บทที่ 140 คนเราต้องไม่ลืมบุญคุณและรากเหง้า

เฉินจิ่งกำชับกัวเสี่ยวซงอยู่อีกครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนแล้วหันไปพูดกับย่ากัวว่า "คุณย่าครับ จำไว้นะครับ ต่อไปถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไร ต้องโทรหาผมนะ"

เขาไม่อาจรับปากเรื่องใหญ่โตเกินตัวกับย่ากัวและกัวเสี่ยวซงได้ แต่สิ่งใดที่พอจะยื่นมือช่วยได้ เขาก็จะทำอย่างเต็มที่

ย่ากัวยกมือขึ้นปาดน้ำตา เสียงสั่นเครือ "เสี่ยวเฉิน ขอบใจเธอมากจริงๆ นะลูก" หญิงชราไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาขอบคุณเฉินจิ่ง ได้แต่พร่ำพูดคำว่าขอบใจซ้ำไปซ้ำมา