไร ร่างกายก็ขยับทำตามอย่างนั้น เธอโน้มตัวไปข้างหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูประทับลงบนมุมปากของชายหนุ่มแผ่วเบา

สายตาสองคู่สบประสานกัน จวงเยี่ยนตั้งรับการกระทำอันกะทันหันของเธอไม่ทัน ร่างผุดลุกพรวดขึ้นจากโซฟาทันที

เสิ่นหว่านที่ทรงตัวไม่อยู่จึงหน้าคว่ำฟุบลงไปบนโซฟา ถึงตรงนี้เธอก็รู้ตัวแล้วว่าเพิ่งทำเรื่องโง่ๆ ลงไป เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วน จึงแกล้งหลับฟุบคาโซฟาไปเสียเลย

ในใจนึกเสียใจอย่างที่สุด นิสัยตอนเมาของเธอนี่แย่กว่าหานลู่เยอะเลย!

จวงเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ เพิ่งได้สติกลับมา ได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจว่าจะหลบทำไมวะ ไม่เคยผ่านโลกมาหรือไง

เขาหันไปมองเสิ่นหว่านที่นอนนิ่งไม่ไหวติงบนโซฟา ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคม ย่อมแยกแยะจากเสียงลมหายใจออกว่าเธอหลับจริงหรือแกล้งหลับ

เขาหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมาโดยไม่เปิดโปงเธอ ช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นมาวางลงบนเตียงในห้องนอน จากนั้นก็เติมถ่านก้อนใหม่ลงในเตาผิง จัดการทำความสะอาดห้องนั่งเล่นจนเรียบร้อยแล้วจึงค่อยออกไป

เสิ่นหว่านที่นอนอยู่ในผ้าห่มทำได้แค่แสดงละครให้สมบทบาท แกล้งหลับไปจนถึงที่สุด ใครจะไปรู้ว่าอีตานี่จะโอ้เอ้ไม่ยอมไปเสียที สุดท้ายความง่วงเข้าครอบงำ เธอเลยเผลอหลับไปจริงๆ

เช้าวันต่อมา เสิ่นหว่านที่หลับสนิทมาทั้งคืนนั่งอยู่ตรงหัวเตียง พยายามนึกทบทวน เมื่อคืนนี้สรุปว่าได้จูบไปหรือยังนะ

เธอชักไม่แน่ใจแล้ว การดื่มเหล้านี่มันทำเรื่องเสียจริงๆ…

เสิ่นโม่โม่เพิ่งตื่นนอนก็เห็นมะม้านั่งเหม่อ เรียกตั้งนานก็ไม่ตอบ เด็กน้อยที่ไม่รู้ประสีประสาจึงมุดเข้าไปในอ้อมกอดของมะม้าแล้วจุ๊บแก้มเธอไปทีหนึ่ง

เสิ่นหว่านถึงได้สติกลับมา และเลิกคิดฟุ้งซ่าน ช่างมันเถอะ จูบหรือไม่จูบ ปล่อยเลยตามเลยไปแล้วกัน!

สองแม่ลูกลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันแล้วกินมื้อเช้า ฟ้าใหญ่ดินใหญ่ เรื่องกินข้าวใหญ่ที่สุด!

น้ำแกงเต้าหู้ ปาท่องโก๋ เสี่ยวหลงเปา และไข่ต้ม เมื่อคืนดื่มเหล้ามา ได้กินอะไรร้อนๆ คล่องคอแบบนี้ ค่อยรู้สึกสบายท้องขึ้นเยอะ

ตอนเก้าโมงกว่าๆ หานลู่ติดต่อผ่านวิทยุสื่อสารเข้ามา "เสิ่นหว่าน ขอโทษด้วยนะ เมื่อวานฉันเสียมารยาทไปหน่อย สร้างความลำบากให้เธอแล้ว…"

เสิ่นหว่านคิดในใจ ไม่หรอก เธอไม่ได้เสียมารยาท คนที่เสียมารยาทคือฉันต่างหาก!

แต่ปากกลับตอบไปว่า "ไม่เป็นไรหรอก นานๆ ทีทุกคนจะได้ผ่อนคลายบ้าง ตื่นแล้วก็หาอะไรร้อนๆ ดื่มแก้แฮงก์นะ"

ทั้งคู่คุยกันอีกสองสามประโยคแล้วจึงวางสายไป