บทที่ 163 ของฝังร่วมในสุสาน

เฉินจิ่งไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของจ้าวเจิ้งที่เปลี่ยนไป เขาเอื้อมมือไปหยิบป้ายหยกชิ้นนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วเพ่งมองอย่างละเอียด

ความรู้สึกแรกที่ป้ายหยกชิ้นนี้มอบให้แก่เฉินจิ่ง ไม่ใช่เนื้อหยกหรือลวดลายของมัน หากแต่เป็นความ ‘ใหม่’

ความ ‘ใหม่’ นี้ไม่ใช่ความใหม่ในแง่ของปีที่สร้าง แต่เป็นความ ‘ใหม่’ ชนิดที่ชั่วขณะนั้นเขาไม่อาจหาคำไหนมานิยามได้