บทที่ 98 เสริมดวงสามี

พอได้ยินว่าที่แม่ยายถามว่าป้ายหยกรูปมังกรหัวหมูชิ้นนี้มีมูลค่าเท่าไร เฉินจิ่งก็เหลือบมองเถ้าแก่ซุนที่หน้าซีดเผือดและมีสีหน้าซับซ้อนถึงขีดสุดเป็นพิเศษ

"คุณน้าครับ ป้ายหยกชิ้นนี้จะตีราคาได้เท่าไรกันแน่ ผมเองก็ยังบอกตัวเลขเป๊ะๆ ไม่ได้หรอกครับ" เฉินจิ่งตอบรับไปแบบนั้นก่อน เพราะเขาไม่อาจประเมินราคาขาดได้จริงๆ ประสบการณ์ด้านนี้ของเขายังขาดอยู่อีกมาก

ทว่าพอเว้นจังหวะไปนิด เฉินจิ่งก็เสริมขึ้น "แต่ดูจากคุณค่าด้านการศึกษาวิจัยทางวิชาการของป้ายหยกชิ้นนี้แล้ว อย่างต่ำที่สุดก็น่าจะขายได้เกินสองแสนหยวนขึ้นไปครับ"

นี่คือราคาประเมินแบบรัดกุมที่เฉินจิ่งไตร่ตรองแล้ว สองแสนกว่าหยวนก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย และที่สำคัญที่สุดคือซื้อมาแค่ห้าพันหยวนเท่านั้น ส่วนต่างตรงนี้ห่างกันลิบลับจริงๆ

พอได้ยินราคานี้ ใบหน้าของโจวฮุ่ยเหม่ยก็เบิกบานราวดอกไม้ผลิ "เยอะขนาดนั้นเชียวเหรอ งั้นที่พวกเราซื้อมาห้าพันหยวน ก็เท่ากับช้อนของดีชิ้นใหญ่ได้เลยน่ะสิ ฮ่าๆ"

พอพูดถึงประโยคหลัง เธอก็ถึงกับหัวเราะร่าออกมาโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์ ซึ่งแน่นอนว่าจงใจหัวเราะเยาะให้เถ้าแก่ซุนดู

การซื้อของเก๊จากร้านเป้ากู่ไจไปตั้งเยอะ ทำให้โจวฮุ่ยเหม่ยอัดอั้นตันใจมาตลอด คราวนี้ดีละ เฉินจิ่งมาช้อนของดีตัดหน้าเถ้าแก่ซุน เล่นงานจนอีกฝ่ายพะอืดพะอมแถมยังช่วยระบายความคับแค้นให้เธอ เธอจึงอารมณ์ดีเป็นธรรมดา

ส่วนสีหน้าของเถ้าแก่ซุนนั้นไม่ต้องบรรยายเลยว่าจะดูแย่ขนาดไหน เดิมทีการยอมคืนเงินให้โจวฮุ่ยเหม่ยก็ทำให้เขาปวดใจจะแย่อยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาปล่อยของหลุดมือไปอีก รวมเบ็ดเสร็จก่อนหลังเสียหายไปตั้งห้าแสนหยวน มันทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหลั่งเลือดจริงๆ

"ไอ้หนู ถือว่าแกเก่ง" เถ้าแก่ซุนพูดลอดไรฟันออกมา

อยู่ในวงการมาตั้งหลายปี วันนี้กลับโดนรุ่นหลังอย่างเฉินจิ่งสั่งสอนเข้าให้อย่างจัง ในใจเขาไม่ยอมรับเลยสักนิด แต่ก็ไม่มีทางโต้แย้งหรือสวนกลับได้เลย มันอึดอัดจนแทบจะกระอักเลือด

ที่สำคัญ เรื่องปล่อยของหลุดมือแบบนี้จะไปโทษคนอื่นก็ไม่ได้ ต้องโทษที่ตาตัวเองไม่ถึง ชั้นเชิงไม่พอนั่นแหละ

เฉินจิ่งได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "เถ้าแก่ซุนครับ ผมว่าคนเราทำอะไรก็ควรจะซื่อตรงจริงใจไว้หน่อยดีกว่า การเอาของเก๊มาหลอกคนอื่นยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องดี สู้ตั้งหน้าตั้งตาพัฒนาสายตาในการประเมินของตัวเองจะดีกว่า นี่ถึงจะเป็นทางที่ถูกต้องครับ"

เถ้าแก่ซุนแค่นเสียงฮึ ในใจย่อมไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว คิดจะหาเงินในวงการของเก่า ถ้าไม่ใช้ลูกไม้ตบตากลุ่มหมูไม่รู้เรื่องจะไปรอดได้ยังไง ของเก่าแท้ๆ มันหากันง่ายๆ หรือจะช้อนซื้อได้บ่อยขนาดนั้นที่ไหน

คำพูดดีๆ ไม่อาจฉุดรั้งคนที่อยากหาที่ตาย เฉินจิ่งจึงไม่พูดอะไรต่ออีก

โจวฮุ่ยเหม่ยเห็นท่าทางหดหู่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเถ้าแก่ซุน รอยยิ้มบนหน้าก็ไม่จางหายไปเลย ยิ่งมองเฉินจิ่งก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตาขึ้นเรื่อยๆ

"เอาละ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว พวกเราไปกันเถอะ" ตอนนั้นเอง ข่งเหวินหลี่ก็เอ่ยปากขึ้น

ของดีก็ได้ช้อน ความแค้นก็ได้สะสาง คะแนนความประทับใจก็ได้เก็บ สี่คนครอบครัวย่อมไม่มีความจำเป็นต้องรั้งอยู่ที่ร้านเป้ากู่ไจต่อ จึงพากันเดินออกมาด้วยรอยยิ้มเปี่ยมล้น

เถ้าแก่ซุนมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสี่ โดยเฉพาะแผ่นหลังของเฉินจิ่ง ในแววตามีทั้งความแค้นเคืองและความไม่ยอมแพ้ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา "คนหนุ่มสมัยนี้เก่งกาจกันขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ"

อายุของเฉินจิ่งทำให้ชายวัยกลางคนหัวล้านคนนี้อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมา

บางที นี่อาจจะเป็นคลื่นลูกใหม่ที่แท้จริงก็ได้

…

คนทั้งสี่เดินออกมาจากร้านเป้ากู่ไจ ข่งเสวี่ยควงแขนเฉินจิ่งไว้ ใบหน้าสวยสง่าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ เธอเอ่ยชมว่า "เสี่ยวเฉิน เก่งจังเลยนะ"

"พอดูได้ครับ โชคดีมากกว่า" เฉินจิ่งยังคงถ่อมตัว ทว่าพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของข่งเสวี่ย "ครั้งนี้ช้อนของดีได้ก็อยู่กับพี่เสวี่ยอีกแล้ว พี่เสวี่ยนี่ดวงส่งเสริมสามีจริงๆ เลยนะ"

ประโยคนี้ ในที่สุดเฉินจิ่งก็สามารถพูดกับข่งเสวี่ยได้อย่างเปิดเผยเสียที เพราะตอนนี้ทุกอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรมแล้ว

ข่งเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็เม้มริมฝีปากโดยสัญชาตญาณ รู้สึกว่าแก้มของตัวเองเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา มีความขวยเขินอยู่บ้าง

ในตอนนั้นเอง โจวฮุ่ยเหม่ยที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มเต็มใบหน้าแล้วเอ่ยขึ้น "เสี่ยวเฉิน น้าไม่นึกเลยจริงๆ ว่าเธอจะดูของเก่าเก่งขนาดนี้ อายุน้อยแต่มีความสามารถแท้ๆ"

คำพูดนี้ทำเอาทั้งเฉินจิ่งและข่งเสวี่ยชะงักไปนิดหนึ่ง

เสี่ยวเฉินเหรอ?

ก่อนหน้านี้เรียกชื่อเต็มมาตลอด ซึ่งนั่นแสดงว่าทัศนคติที่โจวฮุ่ยเหม่ยมีต่อเฉินจิ่งยังไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนมาเรียกเสี่ยวเฉินแล้ว แม้ว่านี่จะไม่ได้แปลว่าเธอยอมรับลูกเขยคนนี้อย่างเต็มร้อย แต่อย่างน้อยก็บอกได้ว่าท่าทีเปลี่ยนไปมากแล้ว

คะแนนความประทับใจที่สะสมไปไม่สูญเปล่าจริงๆ

เฉินจิ่งรำพึงในใจอย่างนั้น ปากก็รีบตอบรับ "ขอบคุณสำหรับคำชมครับคุณน้า ผมจะพยายามให้มากขึ้นไปอีก ในอนาคตจะต้องทำให้พี่เสวี่ยมีความสุขได้อย่างแน่นอนครับ ไม่ว่าจะด้านจิตใจหรือด้านวัตถุสิ่งของ"

ให้ตายสิ เฉินจิ่งไม่ยอมปล่อยโอกาสในการทำคะแนนให้หลุดลอยไปเลยจริงๆ

ข่งเสวี่ยได้ยินเข้าก็มองเด็กหนุ่มร่างโตของเธอด้วยสายตายิ้มแย้ม

โจวฮุ่ยเหม่ยฟังแล้ว แม้จะไม่ได้ตอบรับคำพูดนี้ของเฉินจิ่ง แต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ซ้ำยังพยักหน้ารับน้อยๆ อย่างไม่แสดงท่าทีปฏิเสธด้วย

ข่งเหวินหลี่จึงกล่าวขึ้นว่า "เสี่ยวเฉินมีพรสวรรค์ด้านการประเมินของเก่าจริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันคิดว่าปกติแล้วเขาก็คงพยายามมากเหมือนกันใช่ไหม?"

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ปกติเสี่ยวเฉินขยันมากเลย เขามุ่งมั่นตั้งใจมาก" ข่งเสวี่ยรับคำพูดนั้นมาเอ่ยชมอย่างไม่ปิดบัง

พอเห็นลูกสาวตัวเองเป็นแบบนี้ ในใจของข่งเหวินหลี่กลับรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาอย่างกะทันหัน มีความรู้สึกเหมือนกะหล่ำปลีขาวอวบน้ำที่ตัวเองปลูกมานานกว่ายี่สิบปี ยังไม่ทันมีใครมาเด็ด มันก็วิ่งตามเขาไปเองเสียแล้ว

แต่ความรู้สึกซับซ้อนแบบนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา คนเป็นพ่อที่มีลูกสาวส่วนใหญ่ก็ต้องเผชิญกันทั้งนั้น

พ่อผู้เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ต้องเรียนรู้ที่จะแบกรับมันไว้เงียบๆ คนเดียว

ตอนนั้นเอง จู่ๆ เฉินจิ่งก็ยื่นป้ายหยกรูปมังกรหัวหมูในมือให้โจวฮุ่ยเหม่ยพลางยิ้ม "คุณน้าครับ ป้ายหยกชิ้นนี้คุณน้าเก็บไว้เถอะครับ มันเป็นของสะสมที่ดีมากชิ้นหนึ่งเลย"

การมอบป้ายหยกชิ้นนี้ให้โจวฮุ่ยเหม่ย เฉินจิ่งผ่านการไตร่ตรองมาบ้างแล้ว มูลค่าสองแสนกว่าหยวนถือว่าค่อนข้างสูงไปสักหน่อย ความจริงไม่ค่อยเหมาะที่จะให้เป็นของขวัญเท่าไร

ความไม่เหมาะสมที่ว่านี้ ไม่เพียงแต่หมายถึงฝั่งของเฉินจิ่งเอง แต่สำหรับโจวฮุ่ยเหม่ยหรือทางบ้านตระกูลข่งก็เช่นกัน

"เสี่ยวเฉิน นี่…นี่น้ารับไว้ไม่ได้หรอก" โจวฮุ่ยเหม่ยโบกมือปฏิเสธทันที ก่อนจะพูดต่อ "ตอนนี้เธอกำลังเพิ่งเริ่มต้นสร้างตัว ของเก่าที่มีมูลค่าอย่างต่ำตั้งสองแสนกว่าหยวนแบบนี้ เธอเก็บไว้เองจะดีกว่านะ"

ข่งเหวินหลี่ก็พูดเช่นกัน "นั่นสิเสี่ยวเฉิน ป้ายหยกชิ้นนี้มีค่ามากเกินไปแล้ว"

แม้กระทั่งข่งเสวี่ยก็ยังออกความเห็นคัดค้าน "เสี่ยวเฉิน ไม่ใช่ว่าคุยกันแล้วเหรอ ซื้อชิ้นที่ราคาถูกหน่อยก็พอแล้ว"

"ก็ถูกมากแล้วนี่ครับ แค่ห้าพันหยวนเอง คุณน้ารับไว้เถอะครับ" ใบหน้าหล่อเหลาของเฉินจิ่งประดับด้วยรอยยิ้ม ความจริงแล้วเขาแค่อยากอาศัยจังหวะนี้ดึงคะแนนความประทับใจให้พุ่งแตะเพดานไปเลย

การช้อนของได้กำไรสองแสนกว่าหยวนนับว่าไม่น้อยจริงๆ แต่สำหรับเฉินจิ่งในเวลานี้ มันไม่ได้สลักสำคัญขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว

ช่วงวันหยุดรอบนี้ ตราประทับหินจีเสวี่ยของท่านอู๋ชางซั่วที่ช้อนซื้อมาได้บนรถไฟความเร็วสูง รวมถึงกล่องฝาปิดแกะสลักสลับสีสมัยเจียจิ้งราชวงศ์หมิงของยาย รวมกันแล้วทำเงินได้ตั้งล้านกว่าหยวน

เมื่อเทียบกันแบบนี้แล้ว ป้ายหยกรูปมังกรหัวหมูชิ้นนี้ถือว่ามีมูลค่าต่ำที่สุดเลยด้วยซ้ำ สาเหตุหลักก็เพราะถึงแม้มันจะมีคุณค่าด้านการศึกษาวิจัยทางวิชาการ แต่มันไม่ได้มีเพียงชิ้นเดียวในโลก มูลค่าจึงยังมีขีดจำกัดอยู่

หากป้ายหยกรูปมังกรหัวหมูชิ้นนี้เป็นของเก่าชิ้นเดียวที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าคนโบราณรับรู้และสืบทอดวัฒนธรรมหงซานมาแล้วละก็ มูลค่าของมันถึงจะประเมินค่าไม่ได้อย่างแท้จริง

"เสี่ยวเฉิน มันมีค่ามากเกินไปจริงๆ จ้ะ ไม่ดีหรอก" ข่งเสวี่ยเอ่ยเกลี้ยกล่อมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและมีเหตุผล

เฉินจิ่งกุมมือเรียวเนียนนุ่มของข่งเสวี่ยไว้ แล้วพูดอย่างจริงจัง "ไม่แพงหรอกครับ หรือไม่อย่างนั้น ก็ถือซะว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของสินสอดที่ผมจะใช้สู่ขอพี่เสวี่ยในอนาคตแล้วกันนะครับ?"