บทที่ 141 ปรับตัว

“พี่เสวี่ย ผมคิดถึงพี่จังครับ”

เฉินจิ่งวางกระเป๋าสัมภาระในมือลง แล้วดึงพี่สาวคนสวยเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนทันที

ข่งเสวี่ยเม้มริมฝีปากเบาๆ สองมือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบคอของเฉินจิ่ง แม้การกอดกันต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้จะทำให้เธอขัดเขินอยู่บ้าง ทว่าเทียบกับความเขินอายแล้ว เธอยิ่งอยากกอดเด็กหนุ่มของเธอมากกว่า