บทที่ 113 สิ่งที่เรียกว่าความทะเยอทะยาน

เฉินจิ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องจัดเลี้ยง พลางกวาดสายตามองหานเผิงอย่างละเอียด เมื่อมั่นใจว่าตนไม่รู้จักคนตรงหน้า ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "สวัสดีครับ คุณคือ?"

หานเผิงดันแว่นตาขึ้น ใบหน้าเผยรอยยิ้มดูแคลน "ขอแนะนำตัวหน่อย ผมหานเผิง เป็นเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัยของข่งเสวี่ย"

เฉินจิ่งได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย เขารับรู้ได้ถึงความมุ่งร้ายในน้ำเสียงของอีกฝ่าย ทว่าสีหน้ายังคงนิ่งสงบพลางถามกลับ "คุณหานมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?"