บทที่ 172 ว่างเมื่อไหร่ไปแน่นอน

พอได้ยินเฉินจิ่งบอกตรงๆ ว่าตนเองก็สงสัยเหมือนกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่จงอี้ก็ยิ่งกว้างขึ้น

"เพราะเธอเป็นคนมีความสามารถไงล่ะ" สวี่จงอี้เอื้อมมือมาตบไหล่เฉินจิ่งเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เฉินจิ่งได้ยินก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย เหตุผลข้อนี้มันดูกว้างไปหน่อย