บทที่ 100 ลูกชายอีกครึ่งคน

สิบกว่านาทีต่อมา ข่งเสวี่ยถึงได้กลับเข้าบ้าน

บนใบหน้าสวยสง่าหมดจดไม่ได้ดูผิดแปลกไป ทว่าลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยคู่นั้นกลับเปี่ยมล้นด้วยความสุข ทั้งยังแฝงรอยหวานชื่นชวนให้หวนนึกถึงอยู่อีกนิดหน่อย

"โรงแรมที่เสี่ยวเฉินพักอยู่ก็แค่นอกหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ ทำไมไปส่งตั้งนานขนาดนั้นล่ะ"

เมื่อเห็นลูกสาวกลับมา ข่งเหวินหลี่ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ก้มมองเวลา แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น ไม่ได้ตอบอะไร

โจวฮุ่ยเหม่ยยิ้มหยอกเย้า "คนแก่อย่างคุณไม่เข้าใจโลกของคนหนุ่มสาวก็อย่าไปถามเซ้าซี้เลย"

คำพูดของแม่ทำให้ข่งเสวี่ยอดเขินไม่ได้ ผิวหน้าขาวเนียนดั่งหิมะขึ้นสีแดงระเรื่อ "แม่คะ พูดอะไรน่ะ"

คราวนี้ข่งเหวินหลี่ถึงเข้าใจแจ่มแจ้ง เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย รสชาติในคอช่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหลือเกิน

"พ่อคะ เดี๋ยวหนูชงชาให้นะคะ จะดื่มชาแดง ชาเขียว หรือว่าชาผู่เอ๋อร์ดีคะ" ข่งเสวี่ยผู้รู้ใจจับสังเกตท่าทีแปลกๆ ของพ่อได้และรู้ดีว่าเพราะอะไร นึกขำอยู่ในใจ แต่สีหน้ายังคงเอ่ยถามตามปกติ

ข่งเหวินหลี่อยากจะบอกเหลือเกินว่าชงชาขมๆ มาสักแก้วเถอะ แต่พอเอ่ยปากกลับกลายเป็น "ชาเขียวแล้วกัน"

ข่งเสวี่ยพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหยิบชาซิ่วหยาที่เฉินจิ่งนำมาให้ในวันนี้ออกมาชง

"ชานี้รสชาติดีไม่เลว เป็นของขึ้นชื่อบ้านเกิดเสี่ยวเฉินเหรอ" ข่งเหวินหลี่จิบชิมไปคำหนึ่งแล้วเอ่ยชม

"ใช่ค่ะ เสี่ยวเฉินตั้งใจเตรียมของขวัญมาให้พ่อกับแม่มากเลยนะคะ เขายังเอาไข่เยี่ยวม้ามาด้วย หนูจำได้ว่าเหมือนเคยเปรยๆ กับเขาว่าไข่เยี่ยวม้าของเมืองถังเฉิงขึ้นชื่อมาก เขาก็คงจำใส่ใจไว้แน่ๆ เลยค่ะ" เวลาพูดถึงเฉินจิ่ง ใบหน้างดงามของข่งเสวี่ยมักจะห้ามรอยยิ้มหวานไว้ไม่อยู่เสมอ

โจวฮุ่ยเหม่ยก็เอ่ยขึ้นว่า "การวางตัวของเสี่ยวเฉินเนี่ย ไม่เหมือนเด็กหนุ่มอายุยี่สิบสองเลยจริงๆ สุขุมใช้ได้ทีเดียว"

"เสี่ยวเฉินก็เข้าทีอยู่ ตอนนี้พ่อก็เชื่อแล้วล่ะว่าต่อไปเขาคงไม่ทำตัวแย่ๆ หรือทำให้เสวี่ยเอ๋อร์เสียใจเพราะเรื่องช่องว่างระหว่างวัยหรอก" ข่งเหวินหลี่จิบชาพลางพูดขึ้นเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก

ทว่าแท้จริงแล้ว คำพูดนี้คือการแสดงออกว่าเขายอมรับในตัวเฉินจิ่งแล้ว

"พ่อคะ ขอบคุณนะคะ" แม้ข่งเสวี่ยจะเดาได้แต่แรก ทว่าพอได้ยินพ่อพูดออกมาจากปากจริงๆ เธอก็ยังรู้สึกดีใจและตื้นตันอยู่ดี

โจวฮุ่ยเหม่ยเห็นสามีพูดเช่นนั้น ก็ถอนหายใจเบาๆ พลางเอ่ย "เสวี่ยเอ๋อร์ จริงๆ ก็อย่างที่แม่เคยบอกนั่นแหละ แม่ไม่ได้รังเกียจเสี่ยวเฉินหรอก แค่รู้สึกว่าเขายังเด็กเกินไป กลัวว่าต่อไปชีวิตคู่ของพวกเธอจะมีปัญหา"

หยุดไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของโจวฮุ่ยเหม่ยอีกครั้ง "แต่จากเรื่องในคืนนี้กับรายละเอียดหลายๆ อย่าง แม่ว่าเสี่ยวเฉินคงไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก เขาก็ชอบลูกด้วยความจริงใจ ไม่อย่างนั้นของเก่าที่มีมูลค่าอย่างน้อยสองแสนกว่าหยวนคงไม่ยืนกรานจะยกให้แม่ขนาดนั้น"

"อีกอย่าง พ่อของลูกดูคนแม่นมาก ในเมื่อเขาเห็นชอบแล้ว แม่ก็เห็นชอบด้วยเหมือนกัน"

โจวฮุ่ยเหม่ยก็น่ารักดีเหมือนกัน ทั้งที่ในใจยอมรับจนถึงขั้นเอ็นดูเฉินจิ่งมากแล้ว แต่คงเพราะก่อนหน้านี้เคยคัดค้านเอาไว้ พอมายอมรับเร็วขนาดนี้เลยเสียฟอร์มอยู่บ้าง จึงต้องดึงสามีมารับหน้าแทน

ข่งเสวี่ยย่อมเข้าใจดี เธอเดินเข้าไปควงแขนโจวฮุ่ยเหม่ยอย่างสนิทสนม "ขอบคุณค่ะแม่"

"ลูกนี่นะ ในเมื่อเลือกเสี่ยวเฉินแล้ว ต่อไปก็ต้องอยู่กับเขาดีๆ รีบๆ แต่งงานมีลูกซะล่ะ เพราะยังไงลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว" พอโจวฮุ่ยเหม่ยยอมรับ จู่ๆ ก็อดบ่นเปรยขึ้นมาไม่ได้

เมื่อก่อนเวลาแม่เร่งรัดเรื่องแต่งงานเรื่องมีลูก ข่งเสวี่ยมักจะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบอย่างจนใจ แต่ครั้งนี้เธอกลับกะพริบตาปริบๆ แล้วตอบว่า "จริงๆ หนูก็ไม่ได้ติดอะไรหรอกค่ะ แต่ยังต้องดูความคิดของเสี่ยวเฉินด้วย ตอนนี้เขากำลังมุ่งมั่นสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่น่ะค่ะ"

คนเป็นพี่สาวก็คือพี่สาวจริงๆ ต่อให้เฉินจิ่งไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้ แต่ข่งเสวี่ยก็ยังมองออกว่าเป้าหมายในช่วงนี้ของเด็กหนุ่มของเธอคือเรื่องหน้าที่การงาน หรือพูดง่ายๆ ก็คือการหาเงิน

"มุ่งมั่นเรื่องงานก็เป็นเรื่องดี แต่การแต่งงานก็เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตนะ หาโอกาสลองถามเสี่ยวเฉินดูหน่อย ถึงพวกเธอจะเพิ่งเริ่มคบกัน แต่คบไปสักครึ่งปีหรือปีหนึ่งก็เริ่มคิดเรื่องแต่งงานมีลูกได้แล้ว" โจวฮุ่ยเหม่ยยังค่อนข้างร้อนใจเรื่องนี้อยู่พอสมควร

ข่งเสวี่ยพยักหน้ารับอย่างไม่ขัดข้อง ที่สำคัญคือเธอไม่อยากกดดันเฉินจิ่งในเรื่องนี้จนเกินไป

เพราะการแต่งงานไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ทั้งเรือนหอ ทั้งการตกแต่ง ล้วนเป็นเรื่องจริงที่ต้องแก้ปัญหาทั้งนั้น

"จริงสิ" โจวฮุ่ยเหม่ยนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็หยิบป้ายหยกรูปมังกรหัวหมูชิ้นนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง "ป้ายหยกชิ้นนี้ พรุ่งนี้ลูกเอาคืนให้เสี่ยวเฉินไปนะ"

"แม่คะ?" ข่งเสวี่ยประหลาดใจ

"แม่ไม่ได้คิดเป็นอื่นหรอก แม่คิดดูถี่ถ้วนแล้ว มูลค่าของป้ายหยกชิ้นนี้มันสูงเกินไปหน่อย ลูกก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้เสี่ยวเฉินกำลังมุ่งมั่นเรื่องการงาน เอาป้ายหยกชิ้นนี้คืนให้เขาเอาไปปล่อยขายดีกว่า จะได้มีเงินทุนเพิ่มขึ้น"

โจวฮุ่ยเหม่ยพูดไปพลางวางป้ายหยกไว้ในมือของข่งเสวี่ยด้วยความเสียดายอยู่ลึกๆ หญิงวัยกลางคนที่รักการสะสมคนนี้ชอบป้ายหยกที่มีคุณค่าทางวิชาการสูงชิ้นนี้มากจริงๆ

ทว่าแม้จะเสียดาย แต่เธอก็คืนให้อย่างเด็ดขาด "บอกเสี่ยวเฉินนะ ให้เขารับป้ายหยกชิ้นนี้กลับไป รอให้วันหน้าเขาประสบความสำเร็จแล้ว ค่อยหาของเก่าที่ดีกว่านี้มาให้แม่ก็พอ"

ข่งเสวี่ยมองดูแม่ของตน ก่อนจะเอนศีรษะซบลงบนไหล่อย่างออดอ้อน แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ขอบคุณค่ะแม่"

"โธ่ จะมาขอบคุณอะไรล่ะ แม่มีลูกสาวแค่คนเดียวนี่นา ถ้าต่อไปเสี่ยวเฉินมาเป็นลูกเขยของแม่จริงๆ ก็ถือเป็นลูกชายครึ่งคนแล้ว แม่จะสนับสนุนเรื่องงานของเขาหน่อย มันก็เป็นเรื่องสมควรไม่ใช่เหรอ"

ข่งเสวี่ยยิ้มหวานพลางตอบว่า "เสี่ยวเฉินจะได้เป็นลูกเขยของแม่แน่นอนค่ะ"

…

วันรุ่งขึ้น เฉินจิ่งตื่นแต่เช้ามาเก็บสัมภาระ แล้วก็มาถึงบ้านของข่งเสวี่ย

"เสี่ยวเฉิน รีบเข้ามาทานมื้อเช้าสิ" เป็นโจวฮุ่ยเหม่ยที่เปิดประตูให้เฉินจิ่ง เธอเตรียมมื้อเช้าเอาไว้เป็นพิเศษ

เฉินจิ่งรีบขานรับ พร้อมเอ่ยทักทาย "สวัสดีครับคุณป้า"

โจวฮุ่ยเหม่ยมองดูเฉินจิ่งที่ทั้งรูปหล่อและมีมารยาท ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมาด้วยความยินดี พลางยื่นมือไปช่วยเขาถือกระเป๋าเดินทาง

ข่งเหวินหลี่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร บางทีอาจเป็นเพราะเฉินจิ่งยังมาไม่ถึง เขาจึงยังไม่ได้แตะตะเกียบ พอเห็นเฉินจิ่งก็ยิ้มแล้วพยักหน้า "เสี่ยวเฉินมาแล้วเหรอ"

"สวัสดีครับคุณลุง" เฉินจิ่งเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อมเช่นกัน

ข่งเหวินหลี่โบกมือ "จะเกรงใจอะไรกันขนาดนั้น รีบนั่งสิ ลองชิมซาลาเปาที่คุณป้าเขาทำดู รสชาติดีมากเลยนะ"

ในใจของเฉินจิ่งกระตุกวูบ ตอนนี้เขารู้สึกได้แล้วว่าท่าทีของข่งเหวินหลี่และโจวฮุ่ยเหม่ยที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปแล้ว ชัดเจนเลยว่ากำลังมองเขาเป็นว่าที่ลูกเขยแล้วจริงๆ

"เสี่ยวเฉิน~"

ตอนนั้นเอง ข่งเสวี่ยที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้องนอน วันนี้เธอสวมเสื้อโค้ตตัวสั้นสีเทาอ่อน แมตช์กับรองเท้าบูตยาวสีดำ ขับเน้นทั้งบุคลิกและรูปร่างให้โดดเด่นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรียวขายาวตรงคู่นั้นที่ดึงดูดสายตาเป็นพิเศษ

ข่งเสวี่ยไม่ชอบแต่งหน้าจัดมาแต่ไหนแต่ไร ใบหน้าสวยสง่าเพียงแค่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาอย่างพอดิบพอดี ก็สวยสะกดจนไร้ที่ติแล้ว

เฉินจิ่งมองจนชะงักไปนิดหนึ่ง เขารู้สึกจริงๆ ว่าไม่ว่าจะมองสักกี่ครั้งก็ไม่มีวันเบื่อ และไม่มีทางที่จะรู้สึกว่าพี่เสวี่ยหมดเสน่ห์ดึงดูดใจสำหรับเขาเลย

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ เสน่ห์ที่ข่งเสวี่ยมีต่อเฉินจิ่งนั้น รูปลักษณ์ภายนอกเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง นอกเหนือจากหน้าตาและรูปร่างแล้ว ความรู้ใจ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ ความสง่างามเปิดเผย หรือแม้กระทั่งท่าทางเหมือนเด็กสาวเวลาที่เธอป่วย ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เฉินจิ่งรักสุดหัวใจทั้งสิ้น