บทที่ 114 หนึ่งมีดจน หนึ่งมีดรวย หนึ่งมีดสวมผ้ากระสอบ

บ่ายโมงกว่า งานเลี้ยงก็ใกล้จะเลิกรา จ้าวเจิ้งคนคอทองแดงแม้จะดื่มด่ำกับบรรยากาศในงาน แต่เขาก็ยังรู้จักกาลเทศะ ถึงจะดื่มอย่างออกรสออกชาติ แต่ก็ไม่ได้เมาจนครองสติไม่อยู่

เขายังจำได้ดีว่าช่วงบ่ายมีนัดกับเฉินจิ่งว่าจะไปตัดหินหยกที่ร้านของสวี่หลิน ซึ่งอันที่จริง จ้าวเจิ้งกับสวี่หลินนั้นสนิทสนมคุ้นเคยกันมากกว่า

อย่างที่บอกไปก่อนหน้า เฉินจิ่งปรับอารมณ์ตัวเองได้ไวมาก ตอนนี้เขากลับมาเป็นปกติแล้ว ทว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความทะเยอทะยานได้หยั่งรากลึกลงไปในใจเขาเรียบร้อยแล้ว ความมุ่งมั่นในเส้นทางอาชีพ หรือจะพูดให้ถูกคือความกระหายที่จะสร้างฐานะของเขาในตอนนี้ มันรุนแรงกว่าช่วงเวลาไหนๆ ที่ผ่านมา