บทที่ 87 วัสดุโลหะ

เพิ่งจะวางสายไป สัญญาณเรียกเข้าจากจวงเยี่ยนก็ดังขึ้นทันที เสิ่นหว่านเลิกคิ้ว ในใจไม่อยากรับสายเท่าไร แต่ก็ดูเสียมารยาทเกินไป จึงจำใจกดรับสาย

เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของชายหนุ่มดังมาตามสาย "ตื่นแล้วเหรอ เมื่อคืนนี้…"

เสิ่นหว่านรีบขัดขึ้นทันควัน กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเปิดประเด็นที่ตนเองรับมือไม่ไหว "อืม! เมื่อคืนหลับสบายดี คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

จวงเยี่ยนกระแอมเบาๆ "ผมจะถามว่า เรื่องที่คุยกับคุณเมื่อคืนน่ะ คุณไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม"

เสิ่นหว่านทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "เรื่องอะไรคะ ฉันลืมไปแล้ว" พอนึกย้อนดูดีๆ เหมือนจะเป็นเรื่องศูนย์แลกเปลี่ยน แต่รายละเอียดกลับไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด

"กองทัพมณฑลเอสทุกสาขาเปิดศูนย์แลกเปลี่ยนแล้ว สามารถเอาเสบียงไปแลกแต้มได้ ส่วนเจ้าหน้าที่ทหารข้างในก็ใช้แต้มแลกอาวุธได้อีกที ผมคิดว่าคุณน่าจะสนใจ" จวงเยี่ยนโยนเหยื่อล่อออกมาอย่างตรงจุด

พอได้ยินเรื่องนี้เธอก็ตาสว่างขึ้นมาทันที เรื่องอาวุธนี่เธอไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว!

"ทางกองทัพต้องการอะไรไปแลกบ้างคะ"

จวงเยี่ยนคิดในใจ ติดเบ็ดจนได้สินะ คราวนี้ดูซิว่าจะแกล้งทำเฉยอยู่อีกไหม "ผมเอาคู่มือการแลกเปลี่ยนกลับมาเล่มหนึ่ง คุณลองดูว่าพอจะหาอะไรได้บ้าง เดี๋ยวผมลงไปหาคุณตอนนี้เลยดีไหม"

เสิ่นหว่านแอบกลอกตา เมื่อวานไม่ยอมหยิบติดมือมาด้วย เรื่องแค่นี้ยังต้องแบ่งพูดสองวัน กะจะมาเนียนกินข้าวฟรีอีกล่ะสิ ผู้ชายคนนี้นี่เจ้าเล่ห์จริงเชียว!

ถึงจะค่อนขอดในใจ แต่พอคนมาถึงก็ต้องเปิดประตูต้อนรับอยู่ดี แถมยังต้องเปิดระบบท่อน้ำร้อนในห้องนั่งเล่น เปลืองถ่านหินไปอีกตั้งเท่าไร

แต่พอเปิดประตูใหญ่แล้วเห็นชายหนุ่มหอบกล่องเก็บของขนาดใหญ่มาถึงสองใบ ความคิดค่อนขอดก็มลายหายไปทันที ช่างเข้าใจคำว่า 'ไม่มามือเปล่า' ได้อย่างถ่องแท้จริงๆ

จวงเยี่ยนเดินตรงเข้าไปในห้องอาหารอย่างเป็นธรรมชาติแล้วเปิดกล่องทั้งสองออก เสิ่นหว่านขยับเข้าไปชะโงกดู เห็นของด้านในถูกห่อด้วยแผ่นกันความเย็นอย่างหนาแน่น

เขาแกะห่อไปพลางอธิบายไปพลาง "นี่เป็นของที่ผมซื้อตุนไว้ก่อนภัยพิบัติ ชั้นบนมันหนาวเกินไป เก็บรักษาไม่สะดวก เลยอยากเอามาฝากไว้ที่บ้านคุณ ถ้าคุณจำเป็นต้องใช้ก็หยิบไปได้เลยนะ เยอะขนาดนี้ผมคนเดียวใช้ไม่หมดหรอก"

เธอมองกองสิ่งของบนโต๊ะ ล้วนเป็นของที่เก็บรักษายากในสภาพอากาศแบบนี้จริงๆ ส่วนใหญ่เป็นยาและยาฉีดสารพัดชนิด ทั้งยังมีเซรุ่มแก้พิษอีกสองสามหลอด เก็บรักษามาได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว

"ยาบางตัวรอจนถึงช่วงร้อนสุดขั้วก็จะได้ใช้ประโยชน์ ข้างใต้ยังมีปืนสไนเปอร์สองกระบอกกับกระสุน คุณเก็บเอาไว้ให้ดีนะ"

เสิ่นหว่านเงยหน้ามองเขาทันควัน วางใจเอาของพวกนี้มาให้เธอเก็บขนาดนี้ ไม่กลัวโดนฮุบไปหรือไงกัน

เธอยกของทั้งหมดเข้าไปในห้องนอน เพียงพริบตาเดียวก็เก็บเข้ามิติไป ไม่มีที่ไหนจะปลอดภัยไปกว่ามิติของเธออีกแล้ว

พอเดินออกมา จวงเยี่ยนก็โดนเสิ่นโม่โม่เข้าไปเกาะแกะเรียบร้อย เธอจึงหยิบคู่มือบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูช้าๆ

ตัวเล่มทำออกมาอย่างเรียบง่าย หน้าปกพิมพ์คำขวัญปลุกใจเอาไว้สองสามประโยค ด้านในเป็นตารางแสดงรายการแลกเปลี่ยนเสบียง

อัตราแลกเปลี่ยนประเภทอาหารอยู่ที่ครึ่งกิโลกรัมต่อ 10 แต้ม ถ่านไม้ครึ่งกิโลกรัมต่อ 10 แต้ม น้ำมันเบนซิน 1 ลิตรต่อ 30 แต้ม นอกจากนี้ยังมีพวกของใช้ประจำวันและยารักษาโรค

ถัดไปด้านหลังเป็นพวกวัสดุก่อสร้างและโลหะตั้งต้นต่างๆ ของพวกนี้แต้มแลกเปลี่ยนจะค่อนข้างสูง

หน้าสุดท้ายเป็นพวกโลหะหายาก อัตราแลกเปลี่ยนสูงจนน่าตกใจ เหล็กทังสเตนหรือเหล็กไทเทเนียมแค่ก้อนเดียวมีมูลค่าถึง 2,000 แต้ม

ถ้ารายการนี้ประกาศออกไปเมื่อไร คงทำให้เกิดกระแสออกตามหาเศษโลหะกันอย่างบ้าคลั่งแน่นอน

เธอถือสมุดเดินไปหาจวงเยี่ยน พลางชี้นิ้วลงบนหน้าสุดท้าย "เป้าหมายหลักของกองทัพพวกคุณคือโลหะพวกนี้ใช่ไหมคะ"

จวงเยี่ยนเหลือบมองแล้วยิ้มออกมา "คุณฉลาดจริงๆ ของด้านหน้าน่ะรวบรวมไม่ยากหรอก แต่ที่ยากคือพวกข้างหลังนี่ต่างหาก พวกเราส่งคนออกไปค้นหาข้างนอกหลายรอบแล้ว แต่แทบไม่ได้อะไรกลับมาเลย"

เขาวางเสิ่นโม่โม่ลงให้ไปเล่นเอง ก่อนจะปรับสีหน้าจริงจังขึ้น "วัสดุโลหะพวกนี้สำคัญต่อกิจการทหารมาก อาวุธยุทโธปกรณ์กับเครื่องจักรหลายตัวจำเป็นต้องใช้ กองทัพถึงยอมทุ่มแต้มมหาศาลเพื่อรับซื้อคืนมา"

เสิ่นหว่านเข้าใจแจ่มแจ้ง ในมิติของเธอมีโลหะหายากอยู่เพียบ การแบ่งออกมาแลกแต้มสักหน่อยไม่ใช่ปัญหาเลย เพียงแต่ต้องทำตัวให้เงียบเชียบและแนบเนียนที่สุด

ถ้ามีแต้มไว้ในมือ ก็ไหว้วานให้จวงเยี่ยนช่วยแลกอาวุธได้ ส่วนของอย่างอื่น ตอนนี้เธอยังไม่ขัดสน

เห็นว่าใกล้จะเที่ยงแล้วแต่ชายหนุ่มยังไม่มีทีท่าว่าจะลุก เสิ่นหว่านจึงจำใจต้องเดินเข้าครัวไปเตรียมมื้อเที่ยง

ของอร่อยหรูหราในมิติเอาออกมาโชว์ไม่ได้ ทำได้แค่กินอะไรง่ายๆ พอแก้ขัดไปก่อน

ผัดต้นกระเทียมใส่หมูรมควัน ต้มหัวไชเท้าซีอิ๊ว และยำฟองเต้าหู้เห็ดหูหนู เธอขี้เกียจหุงข้าว จึงหยิบหมั่นโถวใบโตจากในมิติมาเป็นอาหารหลัก ลูกใหญ่แถมกินอิ่มท้องดี

อันที่จริง วัตถุดิบครึ่งหนึ่งของมื้อนี้ก็มาจากจวงเยี่ยน หมูรมควันเขาก็ให้เป็นของขวัญตอนย้ายบ้านคราวก่อน ต้นหัวไชเท้าเขาก็เอามาให้ ตัวเองแค่ลงแรงกับหยิบของแห้งและหมั่นโถวออกมา คิดดูแล้วก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร

นานๆ ทีจะได้นั่งกินข้าวที่โต๊ะอาหาร เสิ่นโม่โม่จึงกระตือรือร้นต้อนรับแขกใหญ่ แถมยังกินได้เยอะกว่าปกติอีกนิดหน่อย

ยังกินข้าวไม่ทันเสร็จ จวงเยี่ยนก็ได้รับสัญญาณแจ้งเตือนให้ออกไปปฏิบัติภารกิจด่วน เขารีบกวาดข้าวเข้าปากอีกสองสามคำจนหมด แล้วเอ่ยลาอย่างรวดเร็ว

แม้ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไร แต่เสิ่นหว่านอยากจะรีบจัดการเรื่องแต้มให้เสร็จเรียบร้อย อาศัยช่วงที่กองทัพยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการในวงกว้าง คนที่ศูนย์แลกเปลี่ยนน่าจะยังมีไม่มาก เหมาะแก่การเคลื่อนไหวพอดี

ตอนนี้มีพื้นที่ปศุสัตว์แล้ว เวลาจะออกไปข้างนอก เสิ่นโม่โม่ก็ไม่จำเป็นต้องหลับยาวอีกต่อไป เขาสามารถวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าได้อย่างเต็มที่ อย่างไรเสียมีเสี่ยวไอ้อยู่ดูแล เธอก็เบาใจ

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังแบ่งพลังจิตคอยตรวจดูความเคลื่อนไหวในมิติได้ตลอดเวลา

ช่วงนี้เจ้าตัวอ้วนกลมชอบเข้าไปเล่นในทุ่งหญ้ามาก ทั้งวิ่งไล่ไก่ต้อนเป็ด แถมยังช่วยเก็บไข่ช่วยให้อาหารสัตว์ได้อย่างคล่องแคล่ว ช่วยให้เธอเบาแรงไปได้เยอะ

พอนึกขึ้นได้ว่าอีกประเดี๋ยวเจ้าตัวอ้วนกลมต้องนอนกลางวัน เสิ่นหว่านจึงย้ายรถบ้านคันหนึ่งไปจอดไว้ข้างทุ่งหญ้า แล้วป้อนคำสั่งให้เสี่ยวไอ้ "บ่ายโมง พาเสิ่นโม่โม่ไปนอนกลางวันบนรถบ้าน" เมื่อจัดการเรียบร้อยจึงวางใจเตรียมตัวออกเดินทาง

เธอรื้อค้นบนชั้นวางของจนเจอรองพื้นโทนสีเข้มอมเหลือง นำมาทาเกลี่ยให้ทั่วใบหน้าเพื่ออำพรางผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องแต่เดิม

สวมเสื้อผ้าและเสื้อเกราะกันกระสุนเรียบร้อย ด้านนอกก็สวมเสื้อโค้ตขนเป็ดสีดำตัวใหญ่โคร่งทับอีกชั้น ก่อนจะสวมหน้ากากอนามัยกับหมวก เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย

เธอกดวิทยุสื่อสารบอกหานลู่ว่าตนเองจะออกไปข้างนอกสักหน่อย ฝากช่วยดูแลชั้น 15 ด้วย

เสิ่นหว่านเดินลงบันไดไปพลางสังเกตการณ์รอบตัวอย่างระมัดระวัง

ช่วงที่ผ่านมาเธอไม่ได้ออกไปไหน ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับโลกภายนอกล้วนได้ยินมาจากหานลู่และจวงเยี่ยนทั้งสิ้น

ภัยหนาวสุดขั้วผ่านมากว่าสี่เดือนแล้ว ผู้อยู่อาศัยในตึกที่ยังทนรอดมาได้เหลือน้อยเต็มที

คนที่ประคองตัวไม่ไหวต่างก็อพยพไปพึ่งพิงค่ายผู้อพยพของทางการกันหมด ส่วนไม่กี่ครอบครัวที่ยังปักหลักอยู่ก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ต้องทนประทังชีวิตไปวันๆ ด้วยเสบียงที่เคยกักตุนไว้แต่แรก

ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินว่าที่ค่ายผู้อพยพเองก็กินไม่อิ่ม เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มไม่พอคลายหนาว พวกเขาก็คงพากันย้ายไปตั้งนานแล้ว

ตลอดทางที่เดินลงมา เสิ่นหว่านไม่เจอผู้รอดชีวิตในตึกเลยแม้แต่คนเดียว ป่านนี้คงขดตัวผิงไฟคลายหนาวอยู่ในห้องกันหมด ใครจะยอมโผล่หน้าออกมาท้าทายความหนาวเหน็บเสียดกระดูกข้างนอกกัน

ยังดีที่บนตัวเธอแปะแผ่นทำความร้อนไว้หลายแผ่น ซ้ำช่วงนี้ยังได้กินผักและผลไม้จากในมิติไปมาก ร่างกายจึงแข็งแรงขึ้นผิดหูผิดตา ไม่รู้สึกสะท้านกับความหนาวสักเท่าไร

พอพ้นประตูตึก เธอก็นำสเกตบอร์ดออกมา แล้วไถลตัวมุ่งหน้าไปยังชานเมืองอันรกร้างไร้ผู้คนทันที