บทที่ 88 ศูนย์แลกเปลี่ยน

ตลอดทางพบเห็นซากศพไม่น้อย มีทั้งโครงกระดูกมนุษย์ขาวโพลนสะอาดตา และบางร่างที่ยังคงมีเศษเนื้อติดค้างอยู่ประปราย

เมื่อนึกถึงบางสิ่ง เธอก็คลื่นไส้จนพะอืดพะอมโก่งคอขย้อนไม่หยุด เนื้อบนโครงกระดูกพวกนี้เห็นได้ชัดว่าถูกคนเฉือนเอาไป ซึ่งจุดประสงค์ก็คงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้

ไม่คิดเลยว่าจะเริ่มมีคนกินเนื้อมนุษย์ด้วยกันเร็วขนาดนี้ การกินพวกเดียวกันเองไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรเลยในยุคภัยพิบัติ

ในชาติก่อนเธอเคยได้ยินมาว่ามีกลุ่มลัทธิประหลาดอยู่กลุ่มหนึ่ง ออกล่าเพื่อนมนุษย์เพื่อนำมาเป็นอาหารโดยเฉพาะ

ตอนที่คนพวกนั้นถูกกวาดล้าง กองกระดูกขาวที่ค้นพบสุมกันสูงจนกลายเป็นเนินเขาย่อมๆ หน่วยกู้ภัยช่วยตัวประกันที่ถูกคุมขังออกมาได้ไม่น้อย ทุกคนล้วนติดเชื้อพรีออนไม่มากก็น้อย

เริ่มตั้งแต่ประสาทสัมผัสแปรปรวน ความบกพร่องด้านภาษาและการสื่อสาร จากนั้นก็ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด จนในที่สุดร่างกายก็เกิดภาวะขาดสารอาหารอย่างรุนแรงและมีอาการสมองเสื่อม คอยทำร้ายผู้คนและสิ่งของรอบข้างอย่างไม่เลือกหน้า

เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ความลับอะไรในค่ายผู้อพยพ ทางการเคยจัดบรรยายให้ความรู้หลายครั้งเพื่อเผยแพร่ถึงพิษภัยของเชื้อพรีออน และเพื่อป้องกันไม่ให้มนุษย์เข่นฆ่ากัดกินกันเอง

เวลานั้นผู้รอดชีวิตในค่ายต่างหวาดระแวงไปตามๆ กัน แม้ผู้ติดเชื้อจะไม่แพร่เชื้อสู่คนอื่น แต่ระยะฟักตัวของโรคนั้นยาวนานมาก ภัยพิบัติต่อเนื่องมานานหลายปี ทุกคนเจออะไรกินได้ก็กิน ใครจะรู้ว่าเผลอไปกินสิ่งที่ไม่ควรกินเข้าตั้งแต่เมื่อไหร่

ทว่าวันสิ้นโลกเพิ่งจะเริ่มต้นได้เพียงไม่กี่เดือน กลับมีคนเริ่มลงมือกับเพื่อนมนุษย์เสียแล้ว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนพองสยองเกล้า

เธอพยายามสะกดกลั้นตัวเองไม่ให้มองซากศพอันน่าอนาถเหล่านั้น แล้วตั้งหน้าตั้งตาเร่งเดินทาง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอพบพื้นที่ร้างไร้ผู้คนอาศัยอยู่แห่งหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าบริเวณรอบข้างปลอดภัยดีแล้ว จึงนำรถบรรทุกขนาดเล็กออกมาจากมิติ ก้าวขึ้นรถแล้วขับมุ่งหน้าไปยังทิศทางของโรงพยาบาลเซิ่งอ้ายทันที

รถบรรทุกคันนี้เธอเคยนำมาดัดแปลงมาก่อน ความทนทานต่อความหนาวเย็นเพิ่มขึ้นไม่น้อย เพียงแต่วัสดุมีจำกัด รูปร่างหน้าตาที่ดัดแปลงออกมาจึงดูแปลกตาพิลึกไปบ้าง

เมื่อวานจวงเยี่ยนบอกตำแหน่งของศูนย์แลกเปลี่ยนล่วงหน้าแล้ว มันตั้งอยู่ในตึกสามชั้นด้านหลังโรงพยาบาล

ด้านหลังกระบะรถบรรทุกบรรจุสิ่งของที่เธอคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันเพื่อนำมาแลกเปลี่ยน มีโต๊ะเก้าอี้สแตนเลสอยู่ค่อนคันรถ และยังมีถังโลหะหายากอีกสองสามถัง

ของไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป พอที่จะแลกแต้มได้จำนวนมาก และไม่สะดุดตาใครจนเกินควร อีกทั้งพื้นผิวสิ่งของยังมีคราบโคลนและรอยสนิมเกาะอยู่บางๆ คนอื่นมองดูก็จะคิดว่าเป็นของที่เก็บมาจากข้างนอกเท่านั้น

การขับรถย่อมเร็วกว่าสเกตบอร์ดมากนัก เพียงราว 10 นาที เธอก็มองเห็นตึกเล็กเบื้องหน้า มีป้ายผ้าผืนใหญ่ขึงไว้เขียนตัวอักษรเด่นชัดว่า ศูนย์แลกเปลี่ยนของกองทัพ

ตอนนี้คนส่วนใหญ่ยังไม่รู้ข่าว ที่หน้าประตูจึงแทบไม่มีคน เธอจอดรถบรรทุกไว้หน้าทางเข้า ตั้งใจจะเข้าไปดูลาดเลาข้างในก่อน

ทันทีที่ผลักประตูบานใหญ่เข้าไปก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นภายในตัวอาคาร ห้องโถงเปิดไฟสว่างไสว ด้านในมีเคาน์เตอร์เรียงเป็นแถว เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังนั่งจัดเอกสารอยู่

เธอกวาดสายตามองรอบด้าน ไม่เห็นเตาผิงสำหรับให้ความอบอุ่น เครื่องปรับอากาศก็ไม่ได้เปิดใช้งาน น่าจะติดตั้งระบบทำความร้อนส่วนกลางเอาไว้

แม้ภายในอาคารจะค่อนข้างอบอุ่น แต่เธอก็ไม่ได้ถอดหมวกและหน้ากากอนามัยออก เพื่อหลีกเลี่ยงการตกเป็นเป้าสายตา จึงจำต้องคงการแต่งกายมิดชิดแบบนี้ไว้

เธอเลือกนั่งลงหน้าเคาน์เตอร์บริการตัวหนึ่งอย่างไม่เจาะจง เจ้าหน้าที่ที่กำลังง่วนอยู่เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นสมุดเล่มหนึ่งมาให้ “ลองดูนะว่าต้องการแลกอะไร”

สมุดเล่มนี้เหมือนกับเล่มที่เธอเคยเห็นมาก่อน อีกฝ่ายคงคิดว่าเธอมาหาซื้อของ

เธอดันสมุดเล่มนั้นกลับไป “ฉันมาขายของค่ะ เป็นโลหะทั้งหมด บรรทุกอยู่ในรถข้างนอก คุณช่วยหาคนออกไปตรวจรับกับฉันหน่อยได้ไหมคะ”

มือของเจ้าหน้าที่ยังคงขยับไม่หยุด “ฉันก็นึกว่าเธอเป็นครอบครัวของทหารในเขตทหารมาแลกเสบียงเสียอีก! เธอเอาโลหะอะไรมาบ้างล่ะ ปริมาณเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันลงทะเบียนให้”

เสิ่นหว่านเอ่ยขึ้น “มีโลหะทังสเตน ไทเทเนียม วาเนเดียม แล้วก็อื่นๆ ค่ะ มีสแตนเลสอีกนิดหน่อย รวมๆ แล้วประมาณ 500 กิโลกรัม”

ในที่สุดเจ้าหน้าที่ก็หยุดมือ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เบื้องบนสั่งการมาให้จับตาดูเป็นพิเศษ โดยเฉพาะโลหะหายาก พวกเขาจัดกำลังคนออกไปตามหาตั้งหลายรอบแต่ก็ไม่เจอเลยสักนิด

“เดี๋ยวฉันหาคนออกไปดูกับเธอนะ ของอยู่หน้าประตูใช่ไหม” พูดพลางกวักมือเรียกชายหนุ่มอีกสองคน แล้วรีบสวมเสื้อกันหนาวเดินนำออกไป

เสิ่นหว่านพาพวกเขาเดินมาที่รถบรรทุกของตน เมื่อเปิดประตูตู้ท้ายรถ สิ่งแรกที่เห็นคือถังโลหะขึ้นสนิมประปรายสองสามถัง ลึกเข้าไปด้านในมีโต๊ะเก้าอี้สแตนเลสวางสุมกันระเกะระกะ

ชายหนุ่มสองคนปีนขึ้นไปบนกระบะอย่างคล่องแคล่วเพื่อตรวจสอบและตรวจนับสิ่งของ

นอกจากคราบสนิมเล็กน้อยภายนอกแล้ว ตัวถังโลหะล้วนปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีความชื้นหรือรอยรั่วซึม

โลหะหายากพวกนี้ไม่เหมือนเหล็กทังสเตนหรือเหล็กไทเทเนียม มูลค่าของมันสูงกว่ามากนัก ข้างในล้วนเป็นวัตถุดิบตั้งต้น หรือที่เรียกกันติดปากว่าผงชูรสแห่งวงการอุตสาหกรรม เพียงแค่ใส่ในปริมาณที่กำหนด ก็สามารถเปลี่ยนความแข็ง การยืดตัว และความทนทานต่อการสึกหรอของเหล็กกล้าได้

สิ่งที่เธอนำออกมาในครั้งนี้ล้วนเป็นโลหะที่ใช้ในอุตสาหกรรมทางทหาร หวังว่าจะช่วยบรรเทาความเดือดร้อนเร่งด่วนของพวกเขาได้บ้าง

ในมิติของเธอยังมีโลหะหายากอีกมากมาย รอให้มีโอกาสในภายภาคหน้าค่อยนำออกมาแลกเปลี่ยน

คนที่อยู่บนรถใช้เวลาตรวจสอบไม่นาน ก็หันมารายงานกับเจ้าหน้าที่คนเดิม “พี่จาง ของไม่มีปัญหาเลยครับ ถังโลหะมีระบุความจุไว้หมดแล้วไม่ต้องชั่ง ส่วนสแตนเลสที่เหลือนำไปขึ้นตราชั่งอย่างเดียวก็พอครับ”

พูดจบก็เดินเข้าไปเรียกคนข้างในมาช่วยขนของ พี่จางเชื้อเชิญเสิ่นหว่านเข้าไปนั่งข้างในอย่างกระตือรือร้น อีกทั้งยังแอบหยั่งเชิงถามถึงที่มาของสิ่งของเหล่านี้อย่างแนบเนียน

เสิ่นหว่านตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่กะพริบตา “ญาติของฉันออกไปหาเสบียงข้างนอกแล้วเก็บกลับมาได้น่ะค่ะ เลยให้ฉันมาลองเสี่ยงดวงดูว่าจะพอแลกของมีประโยชน์อะไรได้บ้าง ที่นี่แลกอะไรได้บ้างหรือคะ”

พี่จางอธิบายอย่างกระตือรือร้น “ที่นี่ของเราแลกเป็นแต้มได้จ้ะ ใช้ได้ทั่วทั้งเขตทหารมณฑลเอสเลยนะ ข้อดีของมันน่ะวันหน้าเธอจะรู้เอง!”

ระหว่างที่พูดคุยกัน คนด้านนอกก็เดินกลับเข้ามาพร้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ “ขนลงหมดแล้วครับ ชนิดกับน้ำหนักอยู่ในนี้ทั้งหมด”

พี่จางหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมาเริ่มคำนวณแต้ม นอกจากสแตนเลสที่ราคาค่อนข้างถูก เพียง 200 แต้มต่อหนึ่งกิโลกรัมแล้ว โลหะหายากที่เหลือราคาล้วนอยู่ระหว่าง 5,000 ถึง 20,000 แต้ม

ผลลัพธ์คำนวณออกมาได้แต้มฐานที่มั่นทั้งหมด 3,800,000 กว่าแต้ม เธอจึงหยิบเครื่องประดับทองคำและทองคำแท่งหนักสิบกว่าจินออกมาจากกระเป๋าเป้ เพื่อปัดยอดรวมให้ครบ 4,000,000 แต้ม

พี่จางมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความอิจฉา “เธอมีแต้มเยอะขนาดนี้ อยู่ในฐานที่มั่นได้อย่างสุขสบายไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปได้นานเลยล่ะ เพียงแต่ที่ตั้งกองกำลังของเรามันเล็กเกินไป ไม่รับผู้อพยพ แต่เธอไปดูที่ฐานทัพของเขตทหารมณฑลได้นะ ได้ยินมาว่าจ่ายเสบียงหรือแต้มจำนวนหนึ่งก็จะได้สิทธิอยู่อาศัยแล้ว”

เสิ่นหว่านยิ้มรับ ไม่ได้เอ่ยอะไร

พี่จางเป็นคนช่างพูดช่างคุย จากการสนทนา เสิ่นหว่านจึงได้รู้ว่าเจ้าหน้าที่ที่นี่ล้วนเป็นครอบครัวทหาร ต้องแข่งขันกันอย่างหนักถึงจะได้งานนี้มา แต่ละเดือนได้แต้ม 1,000 กว่าแต้มเพื่อนำไปจุนเจือครอบครัว

เขตทหารจะจ่ายเงินเดือนและเงินช่วยเหลือให้เฉพาะตัวทหารเท่านั้น แน่นอนว่าทั้งหมดก็จ่ายเป็นเสบียงและแต้ม บรรดาครอบครัวทหารเหล่านี้จึงต้องแก่งแย่งกันสุดชีวิตเพื่อให้ได้งานทำ

พี่จางคุยไปพลาง มือก็ยังคงทำงานไปไม่หยุด “ต้องทำบัตรฐานที่มั่นใบหนึ่งเอาไว้เก็บแต้มนะ เธอพกบัตรประชาชนมารึเปล่า”

เสิ่นหว่านไม่อยากใช้บัตรประชาชนของตัวเอง ขณะที่กำลังลังเลอยู่นั้น พี่จางก็พูดต่อขึ้นมาว่า “ถ้าไม่ได้พกมาจะใช้บัตรชั่วคราวก่อนก็ได้ แต่เธอต้องระวังอย่าทำหายล่ะ มีเวลาว่างเมื่อไหร่ค่อยมาทำบัตรฐานที่มั่นแล้วโอนแต้มไป”

เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเธอมีมิติที่ปลอดภัยยิ่งกว่าตู้เซฟใดๆ ขอเพียงเป็นของที่เก็บเข้าไปข้างในแล้ว นอกจากเธอ ก็ไม่มีใครสามารถเอาไปได้ทั้งนั้น