บทที่ 99 ก็เลิศล้ำเหนือสิ่งใดในแดนมนุษย์

ได้ยินเฉินจิ่งพูดจริงจังแบบนั้น ข่งเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วเอ่ยแซว "ใครเขาให้เธอให้ของหมั้นกันล่ะ?"

ใครเขาให้เธอให้ของหมั้นกันล่ะ?

นี่อาจจะเป็นหนึ่งในคำบอกรักที่งดงามที่สุดเลยก็ว่าได้

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องนับเป็นของหมั้นครับ ถือว่าเป็นแค่ของขวัญที่ผมให้คุณน้าก็แล้วกัน คุณน้ารับไว้เถอะนะครับ" หัวใจเฉินจิ่งเต้นแรงวูบวาบ เขายังคงยืนกรานตามเดิม พลางยัดป้ายหยกรูปมังกรหัวหมูใส่มือโจวฮุ่ยเหม่ยโดยตรง

ท่าทีของเขาทำเอาโจวฮุ่ยเหม่ยชักเกรงใจขึ้นมาจริงๆ เธอจ้องมองหยกในมือ ยอมรับเลยว่าชอบมาก

เพราะของเก่าที่เธอซื้อมาก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของปลอม ตอนนี้มีของแท้ที่มีคุณค่าทางวิชาการและการวิจัยอยู่ตรงหน้า จะให้บอกว่าไม่ชอบก็คงเป็นการโกหก เพียงแต่ว่ามูลค่าของมันสูงเกินไปจริงๆ อีกอย่างนี่ก็เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่เฉินจิ่งมาเยือนบ้าน

หากเป็นในอนาคต หรือพูดให้ถูกคือ หากถึงวันที่ต้องพูดคุยเรื่องแต่งงานกับข่งเสวี่ยจริงๆ โจวฮุ่ยเหม่ยก็คงรับไว้ได้โดยไม่ต้องรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แต่สถานการณ์ตอนนี้มัน…

"เอ๊ะ ไม่สิ ฉันมัวแต่คิดเตลิดไปถึงเรื่องที่เสวี่ยเอ๋อร์จะแต่งงานกับเขาได้ยังไงกันเนี่ย?" ขณะที่โจวฮุ่ยเหม่ยกำลังคิดฟุ้งซ่านก็พลันได้สติขึ้นมา เธอเองยังไม่ได้ยอมรับในตัวเฉินจิ่งเต็มร้อยเสียหน่อย ทำไมจู่ๆ ถึงเผลอคิดไปไกลขนาดนั้นได้?

โจวฮุ่ยเหม่ยเริ่มทบทวนความคิดตัวเอง แล้วก็ได้คำตอบในเวลาไม่นาน

เจ้าหนุ่มเฉินจิ่งคนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ใช้เวลาแค่ไม่นานก็ทำให้ทัศนคติที่เคยต่อต้านของเธอเกือบจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น ความเก่งกาจและสุขุมที่เขาแสดงออกมา ยังทำให้คนลืมอายุที่ยังน้อยของเขาไปโดยไม่รู้ตัว

"มิน่าล่ะ เสวี่ยเอ๋อร์ถึงได้ชอบเขาขนาดนี้"

ความคิดในหัวของโจวฮุ่ยเหม่ยหมุนวนไปมา เธอยังไม่ทันพูดอะไร เฉินจิ่งก็อาศัยจังหวะนี้เปลี่ยนหัวข้อสนทนาขึ้นมาทันที "คุณลุงคุณน้าครับ ผมได้ยินมาว่าของกินเล่นตอนดึกของเมืองอี๋เฉิงรสชาติดีมากเลยนะครับ"

ข่งเหวินหลี่พยักหน้า "ก็ดีจริงนั่นแหละ มีของอร่อยท้องถิ่นอยู่หลายอย่าง ไปกันเถอะ ไปลองชิมดู" ตอนที่เขาพูด สายตาแฝงแววขบขันอยู่ด้วย

ว่าที่พ่อตาคนนี้เป็นพวกแกล้งทำเป็นไขสือทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ เขาดูออกชัดเจนว่าเฉินจิ่งจงใจเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้โจวฮุ่ยเหม่ยยอมรับหยกชิ้นนั้นไปโดยปริยาย และตัวเขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

เฉินจิ่งเข้าใจจุดนี้ดี จึงรีบตอบรับ "ครับ" ในใจรู้สึกยินดียิ่งนัก เพราะการที่ข่งเหวินหลี่ช่วยรับมุก แท้จริงแล้วคือการแสดงท่าทีของเขาออกมาอย่างแนบเนียน

เขายอมรับในตัวเฉินจิ่งว่าที่ลูกเขยคนนี้แล้ว หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ มีหรือจะยอมให้โจวฮุ่ยเหม่ยรับป้ายหยกรูปมังกรหัวหมูเอาไว้

หากเป็นแค่แฟนของลูกสาว ป้ายหยกชิ้นนี้คงดูมีมูลค่าสูงเกินไป แต่ถ้าเป็นว่าที่ลูกเขย ความสัมพันธ์ย่อมต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ครอบครัวนี้ต่างก็เป็นคนหัวไว เมื่อข่งเสวี่ยได้ยินคำพูดของพ่อ ดวงตาคู่สวยก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แววตาเต็มไปด้วยความยินดี เธอไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

โจวฮุ่ยเหม่ยเงียบไปครู่หนึ่ง หันไปมองสามี หันไปมองลูกสาว แล้วสุดท้ายก็หันมามองเฉินจิ่ง ชายหนุ่มรูปงามที่มีท่าทีสุขุมนุ่มลึก ในที่สุดเธอก็เผยรอยยิ้มออกมา “แถวนี้มีร้านเต้าหู้เหม็นรสชาติใช้ได้อยู่ เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวเธอต้องลองชิมดูนะ”

ทุกอย่างล้วนเป็นที่เข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา

คืนนั้นเฉินจิ่งไม่ได้ค้างที่บ้านตระกูลข่ง ประการแรกเขาจองโรงแรมไว้แถวนี้แล้ว ไม่เข้าพักก็คงเสียดาย ประการที่สอง นี่เป็นการมาเยี่ยมเยียนครั้งแรก จะให้ค้างคืนเลยก็คงดูไม่เหมาะสมนัก

หลังทานของว่างมื้อดึก ข่งเหวินหลี่และโจวฮุ่ยเหม่ยก็ขอตัวกลับบ้าน ส่วนข่งเสวี่ยรับหน้าที่ไปส่งเฉินจิ่งที่โรงแรม

ตอนนี้ไฟถนนเริ่มสว่างไสว แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นหลังในเมืองที่ถูกยามค่ำคืนโอบล้อมต่างเปิดขึ้น รถราบนท้องถนนเปิดไฟสีส้มแดง ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเริ่มเย็นลงเช่นนี้ บรรยากาศกลับดูหนาวสั่นเล็กน้อย

เฉินจิ่งและข่งเสวี่ยเดินจูงมือกันไปช้าๆ ใต้แสงไฟถนน

“เสี่ยวเฉิน พ่อกับแม่ฉันดูเหมือนจะยอมรับเธอแล้วนะ” ตั้งแต่เฉินจิ่งมาถึง รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าสวยหวานของข่งเสวี่ยก็แทบไม่จางหายไปเลย

เฉินจิ่งกระชับมือที่กุมข่งเสวี่ยให้แน่นขึ้น ราวกับกำลังกุมโลกทั้งใบเอาไว้ เขาตอบด้วยความตื้นตัน “ครับ คุณลุงคุณน้าใจดีกับผมมากจริงๆ”

“พูดแบบนั้นก็ถูก แต่ก็ต้องยอมรับว่าเพราะเธอสุดยอดด้วยนั่นแหละ เธอเก่งมากจริงๆ นะ” พี่สาวคนสวยไม่เคยหวงคำชมที่มีต่อชายหนุ่มของเธอเลย

คนเราใครบ้างไม่ชอบคำชม เฉินจิ่งเองก็เช่นกัน

“พี่เสวี่ย ถ้าผมทำตัวยอดเยี่ยมขนาดนี้ มีรางวัลให้บ้างไหมครับ?” เฉินจิ่งถามอย่างอารมณ์ดี สายตาเหลือบมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของข่งเสวี่ยโดยไม่ตั้งใจ

แววตาของเขาดูร้อนแรงและกล้าหาญขึ้นมา

ข่งเสวี่ยสัมผัสได้ถึงสายตานั้นอย่างชัดเจน จนรู้สึกว่าริมฝีปากตัวเองร้อนผ่าวราวกับถูกจ้องมองจนแผดเผา

“งั้น… เธออยากได้รางวัลอะไรล่ะ?” ข่งเสวี่ยกะพริบตา เอียงคอถามชายหนุ่มรุ่นน้องอย่างเป็นกันเอง

คราวนี้เฉินจิ่งกลับเป็นฝ่ายถูกข่งเสวี่ยต้อนจนมุมเสียเอง เขาไอออกมาเบาๆ อย่างประหม่า

อย่างไรเสียเขาก็ยังเป็นมือใหม่เรื่องความรัก แม้ข่งเสวี่ยจะเป็นรักแรกของเขา แต่เธอก็อายุมากกว่า ประสบการณ์และความคิดย่อมเป็นผู้ใหญ่กว่า จึงไม่มีทางที่จะไร้เดียงสาเท่าเฉินจิ่ง

พูดอีกอย่างก็คือ เฉินจิ่งยังอยู่ในช่วงเรียนรู้ บางครั้งก็กล้าหาญ บางครั้งก็ทำตัวเก้ๆ กังๆ

อาการตื่นเต้นประหม่าแบบนี้แหละ คือหน้าตาของรักแรกจริงๆ

“เอ่อ… พี่เสวี่ยจะให้อะไรเป็นรางวัล ผมก็เอาหมดแหละครับ” เฉินจิ่งไม่กล้าบอกสิ่งที่ใจจริงปรารถนาออกไป

ในดวงตาคู่สวยของข่งเสวี่ยมีแววขบขัน เธอรู้สึกว่ารุ่นน้องคนนี้น่าเอ็นดูเหลือเกิน จนจู่ๆ ก็อยากจะหยิกแก้มเขาสักที

และเธอก็ทำแบบนั้นจริงๆ

หญิงสาวหยุดฝีเท้า หันกลับมามองเฉินจิ่ง ใบหน้าสะสวยเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน “งั้นก็หลับตาสิ”

เฉินจิ่งดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบหลับตาลงอย่างว่าง่าย แถมยังเม้มริมฝีปากที่เริ่มแห้งผากไว้แน่น

ข่งเสวี่ยเห็นท่าทางนั้นก็อดอมยิ้มจนตาหยีไม่ได้ เธอแกล้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วกระซิบถาม “พร้อมหรือยัง”

เฉินจิ่งไม่พูดอะไร ทำเพียงพยักหน้าหงึกๆ

ทันใดนั้น มือเรียวขาวผ่องคู่งามก็ยื่นมาหยิกแก้มของเฉินจิ่งเบาๆ “นี่ไงรางวัล ชอบไหมล่ะ”

“เอ๊ะ?” เฉินจิ่งลืมตาขึ้นมาอย่างงงๆ ทั้งขำทั้งทำตัวไม่ถูก ที่แท้เขาก็โดนพี่สาวแกล้งเข้าให้แล้ว

ข่งเสวี่ยยิ่งมองก็ยิ่งเอ็นดูจนหลุดขำออกมา “ฮ่าๆ…”

ใต้แสงไฟสลัวริมทาง พี่สาวคนสวยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ส่วนรุ่นน้องหนุ่มแม้จะเก้อเขินจนทำตัวไม่ถูก แต่ก้นบึ้งของดวงตากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

ภาพตรงหน้านี้เรียบง่ายทว่าแสนงดงาม แสงไฟตามบ้านเรือนและรถราขวักไขว่รอบข้างพลันเลือนรางลง เหลือเพียงคนสองคนที่กำลังมีความสุขเด่นชัดขึ้นในสายตาของกันและกัน

หลังจากนั้นไม่นาน ข่งเสวี่ยก็เดินมาส่งเฉินจิ่งถึงโรงแรม เธอเดินเข้าไปสำรวจในห้องพัก พอเห็นว่าสภาพแวดล้อมใช้ได้ถึงค่อยเบาใจ

“พี่เสวี่ย พี่รีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เรายังต้องรีบไปขึ้นเครื่องกันแต่เช้านะ” แม้เฉินจิ่งจะไม่อยากแยกจากข่งเสวี่ย แต่ก็จำต้องเอ่ยปากบอก

ต่อให้ความสัมพันธ์จะคืบหน้าเร็วแค่ไหน ก็คงไม่ก้าวกระโดดมานอนค้างด้วยกันเร็วขนาดนี้

วันพรุ่งนี้วันหยุดยาวเทศกาลวันชาติก็จะสิ้นสุดลง ทั้งสองคนต้องเดินทางกลับเมืองชางเฉิงแล้ว

ข่งเสวี่ยพยักหน้ารับเบาๆ ทว่าสองเท้ายังคงปักหลักนิ่ง เอาแต่มองเฉินจิ่งตาแป๋วโดยไม่พูดอะไร ใบหน้าสวยสง่าฉายแววอาลัยอาวรณ์ ต่อให้จะโตเป็นผู้ใหญ่และสุขุมแค่ไหน แต่ยามตกอยู่ในห้วงความรัก ผู้หญิงทุกคนก็ไม่ต่างกันเลย

“ผม…ผมเดินไปส่งข้างล่างนะ” เฉินจิ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

ข่งเสวี่ยคลี่รอยยิ้มหวาน “อื้ม ไปสิ”

พอลงมาถึงหน้าโรงแรม คราวนี้ข่งเสวี่ยไม่ได้รั้งรออีก หลังจากเอ่ยบอกราตรีสวัสดิ์ เธอก็หันหลังก้าวเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน เฉินจิ่งยืนมองแผ่นหลังของเธออยู่ตรงนั้น

“เสี่ยวเฉิน…”

ทันใดนั้น ข่งเสวี่ยพลันหันกลับมาส่งเสียงเรียก ในจังหวะที่เฉินจิ่งยังไม่ทันตั้งตัว พี่สาวคนสวยก็โผกลับมา สองแขนเรียวโอบรอบคอเขาแล้วดึงโน้มลงมาอย่างนุ่มนวล

เพียงเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากจรดแนบชิด ก็เลิศล้ำเหนือสิ่งอื่นใดในโลกหล้า

นี่ต่างหาก…คือรางวัลที่พี่สาวคนสวยตั้งใจจะมอบให้รุ่นน้องของเธอจริงๆ